Forum biblijne Strona Główna Forum biblijne
Owocem ducha jest: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność. (List do Galatów 5:21-22)

FAQFAQ  SzukajSzukaj  UżytkownicyUżytkownicy  GrupyGrupy
RejestracjaRejestracja  ZalogujZaloguj  DownloadDownload

Poprzedni temat «» Następny temat
MINEJCZYCY / NAZAREJCZYCY
Autor Wiadomość
George 


Wyznanie: NAZAREJCZYK
Pomógł: 23 razy
Dołączył: 02 Paź 2014
Posty: 1451
Wysłany: 2015-01-01, 17:53   MINEJCZYCY / NAZAREJCZYCY

Temat Nazarejczyków bardzo mnie interesuje, ponieważ jest on kluczem do odpowiedzi na pytanie - kim właściwie był Chrystus Nazarejczyk?

Wyrażenie ‘Jezus z Nazaretu' jest faktycznie złym tłumaczeniem orginalnego greckiego ‘Jesous o Nazoraios’. Dokładniej powinno się mówić o ‘Jezusie Nazarejczyku’, gdzie Nazarejczyk posiada znaczenie całkowicie nie związane z nazwą miejsca, ale z Nazarejczykami, ludźmi których Św. Hieronim, 400 lat po Chrystusie określał jako Minejczyków, i pisał o nich w liście do Św. Augustyna.

Co wiemy z całą pewnością jest to, że „Nazarejczycy” byli powiązani z Esseńczykami, a Esseńczycy to Edomici, potomkowie Ezawa / Essy

Edomici w czasach Chrystusa zamieszkiwali południową Palestynę. Stolicą Edomu (po grecku Idumea) było miasto HEBRON. Hebron to miasto z którego pochodzili Zachariasz, Św. Elżbieta i ich syn - Jan Chrzciciel. Nie ma wątpliwości że Jan Chrzciciel, kuzyn Chrystusa był Esseńczykiem - Idumejczykiem - Edomitą, i Nazarejczykiem.

Żydzi nienawidzili Edomitów, i nienawidzili też Nazarejczyków.

„Trzy razy dziennie powtarzaja oni (Żydzi): Niech Bóg przeklnie Nazarejczyków”. – Epifaniusz ( Panarion 29.9.2)

O tym samym żydowskim rytuale, przeklinania przez Żydów Nazarejczyków pisał Św. Hieronim, pisząc że Nazarejczycy to MINEJCZYCY.

Św. Hieronim, autor łacińskiej Biblii Vulgata i jeden z czterech największych doktorów Kościoła Katolickiego, który mieszkał i zmarł w Palestynie w 4/5 wieku ne., znał Nazarejczyków i pisał że NAZAREJCZYCY to MINEJCZYCY.

W liście LXXV.
(napisanym w roku 404.) Hieronim odpowiada na Listy Augustyna XXVIII., XL, i LXXI, gdzie pisze:

"Jest dziś pomiędzy Żydami w synagogach Wschodu herezja która jest nazwana [herezją] Minejczyków, i nawet do dziś jest przeklinania przez Faryzeuszy;

ci Minejczycy są zazwyczaj nazywani Nazarejczykami ...

... A będąc i Żydami i Chrześcijanami,
Nie są oni ani Żydami ani Chrześcijanami."

{Hieronim, "Epistle ad August."
"There is today among the Jews throughout all the synagogues of the East a heresy which is called [the heresy] of the Minaei, and is even until this day cursed by the Pharisees;
these Minaeans are commonly called Nazoraeans, ...
. . . But while they will be both Jews and Christians,
they are neither Jews nor Christians."}


W liście do Św. Augustyna z Hippo "Epist. ad August." (pisanym około 400 roku ne.) Hieronim pisał o Nazarejczykach mówiąc że są oni Minejczykami, i wiemy że Nazarejczykami byli Chrystus i Jego uczniowie.

Ale kim byli Minejczycy i co o nich dziś wiemy???

Hieronim pisząc:
"ci Minejczycy są zazwyczaj nazywani Nazarejczykami ...
... Ale będąc i Żydami i Chrześcijanami, nie są oni ani Żydami ani Chrześcijanami."
dał nam do zrozumienia że Nazarejczycy to jedna z Abrahamowych religii, która za jego czasów nie była ani religią żydowską ani Chrześcijańską, lecz religią Minejczyków.

Wygląda na to że Hieronim - współtwórca Chrześcijaństwa Zachodniego Kościoła, znając Nazarejczyków nie łączył ich z jego Chrześcijaństwem - Chrześcijaństwem V wieku Zachodniego Kościoła.

Pozostaje jednak pytanie:

Kim byli MINEJCZYCY?
Czy znamy ich z Biblii i z historii?


Zapraszam do dyskusji
i Pozdrawiam
George
 
 
Jachu 
cichy,pokorny

Pomógł: 445 razy
Wiek: 89
Dołączył: 09 Lis 2008
Posty: 10784
Skąd: Śląsk
Wysłany: 2015-01-01, 17:55   

Jachu napisał/a:
Ten bałwan Jerzy Marianie,ma oddać to,co o tobie myślę,a myślę,że jesteś czyimś 'tworem-produktem",bo piszesz i przekręcasz fakty,jak ci ktoś namieszał,tak przekazujesz,nawet wbrew faktom biblijnym. Zatem jak Ci Biblia nie pasuje,to spasuj,znajdź sobie inne zajęcie,-hobby i w nim się produkuj,a nie "właź z buciorami" na Forum Biblijne i nie trolluj tym,którzy mają inny stosunek do Biblii i jej zapisów. Pisz np o pszczołach,czy innym temacie w którym może masz jakąś wiedzę.

Jachu! Po raz pierwszy, ale zwracam Ci uwagę na niestosowne słowa. Anna01


Anno 01,widocznie mamy odmienne zdania,co do określenia,bądź oceny słów niestosownych(?).
W każdym bądź razie zwróciłem uwagę na niestosowność pisania usera dwojga imion,a powinna tego pilnować Administracja wespół z Moderacją. No ale cóż,może ja mam zbyt mocno wysublimowane pojęcie tego co niestosowne i rażą mnie enuncjacje,na które WY jesteście nieczuli. A jeżeli tak jest,to mam dwa wyjścia,- pogodzić się z tym,albo też dać sobie SPOKÓJ.
Rozważę i wykonam.
Jachu
ps. cenię sobie spokój :xcalus:
_________________
(36) Ale powiadam wam, iż z każdego słowa próżnego, które by mówili ludzie, dadzą z niego liczbę w dzień sądny; (37) Albowiem z mów twoich będziesz usprawiedliwiony, i z mów twoich będziesz osądzony. Ew. Mat.12 rozdz.
 
 
George 


Wyznanie: NAZAREJCZYK
Pomógł: 23 razy
Dołączył: 02 Paź 2014
Posty: 1451
Wysłany: 2015-01-01, 18:25   Minejczycy, Nazarejczycy i Żydzi

O Minejczykach którym Hieronim przypisał religię Nazarejską, czytamy w Biblii, w Pierwszej Księdze Kronik - Rozdział 4

Cytat:

(41) Ci zapisani tu imiennie przybyli za czasów króla judzkiego, Ezechiasza, zniszczyli ich namioty, a Meunitów (MINEJCZYKÓW), którzy się tam znajdowali, obłożyli klątwą, aż do tego dnia, zamieszkawszy na ich miejscu, ponieważ znaleźli tam pastwisko dla swych trzód.

(42) Niektórzy z nich, pięciuset mężów z synów Symeona, udali się na górę Seir, a na ich czele byli: Pelatiasz, Neariasz, Refajasz i Uzzjel, synowie Jisziego.

(43) Rozbili oni ocalałą resztę Amalekitów (EDOMITÓW) i zamieszkali tam aż do dnia dzisiejszego.

(1 Ks. Kronik 4:1-43, Biblia Tysiąclecia)
Internetowa Biblia 2000 v3.41 ˆ 1994-2001




O tym że MEUNICI, których Żydzi obłożyli klątwą, i po wymordowaniu ich zamieszkali w ich namiotach, to faktycznie MINEJCZYCY, czytamy w greckiej Septuagincie LXX:

Cytat:

http://www.ecmarsh.com/lx...s%20I/index.htm

English Translation of the Greek Septuagint Bible
The Translation of the Greek Old Testament Scriptures, Including the Apocrypha.
Compiled from the Translation by Sir Lancelot C. L. Brenton 1851

Chronicles 1
Chapter 4

"41 And these who are written by name came in the days of Ezekias king of Juda, and they smote the people’s houses,

and the Minaeans whom they found there,

and utterly destroyed them until this day: and they dwelt in their place, because there was pasture there for their cattle.

42 And some of them, even of the sons of Symeon, went to mount Seir, even five hundred men; and Phalaettia, and Noadia, and Raphaia, and Oziel, sons of Jesi, were their rulers.

43 And they smote the remnant that were left of Amalec, until this day."


Z powyższego tekstu wygląda też na to że Minejczycy zamieszkiwali tereny w pobliżu Amalekitów, o których napewno wiemy że byli jednym ze szczepów Edomu zamieszkującym Seir. Orginalnie góra o nazwie Seir znajdował się na północ od Hebronu. Obecnie jest tam miasto o nazwie Sai'r, i do dziś znajduje się tam grób Ezawa / Edomu.

Żydzi wymordowali jednych i drugich, Minejczyków i Amalekitów, i zagrabiwszy ich tereny zamieszkali na ich miejscu. Dlaczego? Każdy powód był dobry, ale tym razem poszło o pastwiska dla ich trzód:

"zamieszkawszy na ich miejscu, ponieważ znaleźli tam pastwisko dla swych trzód."

Co za banda zbrodniarzy.

Czy Biblia mówi nam więcej o Minejczykach / Nazarejczykach?
 
 
George 


Wyznanie: NAZAREJCZYK
Pomógł: 23 razy
Dołączył: 02 Paź 2014
Posty: 1451
Wysłany: 2015-01-01, 20:17   Sofar Król Minejczyków

Obecne Biblie, oparte na Masoreckich tekstach milczą na temat Minejczykow, ale w Septugancie w Księdze Hioba - Rozdział 42 czytamy:
Cytat:

"17. I umarł Hiob jako starzec, syty dni życia.

17a. A napisane jest, że on znowu wstanie razem z tymi, których Pan wskrzesi.

17b. Ten człowiek (Hiob) jest opisany w Ormiańskiej Biblii jako żyjący w krainie Ausis, na granicy Edomu i Arabii, i miał on wcześniej na imię Jobab.

17c. Wziął sobie za żonę Arabkę i zrodził z nią syna, któremu dał imię Ennon. Jego natomiast ojcem był Zare, syn potomków Ezawa, a matką - Bosorra. Był on piąty po Abrahamie.

17d. A oto wykaz królów panujących w Edomie, którego władcą był także on: Pierwszy był Balak, syn Beora, a jego stolica nazywała się Dennaba.

Po Balaku królował Jobab, nazywany Hiobem,

a po nim Asom, który był władcą pochodzącym z Thajmanitis. Po nim nastał Adad, syn Barada. Rozgromił on Madiama na równinie Moabu. Jego stolica nazywała się Geththajm.

17e. Przyjaciółmi, którzy do niego przyszli, byli:

Elifas, syn Ezawa, król plemienia Thajmanów;

Baldad, władca Suchajczyków;

Sufar, król Minajczyków."




Rozdział 2, w Septuagincie, też określa Sufara jako króla Minejczyków.

Masoreci, którzy tłumaczyli ST, a za nimi Święty Hieronim, ktory na rozkaz papieża Damazego I przetłumaczył Masoreckie skażenia ST na łacinę, wymazali prawdziwą pozycję Sofara jako króla Minejczyków, (jak i pozycję Elifaza, króla Temańczyków), i wstawili na to miejsce wyraz 'z Naamy', które to określenie 'Naama' nic nikomu nie mówi.

Cytat:
(11) "A gdy trzej przyjaciele Joba usłyszeli o całym nieszczęściu, jakie spadło na niego, przyszli, każdy ze swojej miejscowości:

Elifaz z Temanu,

Bildad z Szuach i

Sofar z Naama.

Umówili się pospołu, aby pójść, wyrazić mu współczucie i pocieszyć go. (12) A gdy z daleka spojrzeli na niego, nie poznali go; poczęli głośno płakać i każdy z nich rozdarł swoje szaty, i rzucali proch w górę na swoje głowy. (13) I siedzieli z nim na ziemi siedem dni i siedem nocy, a żaden nie przemówił do niego ani słowa; widzieli bowiem, że jego ból był bardzo wielki. "

(Ks. Hioba 2:1-13, Biblia Warszawska)

Internetowa Biblia 2000 v3.41 ˆ 1994-2001



O Sofarze / Sufarze królu Minejczyków, jak i o jego ojcu, Elifasie, synu Ezawa, królu plemienia Thajmanów (Themańczyków); obecne Biblie milczą, z wyjątkiem Genesis - Księgi Rodzaju 36, i pierwszej Księdze Kronik - Rozdział 1.

Jednak żydowska antyczna literatura zachowała dla nas dokładne losy Sofara - króla Minejczyków. A antyczna historia i archeologia ma sporo o jego Mineańskim / Minojskim królestwie do opowiedzenia.

Zainteresowanych zapraszam do dyskusji,

i w Nowym Roku
Serdecznie Pozdrawiam
George
 
 
George 


Wyznanie: NAZAREJCZYK
Pomógł: 23 razy
Dołączył: 02 Paź 2014
Posty: 1451
Wysłany: 2015-07-02, 05:37   Minojczycy i Kadzidło

Zaniedbałem trochę ten temat, ale zrozumienie kim właściwe byli historyczni NAZAREJCZYCY i MINEJCZYCY, jest ogromnej wagi aby zrozumieć Chrześcijańską Religię i jej historię.

Wróćmy może do 'korzeni' religii Chrześcijańskiej, i kluczowych postaci z tego okresu.

Postawa HIOBA i ELIFAZA, w Księdze Hioba, nie pozostawiają żadnej wątpliwości że wierzyli oni w BOGA ABRAHAMA, wyznawali więc religię MONOTEISTYCZNĄ, podczas gdy Izrael siedząc w Egipskiej niewoli zapomniał o hebrajskiej kulturze i o BOGU ABRAHAMA.

Elifaz, najstarszy z przyjaciół Hioba, to PIERWORODNY syn Ezawa, i król Adytów / Themańczyków.
Elifaz był synem Ady, z narodu Hatysów, którego stolica Hattusa, znajdowała się w Azji Mniejszej.
http://en.wikipedia.org/wiki/Hattians

Hattysowie pochodzili od Jafeta, najmłodszego syna Noego.
Ziemie Hattysów zostały podbite po wybuchu wulkanu Thery, ok.1628 pne. przez Hetytów którzy przywędrowali na tereny Anatolii z Azjii.

Elifaz Themańczyków był więc po ojcu ze szczepu Edomu, a po matce Adzie (która była założycielką narodu Adytów), z narodu Adytów.
Adyci (People of Ad) to potężny naród z Epoki Brązu.

Elifaz to Pierworodny syn Ezawa, i jako Pierworodny był on przenosicielem Błogosławieństwa Abrahama, i Abrahamowej religii. Jego wiarę w Boga Najwyższego załważamy w dialogach Elifaza w Księdze Hioba.

Elifaz (znaczenie imienia - Bóg jest jego siłą) w Księdze Hioba to bardzo stary człowiek, o wiele starszy od ojca Hioba. Jest on królem Themańczyków, a Themańczycy z Edomu znani byli ze swojej mądrości. (Księga Jeremiasza 49:7; Abadiasza 5; Barucha 3:22)
W Księdze Hioba Elifaz wskazuje na niskaźitelność, i majestat Boga (Księga Hioba
5: 8-16; 15:15-35;)

Nie ulega wątpliwości że Elifaz, pierworodny syn i spadkobierca Ezawa / Edomu, odziedziczył po ojcu wspaniałą wiedzę o Bogu, i że tę wiedzę przekazał swojemu synowi Sofarowi - Królowi Minejczyków, którego też znamy z Księgi Hioba - Rozdział 2 i 42.

W Septugancie, w Księga Hioba 42, czytamy że Elifaz był królem Temańczyków, a Sofar królem Minejczyków, o których Św. Hieronim pisał że byli oni religijnie Nazarejczykami - NAZAREJCZYCY to religia Esseńczyków / Edomitów i MINEJCZYKÓW.

Sofar król Minejczyków, znanych nam lepiej jako Minojczycy z Krety i Santorini, to jedna z najciekawszych postaci Biblijnych i historycznych. Był on synem Elifaza, i jako dziecko został uprowadzony przez Izraelitów w niewolę do Egiptu. Po śmierci Józefa udaje mu się zbiec na wyspy Morza Egejskiego, a potem dostaje się na Kretę, gdzie po zabiciu Minatura został on wybrany królem Minojczyków.

Pamiętając jak był porwany jako dziecko przez Izraelitów, i trzymany w niewoli w Egipcie, teraz jako król Minejczyków Sofar zorganizował wyprawę wojenną Hykosów na Egipt, który i tak już jest w stanie upadku spowodowanego wojnami z ościennymi narodami wszczętymi przez Izraelitów.

Hykosi bez trudu podbili Egipt, zniewalając Izraelitów i zarządzali Egiptem przez ponad 500 lat, jak pisze Manetho, doprowadzając Egipt do niesamowitego rozkwitu, który przypisuje się obecnie 18 Dynastii.

Minojczycy mając swoje centrum handlowe na wyspie Santorini, prowadzili swoją działalność handlową z całym ówczesnym światem. Żyli oni w koloniach wzdłuż swoich szlaków handlowych, a ich szlaki handlowe wiodły od obecnej Hiszpani po Japonię, od Norwegii po Arabię Południową, od Polski (Szlak Bursztynowy) do Egiptu, i dalej przez Oceany Indyjski i Spokojny do Ameryki, gdzie archeolodzy odnajdują ich Thamudzki alfabet na skałach w Colorado. Z Ameryki sprowadzali zioła które Egiptolodzy odnajdują w grobowcach faraonów. Najciekawsze jest to że ci ludzie nie mieli zbrojnej armii, a prosperowali przez ponad dwa tysiące lat.

Plineusz Starszy, napisał w swojej encyklopedii, że Minojczycy żyli w południowej Arabii przez prawie dwa tysiące lat, hodując i handlując kadzidłem, cenionym na równi ze złotem, i że to oni byli pierwszymi który rozpoczęli handel tą drogocenną, cenioną na równi ze złotem żywicą.

Z Żydowskiej tradycji wiemy że Sofar został królem Kittimczyków znanych nam jako Rzymianie i że od Latinusa, syna Sofara pochodzi język łaciński.

Pozdrawiam
Jerzy

Ps. I jeszcze ciekawostka o Kadzidle, którym handlowali Minojczycy.

Bóg w kórego wierzyli Edomici - Elifaz, Sofar, Hiob, nie wymagał krwawych ofiar ze zwierząt czy z niewinnych ludzi, lecz zadawalał się wonnym dymem z palonego Kadzidła, który to dym w rzeczywistości służył tym którzy tę ofiarę składali,
ponieważ:
Cytat:

"Kadzidło – zwane również olibanumem – jest, podobnie jak mirra, rodzajem żywicy. Otrzymuje się je głównie z drzew Boswellia sacra. Rosną one na półpustyniach i obrzeżach pustyń północno-wschodniej Afryki oraz na granicy Omanu i Jemenu.

Ze względu na przyjemny cytrusowy aromat olibanum często wykorzystywano w produkcji kosmetyków – do dzisiaj można go znaleźć w wielu perfumach. Używano go również w medycynie, głównie w aromaterapii.

Badania wykazały, że zawiera on seskwiterpeny zwiększające utlenowanie mózgu – nawet aż o 28 proc. Wpływa to bardzo korzystnie na gospodarkę hormonalną, stany emocjonalne oraz procesy uczenia się i zwiększa odporność organizmu.

Wykazano także, że olibanum / kadzidło ma właściwości antyrakowe. "


http://odkrywcy.pl/kat,11...4sticaid=613d40


_________________
Błąd w Historii prowadzi do błędu w Doktrynie.

Kłamstwo może zmienić historię, ale tylko Prawda może zmienić Świat.

”Łatwiej jest oszukać człowieka, niż przekonać go, ze został oszukany"
Mark Twain
 
 
George 


Wyznanie: NAZAREJCZYK
Pomógł: 23 razy
Dołączył: 02 Paź 2014
Posty: 1451
Wysłany: 2016-03-05, 14:28   Re: Sofar Król Minejczyków

Jerzy Marian napisał/a:
Obecne Biblie, oparte na Masoreckich tekstach milczą na temat Minejczykow, ale w Septugancie w Księdze Hioba - Rozdział 42 czytamy:
Cytat:

"17. I umarł Hiob jako starzec, syty dni życia.

17a. A napisane jest, że on znowu wstanie razem z tymi, których Pan wskrzesi.

17b. Ten człowiek (Hiob) jest opisany w Ormiańskiej Biblii jako żyjący w krainie Ausis, na granicy Edomu i Arabii, i miał on wcześniej na imię Jobab.

17c. Wziął sobie za żonę Arabkę i zrodził z nią syna, któremu dał imię Ennon. Jego natomiast ojcem był Zare, syn potomków Ezawa, a matką - Bosorra. Był on piąty po Abrahamie.

17d. A oto wykaz królów panujących w Edomie, którego władcą był także on: Pierwszy był Balak, syn Beora, a jego stolica nazywała się Dennaba.

Po Balaku królował Jobab, nazywany Hiobem,

a po nim Asom, który był władcą pochodzącym z Thajmanitis. Po nim nastał Adad, syn Barada. Rozgromił on Madiama na równinie Moabu. Jego stolica nazywała się Geththajm.

17e. Przyjaciółmi, którzy do niego przyszli, byli:

Elifas, syn Ezawa, król plemienia Thajmanów;

Baldad, władca Suchajczyków;

Sufar, król Minajczyków."


Obrazek

Rozdział 2, w Septuagincie, też określa Sufara jako króla Minejczyków.

Masoreci, którzy tłumaczyli ST, a za nimi Święty Hieronim, ktory na rozkaz papieża Damazego I przetłumaczył Masoreckie skażenia ST na łacinę, wymazali prawdziwą pozycję Sofara jako króla Minejczyków, (jak i pozycję Elifaza, króla Temańczyków), i wstawili na to miejsce wyraz 'z Naamy', które to określenie 'Naama' nic nikomu nie mówi.

Cytat:
(11) "A gdy trzej przyjaciele Joba usłyszeli o całym nieszczęściu, jakie spadło na niego, przyszli, każdy ze swojej miejscowości:

Elifaz z Temanu,

Bildad z Szuach i

Sofar z Naama.

Umówili się pospołu, aby pójść, wyrazić mu współczucie i pocieszyć go. (12) A gdy z daleka spojrzeli na niego, nie poznali go; poczęli głośno płakać i każdy z nich rozdarł swoje szaty, i rzucali proch w górę na swoje głowy. (13) I siedzieli z nim na ziemi siedem dni i siedem nocy, a żaden nie przemówił do niego ani słowa; widzieli bowiem, że jego ból był bardzo wielki. "

(Ks. Hioba 2:1-13, Biblia Warszawska)

Internetowa Biblia 2000 v3.41 ˆ 1994-2001



O Sofarze / Sufarze królu Minejczyków, jak i o jego ojcu, Elifasie, synu Ezawa, królu plemienia Thajmanów (Themańczyków); obecne Biblie milczą, z wyjątkiem Genesis - Księgi Rodzaju 36, i pierwszej Księdze Kronik - Rozdział 1.

Jednak żydowska antyczna literatura zachowała dla nas dokładne losy Sofara - króla Minejczyków. A antyczna historia i archeologia ma sporo o jego Mineańskim / Minojskim królestwie do opowiedzenia.

Zainteresowanych zapraszam do dyskusji,

i w Nowym Roku
Serdecznie Pozdrawiam
George


Ktoś wycioł z orginału tego postu obraz Hioba i jego trzech przyjaciół, między innymi Sofara, króla Minejczyków - to ten pierwszy od prawej strony. A że jest to obraz bardzo ciekawy to pozwolę sobie skorygować tę 'korektę'



i jeszcze dodać link do tego obrazu:
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/8/8c/Job_and_his_friends.jpg

Pozdrawiam
George
_________________
Błąd w Historii prowadzi do błędu w Doktrynie.

Kłamstwo może zmienić historię, ale tylko Prawda może zmienić Świat.

”Łatwiej jest oszukać człowieka, niż przekonać go, ze został oszukany"
Mark Twain
Ostatnio zmieniony przez George 2016-03-05, 15:17, w całości zmieniany 1 raz  
 
 
Jachu 
cichy,pokorny

Pomógł: 445 razy
Wiek: 89
Dołączył: 09 Lis 2008
Posty: 10784
Skąd: Śląsk
Wysłany: 2016-03-05, 14:43   

Joba 42:1-17
1. Hiob na to odpowiedział Panu, i rzekł:
2. Wiem, że Ty wszystko możesz, co zamyślasz, potrafisz uczynić.
3. Kto przesłania zamiar nierozumnie? O rzeczach wzniosłych mówiłem. To zbyt cudowne. Ja nie rozumiem.
4. Posłuchaj, proszę. Pozwól mi mówić! Chcę spytać. Racz odpowiedzieć!
5. Dotąd Cię znałem ze słyszenia, obecnie ujrzałem Cię wzrokiem,
6. stąd odwołuję, co powiedziałem, kajam się w prochu i w popiele
.

7. Skoro Pan te słowa powiedział do Hioba, przemówił i do Elifaza z Temanu: Zapłonąłem gniewem na ciebie i na dwóch przyjaciół twoich, bo nie mówiliście o Mnie prawdy, jak sługa mój, Hiob.
8. Weźcie teraz siedem młodych cielców i siedem baranów, idźcie do sługi mego, Hioba, i złóżcie ofiarę całopalną za siebie. Mój sługa, Hiob, będzie się za was modlił. Ze względu na niego nic złego wam nie zrobię, choć nie mówiliście prawdy o Mnie, jak sługa mój, Hiob
9. Poszli więc, Elifaz z Temanu, Bildad z Szuach i Sofar z Naamy. Uczynili, jak mówił im Pan, a Pan miał wzgląd na Hioba.

10. I Pan przywrócił Hioba do dawnego stanu, gdyż modlił się on za swych przyjaciół. Pan oddał mu całą majętność w dwójnasób.
11. Przyszli do niego wszyscy bracia, siostry i dawni znajomi, jedli z nim chleb w jego domu i ubolewali nad nim, i pocieszali go z powodu nieszczęścia, jakie na niego zesłał Pan. Każdy mu dał jeden srebrny pieniądz i jedną złotą obrączkę.
12. A teraz Pan błogosławił Hiobowi, tak że miał czternaście tysięcy owiec, sześć tysięcy wielbłądów, tysiąc jarzm wołów i tysiąc oślic.
13. Miał jeszcze siedmiu synów i trzy córki.
14. Pierwszą nazwał Gołębicą, drugą Kasją, a trzecią Rogiem Antymonu.
15. Nie było w całym kraju kobiet tak pięknych jak córki Hioba. Dał im też ojciec dziedzictwo między braćmi.
16. I żył jeszcze Hiob sto czterdzieści lat, i widział swych potomków - w całości cztery pokolenia.
17. Umarł Hiob stary i pełen lat.
(BT)

Bez komentarza
_________________
(36) Ale powiadam wam, iż z każdego słowa próżnego, które by mówili ludzie, dadzą z niego liczbę w dzień sądny; (37) Albowiem z mów twoich będziesz usprawiedliwiony, i z mów twoich będziesz osądzony. Ew. Mat.12 rozdz.
 
 
George 


Wyznanie: NAZAREJCZYK
Pomógł: 23 razy
Dołączył: 02 Paź 2014
Posty: 1451
Wysłany: 2016-03-05, 15:47   Sofar, syn Elifaza i wnuk Ezawa.

Jachu napisał/a:
Joba 42:1-17
1. Hiob na to odpowiedział Panu, i rzekł:
2. Wiem, że Ty wszystko możesz, co zamyślasz, potrafisz uczynić.
3. Kto przesłania zamiar nierozumnie? O rzeczach wzniosłych mówiłem. To zbyt cudowne. Ja nie rozumiem.
4. Posłuchaj, proszę. Pozwól mi mówić! Chcę spytać. Racz odpowiedzieć!
5. Dotąd Cię znałem ze słyszenia, obecnie ujrzałem Cię wzrokiem,
6. stąd odwołuję, co powiedziałem, kajam się w prochu i w popiele
.

7. Skoro Pan te słowa powiedział do Hioba, przemówił i do Elifaza z Temanu: Zapłonąłem gniewem na ciebie i na dwóch przyjaciół twoich, bo nie mówiliście o Mnie prawdy, jak sługa mój, Hiob.
8. Weźcie teraz siedem młodych cielców i siedem baranów, idźcie do sługi mego, Hioba, i złóżcie ofiarę całopalną za siebie. Mój sługa, Hiob, będzie się za was modlił. Ze względu na niego nic złego wam nie zrobię, choć nie mówiliście prawdy o Mnie, jak sługa mój, Hiob
9. Poszli więc, Elifaz z Temanu, Bildad z Szuach i Sofar z Naamy. Uczynili, jak mówił im Pan, a Pan miał wzgląd na Hioba.

10. I Pan przywrócił Hioba do dawnego stanu, gdyż modlił się on za swych przyjaciół. Pan oddał mu całą majętność w dwójnasób.
11. Przyszli do niego wszyscy bracia, siostry i dawni znajomi, jedli z nim chleb w jego domu i ubolewali nad nim, i pocieszali go z powodu nieszczęścia, jakie na niego zesłał Pan. Każdy mu dał jeden srebrny pieniądz i jedną złotą obrączkę.
12. A teraz Pan błogosławił Hiobowi, tak że miał czternaście tysięcy owiec, sześć tysięcy wielbłądów, tysiąc jarzm wołów i tysiąc oślic.
13. Miał jeszcze siedmiu synów i trzy córki.
14. Pierwszą nazwał Gołębicą, drugą Kasją, a trzecią Rogiem Antymonu.
15. Nie było w całym kraju kobiet tak pięknych jak córki Hioba. Dał im też ojciec dziedzictwo między braćmi.
16. I żył jeszcze Hiob sto czterdzieści lat, i widział swych potomków - w całości cztery pokolenia.
17. Umarł Hiob stary i pełen lat.
(BT)

Bez komentarza


Tak wygląda Masorecka, okrojona z historycznego kontekstu wersja Księgi Hioba.
Z tej wersji napewno nie dowiesz się kim był Sofar, a była to bardzo ciekawa historyczna postać.

To co J, poszukamy w historii kim naprawdę był Sofar, król Minejczyków?

Nie wiem czy wiesz, ale Maria - matka Chrystusa wywodziła się z narodu Minejczyków.

Historię Sofara, ktorego z Chrześcijańskiej Biblii - Septuaginty - znamy jako króla Minejczyków, odnajdujemy w Księdze Jaszera.

Sofar, król Minejczyków, to nie kto inny jak syn Elifaza, króla Thamejczyków - to ten najstarszy na obrazie rosyjskiego malarza Ilii Repina:

https://commons.m.wikimedia.org/wiki/File:Job_and_his_friends.jpg#mw-jump-to-license


Elifaz król Themańczyków (z Temanu - jak to opisują dzisiejsze Biblie tłumaczone z Masory), był pierworodnym synem Ezawa, a Ezaw jak już wiemy, był pierworodnym i umiłowanym synem Izaaka, i wnukiem Abrahama.

Sofar jako dziecko został porwany przez Izraelitów i uprowadzony do Egiptu. Był on tam trzymany przez nich przez wiele lat w niewoli.
Po udanej ucieczce dostał się w końcu na wyspy Morza Egejskiego, pózniej na Kretę, gdzie Sofar zabił Minotaura
https://pl.m.wikipedia.org/wiki/Minotaur_(mitologia)

Sofar został obwołany królem Minejczyków, i razem z Edomitami i Izmaelitami zorganizował on wyprawę na Egipt, i odpłacić się za jego porwanie Izraelitom.

Akcja ta znana jest nam z historii jako podbój Egiptu przez Hyksosów, którzy uwolnili Egipt (Mizram) z Izraelskiej okupacji, i zniewolili Izraelitów na setki lat w Egipcie.

Zainteresowanych historia Sofara - Króla Minejczyków, zapraszam do przeczytania o nim Księdze Jaszera.

http://www.ravelo.pl/ksie...p200082174.html

Pozdrawiam
George
_________________
Błąd w Historii prowadzi do błędu w Doktrynie.

Kłamstwo może zmienić historię, ale tylko Prawda może zmienić Świat.

”Łatwiej jest oszukać człowieka, niż przekonać go, ze został oszukany"
Mark Twain
Ostatnio zmieniony przez George 2016-03-05, 16:24, w całości zmieniany 1 raz  
 
 
George 


Wyznanie: NAZAREJCZYK
Pomógł: 23 razy
Dołączył: 02 Paź 2014
Posty: 1451
Wysłany: 2016-03-05, 16:07   Minejczycy i ich alfabet

Minejczycy, których królem był Sofar, stworzyli pismo linearne A.

Było to pierwsze na świecie pismo linijne - inaczej mówiąc - pierwsze pismo alfabetyczne - Alfabet.

https://pl.m.wikipedia.org/wiki/Pismo_linearne_A

Więcej o Minejczykach i o ich alfabecie napisano w języku angielskim. Może ktoś zechciałby przetłumaczyć na język polski ten bardzo ciekawy tekst.


Cytat:


Linear A Minoan Crete

http://jarnaes.wordpress....crete-linear-a/

The oldest description of Crete and the island’s population and culture is presented to us through the works of the Greek poet Homer, who in the 8th century BC wrote the Iliad and the Odyssey.

Homer has handed down to us the legend of King Minos, the wise ruler who governed a mighty seaborne empire from Crete, and the story of his son, the Minotaur and the Labyrinth, which Arthur Evans identified as the Palace of Knossos.



Linear A inscription discovered in 1987 on a rock panel in Kongsberg, Norway, approx. 1700 BC.
Obrazek



The Linear A signs beneath were photocopied from «Inscribed Tablets and Pithos of Linear A System from Zakro», by N. Platonos and W. Brice (1975). The cup form of the pi sign is characteristic also of the pi sign pecked into the rock, but this copy is from the Norwegian semitist, Ph.D. Kjell Aartun’s list in Die Minoische Schrift. Band I. The rock panel, with pictures of carvings, is described under chapter 5 Kongsberg.
The two Minoan words, wetuyu piti, were translated «soft (and) pure», by Dr. Aartun. The cult inscription may refer to the soft native wire silver found in the surrounding area.The location of the inscription can be explained in terms of the Minoans having reached far away Scandinavia, and Kongsberg, in their quest for the highly valuble silver (twice as valuable as gold in Egypt before 1500 BC). (For further reading, see below. In the Appendix are given some Linear A translations.)


The Linear A inscription viewed from different angles

Old Egyptian sources speak of ”Keftiu”, in Akkadian (Assyrian-Babylonian) called “Kaptaru”, i.e. “Land beyond the Sea”, obviously meaning Crete. Homer mentions five different speaking peoples living on the island, Achaeans, Kydonians, Dorians, Pelasgians and Eteocretans, that is, “the real Cretans”. Thus “Eteocretans” was the name the Greeks employed for the original inhabitants of Crete. Minoan Crete was conquered by the Mycenean Greeks about 1450 BC. The splendid Minoan civilization had vanished so completely that its existence was only brought to light again by the archaeological excavations of Arthur Evans (1851 – 1941) from 1900 onwards.
Excavating at Knossos, Evans found 3000 clay tablets with an unknown script. Evans named the script Linear A and a modified form of the same script he called Linear B. Since the script was unknown, and consequently the language it covered, it was not known what the people, who had created the script and culture, called themselves. Therefore Evans dubbed them “Minoans” and their civilization “Minoan”, after the legendary ruler of Bronze Age Crete, King Minos.

Evans never succeeded in deciphering the script, but he was of the opinion that the language was not Greek. But in 1952 the young architect Michael Ventris (1922 – 1956) was able to identify the language behind the Linear B tablets as Greek, although in a rather archaic form. However, it became clear that the language written on the Linear A tablets was not Greek, since it was incomprehensible even if there was reason to believe that the phonetic values of the Linear B signs, or syllables, were the same as the identical syllables of Linear A.

Obviously the Greek conquerors of the Minoan empire had applied the script of the superior Minoan culture, with some modifications, to their own language. The Minoans themselves, who had not fled Crete, took abode on the hilltops in the rugged interior of the island, where the culture and Minoan language of these Eteocretans survived for some time in the small communities they established under, or far from, Greek (Mycenean) rule.

The American professor Cyrus H. Gordon, who had been studying Linear A tablets since 1956, arrived at the conclusion in 1962 that the Minoan language was Northwest Semitic, belonging to the same language group as Ugaritic, Phoenician and Hebrew. He succeeded in reading parts of some texts, with the support of two short Eteocretan (the old Minoan language) and Greek bilingual texts. However, he was not able to break the code completely as he did not recognize that the Minoan language, although pertaining to West Semitic, belongs to the Southwest Semitic group, as discovered by the Norwegian semitist, Dr Kjell Aartun. Dr Gordon thinks that the Minoans once came over to Crete from the Nile Delta (Cyrus H. Gordon, Forgotten Scripts, 1971) This means that there is a possibility that they before the Bronze Age came up from the shores of the Red Sea.

During the second half of the1980ies, Kjell Aartun, who had been engaged in the study of Old Semitic languages and culture for more than 40 years, was able, due to his vast knowledge of these languages, to identify some words on the Minoan Disc from Phaistos (ca. 1600 BC), written in a hieroglyphic script, which gave a clue to the decipherment of the whole disc. With the phonetic values of the hieroglyphs identified on one side of the disc, the correctness of the decipherment can be proven by applying the phonetic values to the other side. If an understandable text in the same language and grammatical system, and even consistent with the content of the text on the other side, then appears, the reading of the disc must be correct.

The deciphered words belong to an old South Semitic language. The iconography of the hieroglyphs, the content and style of the text, fitted perfectly into the framework of old Semitic tradition and fertility religion. Dr. Aartun gives ample evidence in Die Minoische Schrift. Band I that the Minoan culture is predominantly Semitic.

Applying this discovery to the Linear A script, based on the phonetic values of the deciphered syllables of Linear B, he was able to read the Linear A tablets. Thus, through his decipherment of the tablets, the forgotten Minoan language was identified as a South Semitic language, spoken in the Southern part of Arabia (Oman/Yemen) in the Early Bronze Age.


https://www.y-oman.com/cm...2015/11/114.jpg

MINAEI = MINEANS = MINOANS

Obrazek

Those interested in Dr. Aartun’s method of decipherment and his readings of all Minoan written evidence discovered and published until then, in Linear A and in the hieroglyphic script, should consult his treatises published by Harrassowitz Verlag, Wiesbaden, Die Minoische Schrift. Sprache und Texte. Band I (1992), and Band II (1997). The printing was supported by the Norwegian Research Council for Science and the Humanities, and the Norwegian Academy of Science and Letters. In 2001 Dr. Aartun was awarded the King’s Gold Medal of Merit for his Decipherment of Minoan script and language, recommended by the Norwegian Academy of Science and Letters.

The first volume contains his method of deciphering the phonetic values of the Minoan hieroglyphs and his translation of the Phaistos Disc and other hieroglyphic inscriptions, and the second volume his translations of all the Linear A tablets and inscriptions. The languages of the disc and of the Linear A tablets proved to be Semitic, and he also establishes a grammar of the Minoan languages, which are structurally South Semitic languages.


Pliny’s reference to the Minoans

There is a reference in the Roman polyhistor Pliny’s (died 79 AD) Naturalis Historia, Book 6 and Book 12, which supports Dr. Aartun’s decipherment of the Minoan script and language. Pliny, who is basing his scientific narrative on information from Greek geographers, writes in Book 6: “… Minaei, a rege Cretae Minoe, ut existimant, originem trahentes, quorum Carmei; oppidum XIIII p.” (… and the Minaeans, who themselves claim to be the descendants of King Minos of Crete, whose city, Carmei has a circumference of 14 miles.)

In Book 12 Pliny describes the land of the Minaeans as neighbouring the kingdom of the Sabaeans in Yemen, a mountainous country with few springs, full of nitre: “… et Minaei, pagus alius, per quos evehitur uno tramite angusto, hi primi commercium turis fecere maximeque exercent, a quibus et Minaeum dictum est.” (… There is another tract, by itself confronting this country, inhabited by the Minaeans, another people, and through them there is a narrow passage, by which the merchandise frankincense, which is called Minaeum, is transported to other parts). Carmei is in all probability the old capital of the Minaeans, Karna, or Quarna in north west Yemen. The Minaeans were in close contact with the Ethiopians on the west bank of the Red Sea.
In the history of Yemen, the Minaean kingdom appears as the first dominating civilization there, around 1200 BC, a kingdom in decline after 1000 BC, that was finally subdued by the Sabaeans around 750 BC.

The earliest Greek accounts of the Minaeans on the Red Sea are from the 3rd century BC, by Eratosthenes.

The Minaeans themselves claimed that they descended from King Minos of Crete. This may mean that Minos was not a real ruler of Crete, but that the Minaeans themselves had created a myth of “King Minos” being their legendary ancestor, derived from their name as a nation. Probably Evans did not know about the reference to the Minaeans in Pliny’s Naturalis Historia, or else he might have called the old civilization of Crete “Minaean” and not “Minoan”.

The Minaeans spoke an old South Semitic language, that is, the same language as Dr. Aartun discovered behind the Linear A script on the tablets he deciphered, and on the Phaistos Disc.


Dr. Aartun was able to establish that the Minoan vocabulary and the respective morphology and grammar belong to the South Semitic language group to which modern Arabic and certain Ethiopian languages pertain. Thus it was possible to read the texts. Characteristic for the Minoan languages is the i-ending, which is also very characteristic for the Ethiopian languages belonging to the South Semitic group. This ending was also very common in old South Arabic. In addition, the Linear A-language also reveals certain secondary phonetic developments akin to the phonetic development that early took place in Akkadian, which belongs to the East Semitic language group.

Minoans, uttering a saying in their own language, rendered in Egyptian script, depicted in the London Medical Papyrus from about 1600 BC, give us a clue to the nature of their language, as it can be deciphered from Egyptian. It is the same Semitic language as Dr. Aartun deciphered on the Linear A tablets.


Evidence of Bronze Age connections between Norway and Crete

In 1987 there was discovered, quite unexpectedly, in Kongsberg, 80 kms due west of Oslo, carvings on a horizontal rock panel on the outskirts of the small town. Numerous cup marks among the carvings indicate that the oldest carvings may have been made in the Early Bronze Age (in Norway between 1800 BC and 1000 BC) or even in the later part of the Late Stone Age (Neolithic). The rock carvings with cup marks, dating as far back as probably Late Neolithic, have been recognized by the Directorate for Cultural Heritage in Norway (Riksantikvaren).

Carved into the rock face are also five characters, obviously constituting two words, respectively consisting of three and two characters. Just beside is a figure resembling a boat, and nearby a figure resembling a water sack with water pouring out of it. At first glance, the strange characters gave an impression of being some sort of an ancient Mediterranean script. It should be noted that the characters and the boat figure have not been chiseled, but pecked into the hard gneiss with the same blunt marks, probably made by a stone instrument, the same technique which can also be seen in the cup marks. (The same kind of cup marks, although they are to be found all over the world, can be seen on stone slabs in the Minoan towns of Gournia and Mochlos in Crete.)

The five characters, although very eroded, have some resemblance to archaic Greek letters of the 8th century BC, representing sigma, delta, tau and goppa, lambda, but are nevertheless different from them. This enigmatic inscription, tentatively “identified” as archaic looking Greek consonants and therefore meaningless, was published in the local historical review of “Langs Lågen” in 1988.

In 1994 Dr. Aartun visited the site at Kongsberg, and on the very spot he recognized the characters as Linear A. (local newspaper Laagendalsposten, 23.9.1994.)
A list of the Linear A signs or syllables shows that they respectively matches the Linear A signs we tu yu and pi ti, although the tu-character is less distinct, as it is the most difficult to peck into hard rock. No other script matches them that completely. Thus they constitute two words, wetuyu piti, which prove to be readable when applied to them the Minoan language which Dr. Aartun has deciphered on clay tablets from Crete, inscribed with Linear A signs. Since modern Arabic is derived from old South Semitic, it is possible to read and understand the two words, as they are recognizable in modern Arabic. This cannot be coincidental, and even more so, since the two words are compatible and can be understood as a cult inscription in terms of their localisation.
Dr. Aartun interpreted the strange figure as a ligature of two hieroglyphs on the Phaistos Disc, which he had interpreted as the wine sack and the coral, with the phonetic values “u-ya”. The Minoan word “u’ya” in fact had been rendered by Dr. Aartun in Die Minoische Schrift. Sprache und Texte. Band I, in 1992, with the translation “guesting place”. The figure on the rock panel (see chapter 5 «Kongsberg»), surrounded by cup marks, probably from the Bronze Age, could then be read and interpreted as meaning «guesting place». Since the rock panel is a sacred cult place, could it mean guesting place of the gods?
This find, with pictures of the characters and hieroglyphs and Dr Aartun’s reading of the inscription, has been described in a book published in 1999 (Johan Jarnæs, “Før Kongsberg ble til”, Kronos Media). (“Before there was Kongsberg”.) The book is written in Norwegian, but the pictures speak for themselves.
Two stone settings nearby seem to have lunar and solar calendar functions.
They still await astronomical investigation. But so far they seem to be aligned to azimuths of the solstices and major and minor standstills of the Moon.
How, then, can the existence of a Minoan inscription at Kongsberg in far away Norway be explained? What may have attracted them to this place?
The explanation may be that at Kongsberg (a name which means “the king’s mines”) were huge occurrences of silver, in fact the richest deposits of native and wire silver in Europe, perhaps in the whole world.

The rock panel with the carvings is, as a matter of fact, surrounded by small silver mines which are situated only some hundred meters away. The native silver was lying openly in veins at the very surface of the rock at Kongsberg, and could easily be pecked out in big nuggets, even with stone instruments, in opencast pits.
In October 2010 there was discovered some cupmarks and pecking on a rock panel, probably form the Bronze Age, next to one of the biggest silver mines of Kongsberg Silverworks. The closeness of the rock carvings to the mine indicates that there has to be a connection between them and silver mining, in the Iron or Bronze Age.
The silver mines at Kongsberg were exploited in the Middle Ages, and more extensively from 1623 to 1957, reaching depths of several hundred, even more than a thousand, meters. The silver deposits were spread over an enormous area, and traces of very old, even prehistoric mining activity, as it seems, are to be found “everywhere” in the forests and mountains surrounding Kongsberg. Some of these primitive mines have been backfilled in a manner that resembles backfilling of Bronze Age mines in South-Eastern Europe (also described in the book “Før Kongsberg ble til”).

These mines at Kongsberg have not yet been archaeologically examined. More than 3500 years ago, there existed a network of mines all over Europe, from the Balkans to Ireland. In the Early Bronze Age copper mines of Mitterberg in Austria, crushed waste material from the separation of the ore outside the mine was transported back into the mine. The Egyptian Tôd treasure in Musée du Louvre, from about 1900 BC, consisting of silver cups, chains and ingots, is probably of Minoan origin. Five rings are most likely made from native silver, which is very rare. Does it come from Anatolia, or perhaps from Kongsberg?

The Minoans were the great metal traders of the Mediterranean, as early as 2000 BC. This fact may explain the richness of the Minoan civilization. Before 1500 BC silver was twice as valuable as gold in Egypt and the Minoans maintained close commercial relationship with Egypt. Amber from the shores of the Baltic reached Mycenae and Egypt more than 3500 years ago.

The Minoans built seaworthy ships with keels, which enabled them to sail all over the Mediterranean. A wall painting excavated in the Minoan town of Akrotiri on Thera, destroyed by a volcanic eruption in 1628 BC, shows a flotilla of boats in the harbour. The ships seem to be about 30 meters long, at least, and they may not have been technically inferior to the Viking ships, which sailed from Norway to Palestine, Greenland and North America.

In 2005 two professors of archaeology, Kristian Kristiansen, University of Gothenburg, and Thomas B. Larsson, University of Umeå in Sweden, published a book entitled “The Rise of Bronze Age Society” (Cambridge University Press) in which they argue, based on a vast amount of evidence, that the rich and spectacular Early Bronze Age of Denmark and Scandinavia can only be explained in terms of a contact between the Minoan-Mycenaean civilization and Scandinavia.

They write (pp. 235-236): “Mycenaean traders settled in western Mediterranean and established direct trading connections with southern Germany, and thus linked up with the network that reached Jutland and the amber producing areas. Recent archaeological discoveries have completely changed our perception of Mycenaean presence in this part of Europe”. And “a genuine Mycenaean find appeared in a Middle Bronze Age fortified settlement in Bavaria: a gold diadem made of gold foil of the type found in the shaft graves at Mycenae, together with some raw amber.
(…) Mycenaean and south German and even south Scandinavian chiefs had direct personal contacts. (…) Moreover, it makes it easier to understand how east Mediterranean prestige goods, such as folding stools and flange-hilted swords of Mycenaean inspiration, could be transmitted so directly to southern Scandinavia. But why this region – more than other regions in Europe – adopted a Mycenaean cultural idiom as basis for the new Nordic Bronze Age society remains yet to be explained.” And p. 249: “However, foreign origins were most consciously demonstrated in the formation of the Nordic Bronze Age Culture from 1500 BC onwards, basing itself on a Minoan/Mycenaean template.”

The authors also point to the fact that a sign or symbol akin to the Hittite hieroglyph meaning “divine” is among the rock carvings at Fossum in Sweden, associated with images of what could be representations of divinities (p. 342).
Kongsberg could easily be reached from the sea by boats sailing up the Oslo Fjord and Drammen Fjord to Vestfossen. All the way along this route, from Drammen to Vestfossen and Kongsberg, there are big mining areas of other ores, like copper and silver bearing galena (lead), leading on to the Kongsberg mining area.
Minoans, having reached Kongsberg, most likely around 1700 BC, at the heyday of Minoan civilization, when silver could be traded for its double weight in gold in Egypt, and leaving a message on a cult place there, would probably have thanked the gods for what ever riches they had come for. The only reason for their coming to Kongsberg would have been the area’s richness in easily accessible native silver.

The reading of the Linear A inscription at Kongsberg

The inscription on the rock face, “wetuyu piti”, identified, read and translated by Dr Aartun, corresponds, according to the phonetic development as clarified by Dr. Aartun, to modern Arabic “watiy-un / wati’-un” (wetuyu < *watuyu) from the Semitic root WTY // WT), meaning “soft, malleable”, and “baht” (piti < *bihti) from the Semitic root BHT, meaning “unmixed, free from admixture, pure”. Thus the two words «wetuyu piti» can be interpreted as a cult inscription meaning «(the) soft/malleable (and) pure/free from admixture», probably alluding to the silver in the area, as evidenced by the surrounding mines, and left there in thankfulness to the gods and as a pray for finding more.
Native wire silver is soft, malleable, unmixed and free from admixture, or pure.


Appendix

Below are given Dr. Aartun’s decipherment and translation, rendered in English, of the Linear A inscription on the gold pin, “epingle en or”, which is on display in the Museum of Agios Nikolaos in Crete (GORILA IV, pp. 146-147):
a-ma-wa-si . ka-ni-ya-mi . i-ya . za-ki . se-nu-ti . a-ta-de

Obrazek



https://zekeunlimited.files.wordpress.com/2013/03/epingle-en-or-via-araenil-wordpress-com.jpg

Translation: ”Devout yourself to the true friend who returns to you the good, who is free from hostile thoughts” (lit. “clean from hate”).
Particularly interesting is a depiction of Minoans in the Egyptian London Medical Papyrus (ca. 1600 BC), with a message rendered in their own Minoan language, but in Egyptian script: sa-n-ta ka-pu-pi wa-ya ’a- ya-ma-n-tá ra-kú-ka-ra, translated by Dr. Aartun in German: “mögest du wie Pupi/Gott beschützen, und, siehe, Glück bringen dem (sehr) Schwachen!”

(Aartun, Die Minoische Schrift I, pp. 126 – 127)
A Linear A inscription on a fragment of a double axe, used for cultic purpose and placed on Minoan altars, is rendered in Maurice Pope, Cretan Axe-Heads with Linear A Inscriptions, Annual of the British School of Athens, 1956, Vol 51, p.132. The Linear A syllables are: «se da ma te». According to Dr. Aartun (in a personal communication), Minoan «sedamate» corresponds to modern Arabic «Ša dammati», which means «smeared»/»anointed». In the Bible, Exodus 30, 26-30, is described how the altar and its utensils are sanctified by anointing.

Professor R.L. Palmer renders a Linear A-inscription, a-sa-sa-ra, repeted on four votive objects (Transactions of the Philological Society, 1958, pp 75-100), which he thinks may represent a title of a goddess. On my request, Dr. Aartun, in a personal communication, has given the following translation, without knowing about the context: The Linear A-syllables represent two words: “a-sa”, modern Arabic asa, and “sa-ra”, modern Arabic sarra.

The frase: “asa sarra” means literally: “He gave/offerd the one who delights/ who secretly does well.” Being a votive inscription, the translation should be: “He offered this (gift) to the one who secretly does well”, i.e. the divine being.

It should also be noted that the word for «sum», «the whole», «altogether» identified on Linear A tablets referring to lists of items, is generally read and understood by linguists studying Linear A, as «kuro». This is a Semitic word (ku-ro < *kullu) which means exactly «the whole», «althogether». (Aartun, Die Minoische Schrift I, p. 66.)
(Contact: See «Kongsberg»)



Pozdrawiam
George
_________________
Błąd w Historii prowadzi do błędu w Doktrynie.

Kłamstwo może zmienić historię, ale tylko Prawda może zmienić Świat.

”Łatwiej jest oszukać człowieka, niż przekonać go, ze został oszukany"
Mark Twain
 
 
George 


Wyznanie: NAZAREJCZYK
Pomógł: 23 razy
Dołączył: 02 Paź 2014
Posty: 1451
Wysłany: 2016-03-05, 16:46   ATLANTIS i Minejczycy

Poniżej ciekawy archeologiczny artykuł Edwarda Glazera o Minejczykach, którzy w XVI wieku przed Chrystusem opuścili Egipt. Działo się to po wybuchu wulkan na wyspie Thera - Atlantyda - obecne Santorini. Wybuch ten był największym kataklizmem w dziejach cywilizacji.


http://eoimages.gsfc.nasa...ntorini_lrg.jpg

Po wybuchu tego wulkanu, i zniszczeniu ich cywilizacji w na morzu Śrudziemnym i w Egipcie, Minejczycy wraz z innymi Hyksosami przenieśli się na tereny południowej Arabii, gdzie znamy ich z historii jako MINAEI, a z Biblii jako MINAEANS.

Cytat:


The Academy and Literature, Volume 39

THE EARLY CIVILISATION OF ARABIA.
Munich, Adalbertntraiwe 621i: Jan. 5,1891.

http://books.google.ca/bo...ved=0CDQQ6AEwBA


"The Minean inscription, Halevy No. 535, refers, as I stated in the last number of the Academy, to a battle between the South Egyptian people Matfoy and the Egyptians (inhabitants, or rulers, of the Delta).

But this important Minean text tells us more.

The authors of the inscription (the Minean governors of Tsar, Ashurim, and, as I believe, of "the Hebrews

-// [Hebrews refers to all descendants of Heber - ancestor of Abraham, in this case Hyksos: Minaeans, Edomites and Ishmaelites, not to the Israelites]

of the canal country") give thanks to the Minean gods and to the Minean King Abijeda' Jeshi' for their escape from peril during a war "between the possessor (king) of the South and the possessor of the North," and for their escape from the middle (interior) of (Lower) Egypt to the Minean town Karna-u when war broke out between Madoy and (Lower) Egypt.

It is evident that the king of the South cannot be other than the latest king of the XVII th Dynasty residing at Thebes — or, better, Amiisis, the first king of the XVIII -th Dynasty; and that the king of the North must be the latest king of the Hyksos, who was driven out by Amasis.

As the Mineans escaped to Karnau, which is very far from the Egyptian frontier (viz., between Mecca and Yemen), they had already lost Tsar and Ashur when they wrote the inscription.

We learn also that the Mineans were driven out of Egypt and neighbouring countries at the same time as the Hyksos.

For this reason the Mineans must be regarded either as a portion, or as an ally, of the Hyksos. But the kings of the Hyksos were not Mineans.

I am just now publishing in the Aualand Bu article on this interesting matter, which proves how ancient the Minean inscriptions must be.

Halevy No. 535 is by no means the oldest; it belongs, on the contrary, to the decadence of the Minean empire.

Older inscriptions, the only Minean stones actually in Europe, are in the British Museum, where I brought them three years ago. Nobody has studied them with energy, and they are half forgotten.

Perhaps these oldest monuments of Arabian civilization will now find more attention among the scholars of all nations.

I have also another collection of inscribed stones and monuments that I brought to Europe from Southern Arabia in 1888. There is no government and no museum in the world that will acquire this most important collection, because, I suppose, our scholars are not yet able to decipher the texts.

But are we sure that the coming generation will not hold the same opinion about them as I did when I collected these monuments under a thousand perils and brought them into Europe?

Edward Glaser.


Pozdrawiam
George
_________________
Błąd w Historii prowadzi do błędu w Doktrynie.

Kłamstwo może zmienić historię, ale tylko Prawda może zmienić Świat.

”Łatwiej jest oszukać człowieka, niż przekonać go, ze został oszukany"
Mark Twain
 
 
Jachu 
cichy,pokorny

Pomógł: 445 razy
Wiek: 89
Dołączył: 09 Lis 2008
Posty: 10784
Skąd: Śląsk
Wysłany: 2016-03-05, 17:12   

Jn 4:19-26
19. Rzekła do Niego kobieta: Panie, widzę, że jesteś prorokiem.
20. Ojcowie nasi oddawali cześć Bogu na tej górze, a wy mówicie, że w Jerozolimie jest miejsce, gdzie należy czcić Boga.
21. Odpowiedział jej Jezus: Wierz Mi, kobieto, że nadchodzi godzina, kiedy ani na tej górze, ani w Jerozolimie nie będziecie czcili Ojca.
22. Wy czcicie to, czego nie znacie, my czcimy to, co znamy, ponieważ zbawienie bierze początek od Żydów.
23. Nadchodzi jednak godzina, owszem już jest, kiedy to prawdziwi czciciele będą oddawać cześć Ojcu w Duchu i prawdzie, a takich to czcicieli chce mieć Ojciec.
24. Bóg jest duchem; potrzeba więc, by czciciele Jego oddawali Mu cześć w Duchu i prawdzie.
25. Rzekła do Niego kobieta: Wiem, że przyjdzie Mesjasz, zwany Chrystusem. A kiedy On przyjdzie, objawi nam wszystko.
26. Powiedział do niej Jezus: Jestem Nim Ja, który z tobą mówię.
(BT)
_________________
(36) Ale powiadam wam, iż z każdego słowa próżnego, które by mówili ludzie, dadzą z niego liczbę w dzień sądny; (37) Albowiem z mów twoich będziesz usprawiedliwiony, i z mów twoich będziesz osądzony. Ew. Mat.12 rozdz.
 
 
George 


Wyznanie: NAZAREJCZYK
Pomógł: 23 razy
Dołączył: 02 Paź 2014
Posty: 1451
Wysłany: 2016-03-05, 20:47   Bóg Abrahama Bogiem Minejczyków

Ciekawostką jest też wiara / religia Minejczyków.

Poza dialogami Sofara (Króla Minejczyków i przyjaciela Hioba) na temat Boga, które znamy z Księgi Hioba, wiemy też o religii Minejczyków z archeologii, i to z okresu na bardzo długo zanim Izrael opuścił Egipt.

Okazuje się że Minejczycy wyznawali Boga Abrahama, i że wiele dobrego z religii Minejskiej przejęli Żydzi, którzy uważają teraz te religijne Minejskie zwyczaje, i nazwy, jako swoje własne.

Cytat:
BIBLE AND SPADE - BY STEPHEN L CAIGER D B - first published at the University Press, Oxford 1936. This Edition prepared for katapi by Paul Ingram 2003.

http://www.katapi.org.uk/BAndS/ChVII.htm

Chapter VII: THE LAW OF MOSES

THE INFLUENCE OF ARABIA

Far more readily assimilated, we may well believe, was the influence of the kindred Semitic culture of Arabia.
Here, as the fifteenth-century Minaean inscriptions show the Divine Name JAH had survived from the most primitive times.

What may have been the original meaning or root of this mysterious name is still in doubt.
It is found (as Ya or Yau) on Babylonian tablets of 2000 BC and later, always as a Semitic Deity.

It is found in name-compounds among the Ras Shamra tablets.

It appears again in the Minaean records as the God of Heaven, whose second name is Love (Wadd), and Who has His shining Hosts (Sabaoth).

It may well be that here in Midian Moses learnt to call upon the 'Name of the LORD'.

But, as Rogers remarks [R. W. Rogers, Religion of Babylonia and Assyria (1908).],
'the question is not where the Name came from, but what Moses put into it.

For into that vessel a long line of Prophets from Moses onwards poured such a flood of attributes as never a priest in all Western Asia, from Babylon to the Sea, ever dreamed of in his highest moments of spiritual insight.'

Further interesting points arise in the Minaean inscriptions.
God is known as EL, and the several gods of the Minaean pantheon as ELOHIM,
both of which forms appear in the Biblical name for God.

The priestess of Wadd is called a Levite (lawiat); and there are further verbal identities in the words for the sacrificial cart (mekonah),
the cauldron (mabsal),
a feast (haj),
the tithe (ma'ser),
the congregation (kahal),
the sin-offering (hattath), and so on.


In fact 'the Minaean inscriptions exhibit an extensive correspondence to the Hebrew ritual,
and the vista is open for still more "light on the Bible" when Arabia comes at last to be scientifically explored'.
[J. A. Montgomery, Arabia and the Bible (1934).]

A small detail of Minaean orthography may also be mentioned:
the letter H is frequently used to indicate a vowel-sound.
For instance Abram would be written either ABRM or ABRHM (Abram or Abraham).





http://www.katapi.org.uk/BAndS/ChVII.htm


Pozdrawiam
George
_________________
Błąd w Historii prowadzi do błędu w Doktrynie.

Kłamstwo może zmienić historię, ale tylko Prawda może zmienić Świat.

”Łatwiej jest oszukać człowieka, niż przekonać go, ze został oszukany"
Mark Twain
 
 
Jachu 
cichy,pokorny

Pomógł: 445 razy
Wiek: 89
Dołączył: 09 Lis 2008
Posty: 10784
Skąd: Śląsk
Wysłany: 2016-03-06, 13:35   

Temat MINEJCZYCY / NAZAREJCZYCY-,to nie moja" bajka",więc niech sobie" leci"
_________________
(36) Ale powiadam wam, iż z każdego słowa próżnego, które by mówili ludzie, dadzą z niego liczbę w dzień sądny; (37) Albowiem z mów twoich będziesz usprawiedliwiony, i z mów twoich będziesz osądzony. Ew. Mat.12 rozdz.
 
 
George 


Wyznanie: NAZAREJCZYK
Pomógł: 23 razy
Dołączył: 02 Paź 2014
Posty: 1451
Wysłany: 2016-03-07, 15:17   Minejczycy - Historia

Jachu napisał/a:
Temat MINEJCZYCY / NAZAREJCZYCY-,to nie moja" bajka",więc niech sobie" leci"


Dla ciebie J prawdziwa historia to 'bajki',
a 'bajki' to prawdziwa historia.

W pierwszym wieku Naszej Ery, a raczej Ery Chrystusowej, Pliniusz Starszy
https://pl.m.wikipedia.org/wiki/Pliniusz_Starszy
pisał że Minejczycy stali się jednym z najbogatszych narodów ówczesnego świata.


Minejskie monety:
POŁUDNIOWA ARABIA, MINEJSKIE (2 wiek pne),
SOUTHERN ARABIA, MINEANS (2ND CENTURY BC),
http://www.christies.com/...bjectID=1978117



http://ir0.mobify.com/pro...1/d1978117x.jpg



Według Pliniusza bogactwo Minejczyów było oparte na zbiorze i handlu 'Kadzidłem' (MINAEUM / Frankincense - pachnącą żywica z drzew gatunku Boswellia Sacra).

Z tej żywicy, zwanej dziś popularnie jako FRANKINCENSE, Minejczycy wytwarzali też perfumy i oleje namaszczające.

W dziele swojego życia - 'Naturalna Encyklopedia',

https://en.m.wikipedia.org/wiki/Natural_History_(Pliny)

Pliniusz pisał że w jego czasach Minejczycy byli jedynym narodem na świecie który wiedział gdzie rosną drzewa wydzielające tą pachnącą żywicę, i że tylko oni zajmowali się jej zbiorem.

Poniżej kilka (miejscami błędnych) informacji z polskiej Wiki na temat 'Kadzidła', które sprawiło że za czasów Chrystusa Minejczycy byli jednym z najbogatszych narodów ówczesnego świata.

O wiele więcej informacji znajdziecie na angielskojęzycznej stronie Wiki, i w dziele Pliniusza - 'Historia Naturalna'.
________________________


PLINY: NATURAL HISTORY — Book 12 Chapter XXX

O Kadzidle / FRANKINCENSE / MINAEUM:

http://archive.org/stream...inuoft_djvu.txt

O rodowodzie, i położeniu geograficznym narodu Minejczyków:

The Natural History of Pliny, by Pliny the Elder.
Volume 2

Chap. 32. ACCOUNT OF COUNTRIES, ETC.

http://www.ebooksread.com...ume-2-hci.shtml

________________________


https://en.m.wikipedia.org/wiki/Frankincense

Pozdrawiam
George


Cytat:

Kadzidło
https://pl.m.wikipedia.org/wiki/Kadzidło

Kadzidło (arab.: لبٌان, lubbān, hebr. ketoret, gr. libanos, thymiana, łac. tus, incensum) – substancje zapachowe uwalniane podczas spalania, pochodzenia naturalnego stosowane w rytuałach religijnych, medytacji, w kosmetyce, kuchni i medycynie.

W rejonie Morza Śródziemnego kadzidło (tutaj zwane olibanum) powstawało z substancji żywicznej otrzymywanej z przedstawicieli rodzaju kadzidla (kadzidłowiec) (Boswellia sacra, Boswellia serrata) z dodatkiem innych gatunków aromatycznych roślin z rodziny osoczynowatych (Burseracerae). Gatunki, z których uzyskuje się surowiec to niskie drzewa i krzewy występujące na terenie Afryki i Bliskiego Wschodu.


https://www.facebook.com/...?type=3&theater

Uszkodzenie kory powoduje sączenie żywicy, która po zaschnięciu jest zbierana. Wyschnięta żywica przypomina kawałki rozdrobnionego bursztynu.

W czasach przed Imperium Rzymskim cena kadzidła była wyższa niż cena złota.

Od starożytności kadzidło jest substancją używaną do celów kultu. Podczas spalania w kadzielnicy wydziela przyjemny zapach. Odświeżający, cytrusowy aromat olibanum sprawia, że od tysiącleci jest używany w rytuałach oczyszczających i w medytacji.

Poza zasięgiem roślin z rodzaju kadzidla stosowane są kadzidełka wytwarzane z innych substancji zapachowych.

Naturalne surowce

Religia

W starożytnej Grecji używano kadzidła w celach kultowych, prawdopodobnie od VII w. p.n.e. W Rzymie od III w. ogrywało dużą rolę w kulcie prywatnym i publicznym oraz w kulcie cesarza.

Kadzidło ma szerokie zastosowanie w wielu religiach i dzisiaj:

hinduizmie
buddyzmie
taoizmie
shintō
judaizmie
chrześcijaństwie
islamie
neopogaństwie
konfucjanizmie

W judaizmie kadzidło jest wyrazem czci oddawanej Bogu przez naród i używane było tylko do celów sakralnych, użycie w innych celach było zakazane.


Ołtarz kadzielny w świątyni jerozolimskiej stał na miejscu świętym, a kadzidło mógł zapalić tylko kapłan. Wierzono, że dym kadzidła osłania go przed porażeniem spowodowanym bliską obecnością Boga. Codziennie w świątyni spalano około 0,9 kg importowanego z innych krajów kadzidła.

Starotestamentowy obraz wznoszącej się ku górze woni kadzidła jest symbolem modlitwy:

"Niech moja modlitwa będzie stale przed Tobą jak kadzidło; wzniesienie rąk moich jak ofiara wieczorna" (Ps 141,2).

Symbol ten jest on obecny również w liturgii chrześcijańskiej (Ap 8,4).


Kadzidła używa się dla podniesienia uroczystego nastroju niektórych nabożeństw, a także dla okazania czci osobom lub świętym przedmiotom (w katolicyzmie i prawosławiu), okadza się więc hostie, ołtarz, relikwie, osoby, zwłoki podczas pogrzebu. Szczególnie często kadzidła używają liturgie wschodnie.

Według Ewangelii Mateusza kadzidło było jednym z darów trzech mędrców ze Wschodu przyniesionych narodzonemu Chrystusowi.

Skutki zdrowotne

Kadzidło wytwarzane z żywic kadzidłowców działa leczniczo, zawiera bowiem seskwiterpeny zwiększające utlenowanie mózgowia, co bardzo korzystnie wpływa na pracę podwzgórza, a tym samym gospodarkę hormonalną, stany emocjonalne, procesy uczenia się i zwiększa odporność organizmu.

_________________
Błąd w Historii prowadzi do błędu w Doktrynie.

Kłamstwo może zmienić historię, ale tylko Prawda może zmienić Świat.

”Łatwiej jest oszukać człowieka, niż przekonać go, ze został oszukany"
Mark Twain
 
 
Jachu 
cichy,pokorny

Pomógł: 445 razy
Wiek: 89
Dołączył: 09 Lis 2008
Posty: 10784
Skąd: Śląsk
Wysłany: 2016-03-07, 16:07   

Ja polegam na Biblii,owym Słowie Bożym,a ono samo o sobie mówi:

2 Tym. 3:16-17
16. Wszystko Pismo od Boga jest natchnione i pożyteczne ku nauce, ku strofowaniu, ku naprawie, ku ćwiczeniu, które jest w sprawiedliwości;
17. Aby człowiek Boży był doskonały, ku wszelkiej sprawie dobrej dostatecznie wyćwiczony.
(BG)
Nie szukam źródeł pozabiblijnych,bo im nie ufam.
_________________
(36) Ale powiadam wam, iż z każdego słowa próżnego, które by mówili ludzie, dadzą z niego liczbę w dzień sądny; (37) Albowiem z mów twoich będziesz usprawiedliwiony, i z mów twoich będziesz osądzony. Ew. Mat.12 rozdz.
 
 
Wyświetl posty z ostatnich:   
Odpowiedz do tematu
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach
Nie możesz załączać plików na tym forum
Możesz ściągać załączniki na tym forum
Dodaj temat do Ulubionych
Wersja do druku

Skocz do:  

Powered by phpBB modified by Przemo © 2003 phpBB Group

Strona wygenerowana w 0,12 sekundy. Zapytań do SQL: 13