To jest tylko wersja do druku, aby zobaczyć pełną wersję tematu, kliknij TUTAJ
Forum biblijne
Owocem ducha jest: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność. (List do Galatów 5:21-22)

Wydarzenia - Niewola Babilońska

Anonymous - 2006-08-08, 11:53

Petroniuszu

Tu przyznaję ci racje gdzieś w kościach czułem że gdzieś w literaturze jest napisane o tym nie potwierdzonym archeologicznie Dariuszu. Nie pomyślałem że może to być w książce „Proroctwa Daniela”, dziękuję za przypomnienie.

Ale AUGUSTYN ma na myśli króla PERSKIEGO (to już powiedział Mirek). A KLEMENS A. mówi o drugim roku panowania Dariusza, historycy nie znają zapisków na jego temat (to wiadomo) gdyby utożsamiali Dariusza o którym mówi Klemens z Medyjczykim to książka „Proroctwa Daniela” nie powiedziałaby że jest to postać przez niektórych uważana za fikcyjna bo historycy na pewno znają tą wypowiedz Klemensa (tylko nie mów że nie znaja). Stąd wniosek że Dariusz z wypowiedzi Klemensa to ten sam co w wypowiedzi Augustyna KRÓL PERSKI [Dariusz I (Ezdrasza 4:27) 522-486 pne]

A tak nawiasem STRAŻNICA podając królów perskich bez jakiegokolwiek zaznaczenia czy wspomnienia o Dariuszu Medzie ( ja wiem on nie był królem perskim, dlatego go nie ma) może zmylić. Mnie zmyliła. Także cofam te słowa o tym, że „mylisz się mówiąc o jakimś Dariuszu za panowania Cyrusa”

pozdrawiam

Anonymous - 2006-08-08, 11:53

Cytat:
[quote="ehomo"]Petroniuszu

Także cofam te słowa o tym, że „mylisz się mówiąc o jakimś Dariuszu za panowania Cyrusa”



Prosze uprzejmie.

Anonymous - 2006-08-08, 11:54

Drogi petroniuszu, przyszykuj sie na maly szok. :mrgreen: Co bys powiedzial,gdyby sie znalazla straznica, w ktorej ilosc lat panowania potomkow Nabukadnesara jest identyczna z tym, co podaje swiecka historia? Oto namiary na ta straznice: rok 1966;nr8;str.8;par.6-7. jak nie masz w domu, to pewnie macie to na Sali.
Podaja tam wszystkich krolow po Nabucco, oprocz Nabonida. Ile lat panowal ten ostatni, jest podane w:ksiazce "Proroctwa Daniela"; i w leksykonie:"Wnikliwe badanie Pism".Pisze, ze 17 lat. I tym sposobem znika sporna luka 20 lat. Nawet wasze publikacje potwierdzaja historie swiecką. Jestes na tyle wnikliwy, zeby to sobie sprawdzic. I powstaje sprzecznosc, bo ks. "Proroctwa Dn" pisze, ze potomkowie Nabucco panowali łącznie 43 lata. Jest to sprzeczne z podaną wyżej Straznicą i leksykonem"Wnikliwe badanie Pism". A uwazam, ze nie trzeba podawac stron, bo akurat ta ks. aktualnie studiujecie, a ja jej nie ma teraz przy sobie. Czyli sa 2 wersje: 23 lata i 43 lata. Ta pierwsza jest udokumentowana nawet w Straznicy. Do drugiej brakuje słynnych 20 lat. A kłamstwo ma krótkie nóżki. :?

Anonymous - 2006-12-16, 03:22

Mariuszu, postanowiłem potwierdzić treść tej informacji podanej przez Ciebie:

Watchtower z 1 stycznia 1965, ss. 28-30. Polski odpowiednik - Strażnica nr 8 z 1966 roku, str. 8-9, ss.9-11. Na temat panowania królów babilońskich tak podaje:


Radość złych nie trwa długo

KIEDY w roku 607 przed nasza erą Babilon obalił figuralny rząd Boży, wczesny jego król Nabuchodonozor uznał, że doprawdy ma czym się szczycić. Wydawało mu się, że bardzo siebie przez to wywyższył. (Izaj. 14:13) Prawdą jest, że Jehowa nazwał Nabuchodonozora swoim sługa. (Jer. 25:9) Pozwolił mu zdobyć władzę i użył go za narzędzie do wytracenia odstępczej, buntowniczej Judy. Nabuchodonozor jednak nie dokonał tego jako wielbiciel Jehowy; czcił babilońskiego bożka Marduka, a Babilon był odwiecznym wrogiem Boga. Radość Babilonu opierała się więc na nienawiści do Jehowy i Jego ludu – na pobudkach wywodzących się od samego Diabła. Dlatego radość ta nie mogła trwać długo, a w samej rzeczy trwała tylko sześćdziesiąt osiem lat. Jehowa z góry przewidział i oznajmił, jak długo Babilon będzie mógł dumnie podnosić głowę, weseląc się nad zwyciężonym ludem Bożym. – Treny 1:21, Jer. 29:10,

2 Zapoznanie się z przebiegiem tych wydarzeń dodaje otuchy i pociechy. Niniejszy artykuł oraz dalsze z tej serii wykażą, jak Jehowa złamał władzę Babilonu i odwrócił kartę radości.

3 Do przekazywania swemu ludowi zapewnienia, że radość ich zwycięzców nie potrwa długo, Jehowa nadal posługiwał się prorokiem Ezechielem. W roku 593 p.n.e., przebywając na wygnaniu w Babilonii już dwudziesty piąty rok. Ezechiel oglądał w wizji nową świątynię Jehowy i przyległe miasto pod nazwą Jehowa-szammah, co znaczy: „Jehowa tam mieszka”. (Ezech. 40:1 do 48:35) W wyniku tego serca wielbicieli Janowy napełniła krzepiąca nadzieja, że są widoki na wznowienie wielbienia prawdziwego Boga Jehowy w nowej świątyni wzniesionej w Jeruzalem, z którym to miastem On związał swoje ironię.

4 Dwa lata później Ezechiel zapisał ostatnie proroctwo o Nabuchodonozorze w roli sługi Jehowy. Bóg przepowiedział, że wynagrodzi Nabuchodonozora za służbę, którą pełnił jako wykonawca wyroku Jehowy przez 12 lat oblężenia Tyru, kiedy to zdołał wprawdzie zburzyć lądowe dzielnice miasta, ale nie potrafił zdobyć łupu, jakim były jego wielkie bogactwa. Opanowanie Tyru wyspowego miało przypaść w udziale dopiero Aleksandrowi Wielkiemu. Natomiast Nabuchodonozor miał być nagrodzony podbojem Egiptu i wszystkimi jego bogactwami. Dlatego odstąpiwszy od Tyru rozszerzył w roku 588 p.n.e. imperium babilońskie o terytorium Egiptu. Radość Babilonu miała jednak trwać już tylko czterdzieści dziewięć lat. – Ezech. 29:17-20.'

OSTATNIA DYNASTIA SEMICKICH KRÓLÓW BABILONU
5 Nabuchodonozor zestarzał się i wreszcie zaczął się rozglądać za następcą. Ze swej małżonki Amytis, pochodzącej z Medii, miał pierworodnego syna Ewilmerodacha. Prócz tego miał dwóch zięciów, Neriglissara i Nabonida. Ten ostatni był mężem Nitokris, córki Nabuchodonozora, którą mu urodziła żona o takim samym imieniu. Małżeństwo to wydało na świat Balsazara (Balszassara), który w takim razie był wnukiem Nabuchodonozora i prawnukiem Nabopolassara, założyciela ostatniej dynastii semickich królów Babilonu. 1

6 Amel-Marduk (Ewil-Merodach) jako najstarszy syn Nabuchodonozora objął po nim tron w roku 581 p.n.e. Okazał łaskawość pewnemu więźniowi judejskiemu, przez co nieświadomie wprowadził w czyn zamierzenie Jehowy. Księga 2 Królewska 25:27-30 donosi: „Stało się także trzydziestego i, siódmego roku pojmania Joachyna, króla Judzkiego, dwunastego miesiąca [już w roku 580 p.n.e.] (...), że wywyższył Ewilmerodach, król Babiloński tegoż roku, gdy począł królować, głowę Joachyna, króla Judzkiego, uwolniwszy go z więzienia. I rozmawiał z nim łaskawie, a wystawił stolicę [tron] jego nad stolice innych królów, którzy z nim byli w Babilonie. Odmienił też jego odzienie, w którym był w wiezieniu, i jadał chleb zawsze przed obliczem jego po wszystkie dni żywota swego.” Joachyn (inaczej Jechoniasz) miał w Babilonii siedmiu synów, a między nimi Salatiela, którego przysposobiony syn Zorobabel został później namiestnikiem odbudowanego Jeruzalem i wszedł do linii rodowej przodków Jezusa Chrystusa. – 1 Kron. 3:17-19; Agg. 1:1; 2:24; Ezdr. 5:1, 2; Mat. 1:12.

7 Ewil-merodach po dwuletnim panowaniu został zamordowany przez swego szwagra Neriglissara, który następnie rządził przez cztery lata i w tym okresie zajmował się głownie wznoszeniem budowli. Po nim wstąpił na tron jego małoletni jeszcze syn Labaszi-Marduk, dał się on poznać jako nader występny młodzieniec i już po dziewięciu miesiącach padł ofiarą zamachu. Wtedy objął tron Nabonid, ulubiony zięć Nabuchodonozora, który dotąd pełnił funkcję namiestnika miasta Babilon. Panowanie jego zyskało sobie wielką sławę i rozciągnęło się aż do upadku Babilonu w roku 539 p.n.e. Oddawał się literaturze, sztuce i religii. Twierdzi się o nim, iż był synem pewnej kapłanki księżyca z Charanu (Harranu), i to miało być przyczyną, dla której Nabuchodonozor okazywał mu szczególne względy. Znane dzieło pt. The Encyclopedia Americana podaje w tomie II, na stronie 441:
Był to gorliwy zwolennik religii i zbieracz zabytków przeszłości. Zbudował lub odnowił wiele świątyń, głównych miastach swego królestwa. Zapał Nabonida poniósł go zbyt daleko, ponieważ próbował zcentralizować w Babilonie kulty całego swego królestwa. Odstręczył przez to od siebie kapłanów, a nawet wywołał ich czynny opór. Od zamierzchłej bowiem przeszłości każde miasto Babilonii miało własne bóstwo opiekuńcze, któremu poświęcano świątynię i któremu lud był głęboko oddany. Posągi i kapliczki tych poszczególnych bóstw zostały teraz zgromadzone w Babilonie. Krok ten oraz inne podobne zraził kapłaństwo, co utorowało drogę do jego kapitulacji przed silniejszą potęgą.

8 W oazie Tema na terenie Arabii Nabonid założył drugą stolicę Babilonii. W trzecim roku swego królowania ustanowił współwładcą wspomnianego już Balsazara. Kiedy, Nabonid przebywał poza Babilonem, w położonej daleko na południu Temie, w Babilonie urzędował Balsazar jako drugi władca kraju. Był to również człowiek nader religijny, a tego właśnie oczekiwali Babilończycy od swych królów. Był bardzo oddany kultowi babilońskich bogów, a Jehowie bluźnił i lżył Go, radując się z rzekomego zwycięstwa swoich bogów, o którym wnioskował na tej podstawie, że Judejczycy znaleźli się w niewoli babilońskiej. (Dan. 5:1-4) Budował świątynię i składał im w darze złoto, srebro i zwierzęta ofiarne. Odkryto sześć dokumentów pisanych znakami klinowymi i pochodzących z okresu między piątym a trzynastym rokiem panowania jego ojca Nabonida, gdzie znalazło się potwierdzenie tych faktów. Balsazar nawet płacił babilońską dziesięcinę religijną. Był naprawdę oddany swoim bogom. 2

DNI BABILOŃSKIEGO MOCARSTWA ŚWIATOWEGO POLICZONE
9 Trwał właśnie trzeci rok panowania Nabonida, kiedy nastąpiło zdarzenie opisane w proroctwie Daniela 7:1, gdzie Balsazarowi przypisano miano „króla babilońskiego” i gdzie czytamy: „Roku pierwszego Balsazara, króla Babilońskiego, miał Daniel sen i widzenia swoje na łożu swym.” W tym proroczym śnie Daniel ujrzał, że babilońskie mocarstwo światowe nie miało trwać bez końca. Kolejno po sobie następujące potęgi zostały we śnie przedstawione jako dzikie bestie. Pierwsza bestia, lew z orlimi skrzydłami, symbolizowała mocarstwo babilońskie pod władzą dynastii królów od Nabuchodonozora do Balsasara. Druga bestia, która była podobna niedźwiedziowi wspartemu na jednym boku i otrzymała rozkaz: „Wstań, nażryj się dostatkiem mięsa” – stanowiła unaocznienie mocarstwa medo-perskiego z linią władców od Dariusza Meda i Cyrusa Persa aż do Dariusza III Persa. 3

10 W ósmym rozdziale księgi Daniela opisana jest inna wizja, którą Daniel miał „roku trzeciego królowania Balsazara króla”; widział wtedy barana, przed którym nikt się nie mógł ostać. Powiedziano mu, że baran oznacza królów Medii i Persji. Tym sposobem Bóg przepowiedział przez widzenie, że Babilon, trzecie mocarstwo światowe w historii, upadnie przed czwartą potęgą, to jest Medo-persją. – Dan. 8:1, 3, 4, 20.

11 A zatem to, co teraz miało się odebrać na scenie świata, było już z góry ustalone. Po Nabuchodonozorze nastąpił w Babilonie stosunkowo kratki okres burzliwych rządów, który objął tylko jeszcze jego wnuka. Następnie w roku 539 p.n.e. Babilon wpadł w ręce Medów i Persów. Chociaż więc z powodu upadku Judy czuł się tak bardzo wywyższony i miał z tego tyle uciechy – wszystko to nie trwało jednak długo, ponieważ Ten, kto ustanawia czasy i chwile oraz „według woli swojej postępuje z wojskiem niebieskim i z obywatelami ziemi”, wyznaczyć panowaniu babilońskiemu kres. – Dan. 4:35.

POCIECHA DLA LUDZKOŚCI
12 Podobnie i dziś, kiedy na ziemi sroży się nieprawość, a zagrożone zostało nawet samo istnienie ludzkości, i kiedy ludzie stojący po stronie Królestwa Bożego i ogłaszający je są prześladowani – możemy być pewni, że radość takich podłych ciemięzców jest tylko krótkotrwała. Dzisiaj, gdy się szerzą zło i przemoc, wywołane przez fałszywe nauki religijne większego Babilonu, Słowo Boże zapewnia nas, że jest to niewątpliwy znak bliskiego końca tych ciemięzców. Sam Jezus, który z licznymi szczegółami opisał stosunki obecnie panujące na świecie, zapowiedział, że triumf zła będzie tylko pozorny: „Nie przeminie to pokolenie, aż się to wszystko stanie”, to znaczy aż nieprawość zostanie usunięta i w całej pełni zapanuje na ziemi Królestwo „Syna człowieczego” ku błogosławieństwu wszystkich ludzi. (Mat. 24:30, 34, NT, Psalm 92:8) Tego to władcę widział Daniel w swoim śnie i właśnie jemu dano „Władzę i cześć, i królestwo, aby mu wszyscy ludzie, narody i języki, służyli; władza jego (...) wieczna, która nie będzie odjęta.” – Dan. 7:14.
(B-17)

[Przypisy]
1 R.P. Dougherty: „Nabonidus and Belshazzar”, str. 79.
2 Zobacz wydaną w języku angielskim książkę „Nabonidus and Belshazzar”, rozdział VTII pt.: „Belshazzar’s Devotion to Babylonians Deities”.
3 Zobacz książkę Towarzystwa Strażnica pt. „Bądź wola twoja na ziemi”.


Artykuł ten jest przedrukiem z książki Babylon the Great Has Fallen! God's Kingdom Rules! Podałem całą jego treść do zapoznania się, chociaż tak naprawdę interesuje nas tylko akapit nr 7. Zauważmy jednak, że artykuł nie podaje lat panowania króla Nabonida.

O tym, ze Nabonid panował 17 lat można się dowiedzieć z następujących publikacji Towarzystwa Strażnica:

Wnikliwe badanie pism, pod hasłem Nabonidus, gdzie czytamy:

Last supreme monarch of the Babylonian Empire; father of Belshazzar. On the basis of cuneiform texts he is believed to have ruled some 17 years (556-539 B.C.E.). He was given to literature, art, and religion.

Całe pismo jest natchnione przez Boga i pożyteczne, strona 139

książka Babylon the Great Has Fallen! God's Kingdom Rules!, strona 184

Strażnica z 15 sierpnia 1968. Polski odpowiednik - Strażnica nr 5 z 1969:

16 „Nabunaid (Nabonid) dzielił władzę królewską ze swym najstarszym synem, Belszazarem (Balsazarem). W inskrypcjach babilońskich Belszazar nazywany bywa następcą tronu. ( ... ) Skoro więc Belszazar rzeczywiście był w Babilonie współwładcą i zapewne piastował te funkcję do samego końca, księga Daniela (5:30) słusznie przedstawia go jako ostatniego króla Babilonu. Babilon wpadł w ręce Cyrusa Persa w siedemnastym roku panowania Nabunaida. Dokładne dane co do tego roku podaje Kronika Nabunaida. W czternastym dniu miesiąca Taszritu, czyli dnia 10 października roku 539 przed Chr., oddziały perskie zajęły Sippar; w dni szesnastym, czyli 12 października, wojska Cyrusa bez walki wkroczyły do Babilonu’, a w trzecim dniu miesiąca Arahszamnu, czyli 29 października, odbył się wjazd miasta samego Cyrusa.

17 Inni badacze podają: „Kronika Nabunaida (...) stwierdza, że Sippar padł pod naporem sił perskich VII/14/17 (10 października roku 539), że Babilon padł VII/16/17 (12 października) i że Cyrus wkroczył do Babilonu VIII/3/17 (29 października). Ustala to koniec panowania Nabunaida i początek rządów Cyrusa. Rzecz interesująca, że ostatni dokument datowany według panowania Nabunaida to tabliczka pochodząca z Uruk, która nosi datę o jeden dzień późniejszą niż zajęcie Babilonu przez Cyrusa. Wiadomość o jego zdobyciu widocznie nie dotarła od razu do tego miasta, położonego w odległości jakichś 200 kilometrów na południe.” — Brown University Studies, tom XIX; Parker i Dubberstein: Babylonian Chronology 626 B.C. — A.D. 75, rok 1956, strona 13.

18 Uznane autorytety współczesne przyjmują bez zastrzeżeń, że Cyrus Wielki opanował Babilon w roku 539 p.n.e. W uzupełnieniu powyższych. cytatów podajmy niżej jeszcze szereg dalszych wyjątków z książek historycznych, aby ukazać, jak na ten temat wypowiadają się autorzy czy to ogólnych wydawnictw informacyjnych, w rodzaju encyklopedii, czy też szczegółowych opracowań. Poniższe krótkie przytoczenia dowodzą również, że nie jest to data podawana od niedawna, lecz gruntownie zbadana i ogólnie przyjęta już co najmniej od sześćdziesięciu lat.

19 Posiadając tak dokładnie ustalony i przez wielu uczonych uznawany punkt oparcia, jak rok 539 p.n.e., możemy z dużą pewnością określić, gdzie się obecnie znajdujemy w stosunku do upadku Babilonu sprzed dwudziestu pięciu wieków.

Przypis:
„VII/14/17” oznacza: siódmy miesiąc kalendarza hebrajskiego, Tiszri, czternasty dzień tego miesiąca, w siedemnastym roku panowania Nabonida.


Mamy więc następujące lata panowania królow Babilońskich:

Nabuchodonozor - Panował 43 lata. (Pismo Święte potwierdza długość jego panowania: por. Jer 52:28, 31; 2 Krl 24:12).
Amel-Marduk (bibli. Ewil-Merodak - Jer 52:31), syn Nabuchodonozora. Panował 2 lata.
Neriglissar, zięć Nabuchodonozora (prawdopodobnie bibl. Nergal Sar-Ecer - Jer 39:3.13). Panował 4 lata.
Labashi-Marduk, syn Neriglissara. Panował 9 miesięcy.
Nabonidus, Panował 17 lat i jego panowanie skończyło się w 539 roku pne


Chwila arytmetyki dowiedzie, że jesli dane te są prawidłowe, cofnięcie się wstecz od roku 539 oznacza, że 18-ty rok Nabuchodonozora (kiedy to zburzył Jerozolimę) wypadał w roku 587 pne. (539 + 17 + 0 + 4 + 2 + 43 - 18 = 587).

Rozsypuje to w proch całą chronologię Strażnicy, bowiem z lat panowania królów babilońskich zburzenie Jerozolimy wypada na rok 587. Kłamstwo ma krótkie nogi!! Dla zainteresowanych dowodami zburzenia Jerozolimy, które zgodnie z chronologią biblijną i świecką, przypada na rok 587 a nie 607, odsyłam do poniższych linków:

http://www.watchtowerinfo...r-dates/607bce/

http://www.reexamine.org/quotes/607bce.htm

http://www.geocities.com/jw_analysis/babylon1.html

Biorąc teraz chronologię Strażnicy (zgodną zresztą z chronologią świecką) dochodzimy do daty 587, jako roku zburzenia Jerozolimy. Dowód jest tutaj:

http://www.reexamine.org/quotes/607bce-table.htm

http://www.quotes-watchtower.co.uk/607_b_c_e.html

Ciekawi mnie jednak w jaki sposób z chronologii królów babilońskich w wykonaniu Towarzystwa Strażnica wynikać ma rok 581 pne, jako data wstąpienia na tron króla Amel-Marduka i ułaskawienia wziętego 37 lat wcześniej do niewoli króla Jojachina (jak podaje pierwsza Straznica w akapicie 6). Biorąc pod uwage bowiem podane przez Strażnicę liczby powinniśmy otrzymać równość:

539 + 17 + 0 + 4 + 2 = 581

W jaki sposób rozwiązać to równanie matematyczne? Może Petroniuszu znasz już odpowiedź na te matematyczne zagadki? :lol:



Powered by phpBB modified by Przemo © 2003 phpBB Group