Łotr nie jest w Raju
: 19 paź 2016, 1:20
Jest to niewielka część i wczesna wersja jednego rozdziału mojego artykułu na temat momentu otrzymaniu nagrody przez duszę
1. Łotr nie jest w raju
2. Sąd po śmierci Jezusa?
3. Nagroda po śmierci zmarłego czy przy powtórnym przyjścia Jezusa?
1. Łotr nie jest w raju:
Dowody Tekstowe:
We wczesnych wiekach Chrześcijaństwa, manuskrypty Nowego Testamentu były pisane bez odstępów między słowami i zdaniami; żadnych lub niewiele znaków interpunkcyjnych użyto do wskazania jak tekst powinien być odczytywany. Przecinki, na przykład, były dodane dopiero w IX wieku; przed tym, krótkie pauzy były czasami oznaczano jako punkt na linni ( . ), natomiast kropki zostały wskazane przez punkt u góry ( ˙ ). Choć żaden Autograf NT nie przetrwał, Najprawdopodobniej oryginalnie Łukasz 23:43 nie miał żadnego rodzaju znaku interpunkcyjnego, tak jak Papirus Bodmer XIV-XV (lub po prostu P75) wydaje się to wykazywać. Napisany na początku trzeciego wieku, P75 jest naszą najstarszą kopią Łukasza która nie ma kropki przed i po sēmeron w naszym fragmencie, choć niektóre znaki interpunkcyjne można znaleźć tu i tam.
Znaki interpunkcyjne, zatem nie są integralną częścią tekstu kanonicznego. W rzeczywistości, ujawniają tylko, jak tekst został odczytany i zrozumiany przez tych, którzy go kopiowali. Więc, gdy w Łukasza 23:43 umieszczane były znaki interpunkcyjne, kropka była użyta przed słowem sēmeron nie z gramatycznych powodów, ale dla przekonania teologii panującej w tym czasie, że ostateczna nagroda wiernych, którzy umierają przychodzi natychmiast po śmierci.
[Główne Filozofie i Religie w Rzymie i Grecji ale i całym świecie wierzyły w życie pozagrobowe, w związku z czym siłą rzeczy i ogólnie panujących poglądów że duchy zmarłych naprawdę egzystują po śmierci, Biblijny Pogląd musiał być wyparty. W Grecji i Rzymie które miały największe i niestety negatywne odbicie na chrześcijaństwo wierzono że sąd jest przeprowadzany natychmiast po śmierci to znaczy idzie do raju lub hadesu a duchy zmarłych mogą się objawiać. Platon utrzymywał, że człowiek składa się z materialnego, skażonego i śmiertelnego ciała, które jest więzieniem dla duchowej, nieskażonej i nieśmiertelnej duszy. Pogląd ten zdominował chrześcijaństwo już w pierwszych wiekach, gdyż jego przywódcy i teolodzy (tzw. Ojcowie Kościoła) kształcili się w greckich szkołach, bezkrytycznie akceptując wykładany tam dualizm. Było to normą w momencie gdy wszyscy wierzyli w możliwość ukazywania się zmarłych i legendy, opowieści oraz okultystów kontaktujących się z nimi. Spirytyzm także nie był niczym nowym. Nie było powodu by nie akceptować doktryny o istnieniu świata pozagrobowego zarówno przed śmiercią Jezusa jak i po. Konsekwencją przyjęcia go był charakterystyczny dla starożytnego gnostycyzmu i średniowiecznego chrześcijaństwa ascetyzm. Niektórych uznano za świętych, ponieważ przez całe życie nie myli ciała. Brak higieny pociągał epidemie, które dziesiątkowały chrześcijańską Europę. Jakże inaczej miała się rzecz wśród starotestamentowych wierzących, którzy pojmowali człowieka holistycznie jako jedność ciała i ducha, dbając tak o zdrowie duchowe jak fizyczne. Kolejnym z poglądów była dokrytna że stan wstrzemięźliwości od seksu miał być lepszy od małżeństwa. Tertulian na przykład mówił że seks w małżeństwie to małżeński nierząd. Augustyn nie wiadomo czy na podstawie swoich własnych domniemań i "logiki" czy też objawień stwierdził że osoby w celibacie mają mieć jakieś dodatkowe nagrody w niebie. A Orygenes że Duch Święty opuszcza ciało wierzących podczas pierwszego stosunku. http://www.ancient.eu/ghost/]
Czasami skrybowie również przeredagowywali tekst w kolejności która mogła by rozjaśnić jego przekaz. To dlatego słowo (hoti) stało się częścią oświadczenia Jezusa. “Że” nie było oryginalnie ale było dodane przed przysłówkiem (“Zaprawdę powiadam ci że jeszcze dziś. . .”) przy założeniu, że to, co Jezus miał na myśli; Ten dodatek pojawia się w wielu średniowiecznych manuskryptach greckich, jak również w wielu starożytnych i współczesnych przekładach.
Uważamy, że to interesujące, że w czwartym wieku Kodeks Watykański, "jeden z najcenniejszych ze wszystkich rękopisów greckiej Biblii" i bliski krewny P75 pod względem tekstu, ma kropkę na linni po a nie przed, przysłówkiem sēmeron. Ponieważ manuskrypty mają również trochę przypadkowych kropek lub kleksów, może to być również w przypadku punktu w naszym fragmencie; ale fakt że punkt znajduje się tuż przy linii i w równej odległości od dwóch sąsiednich wyrazów znacznie zmniejsza ryzyko wypadku. A jednak trudno się dowiedzieć czy ten punkt sięga oryginalnego skryby lub był dodany w późniejszym czasie, co wydaje się bardziej prawdopodobne.5 W każdym razie, Codex Vaticanus ma punkt po sēmeron, a manuskrypty nie wykazują próby ich usunięcia lub skorygowane przez któregokolwiek z jego czytelników.
Niezależnie od tego, nawet jeśli dowody są jednoznaczne, nie ma wątpliwości że ważne części w Chrześcijańskim kościele czytały przysłówek “dzisiaj” z poprzednim czasownikiem (“powiedzieć”). Innym przykładem jest nikło zachowany Grecki manuskrypt 339, z XIII wieku, który ma punkt nie tylko po sēmeron ale również pozostawiła wystarczająco dużo miejsca przed kolejnym słowem że teza o wypadku jest tu całkowicie nieprawdopodobna. Ponadto, istnieje kilka średniowiecznych manuskryptów które pozostawiły te fragmenty bez zmian, bez żadnej interpunkcji, choć regułą był punkt lub przecinek umieszczany przed przysłówkiem. Alternatywne czytanie (“Zaprawdę powiadam ci dziś . . .”) jest znajdywane w Curetonian Syriac, jednym z najstarszych tłumaczeń NT którego tekst sięga II wieku. Wśród pisarzy kościelnych, to odczytywanie było również potwierdzone przez Efrema Syryjczyka, w IV wieku, jak i Kasjana i Hesychiusa z piątego wieku. Choć Kasjan i Hesychius woleli łączyć “dzisiaj” z przysłówkiem “być,” to wyraźnie odnosili się do tych którzy czytali przysłówek z czasownikiem “powiadam” nazywając ich heretykami. W końcu, alternatywny odczyt jest również w dwóch niezależnych utworach apokryficznych, prawdopodobnie z IV wieku, jeśli nie wcześniej—`Dzieje Piłata` i `Zstąpienie Jezusa do otchłani`. Prace te, znane w trzech nieznacznie różnych wersjach, obie w Grece i Łacinie były połączone około V wieku, a od XIII wieku, czasami nazywane Ewangelią Nikodema.
Żaden z tych dowodów nie ustanawia oryginalnej interpunkcji Łukasza lub wykazuje, że alternatywny odczyt był dominujący w starożytnym i średniowiecznym chrześcijaństwie; nie był. Ale razem pokazują że próba połączenia przysłówka “dzisiaj” z poprzedzającym czasownikiem ma wybitnych zwolenników w historii Chrześcijaństwa, umożliwiając w ten sposób tą interpretacje, iż jest to, w rzeczywistości, to co Łukasz miał na myśli.
Dowody Lingwistyczne
W Grece, nie ma konkretnej normy dotyczącej położenia przysłówka, przed lub po czasowniku. Tak więc, z punktu widzenia gramatycznego uważamy za niemożliwe do określenia czy sēmeron w Łukasza 23:43 modyfikuje poprzedni czasownik (“powiedzieć”) lub idąc za tym (“być”). Łukasz ma jednak wyraźna skłonność stosowania tego przysłówka z poprzedzającym czasownikiem. Dzieje się tak w 14 z 20 przypadków zastosowania sēmeron w Ew. Łukasza i Dziejach Apo. (Łk 2:11; 5:26; 12:28; 13:32, 33; 22:34, 61; Dz 19:40; 20:26; 22:3; 24:21; 26:2, 29; 27:33). Spośród pięciu zastosowań przysłówka z następującym czasownikiem, jeden jest cytatem z Psalmu 2:7 (Dz 13:33), w trzech przypadkach, sēmeron jest poprzedzany przez spójnik (Łukasz 4:21; 19:5, 9),13 co sprawia, że taka konstrukcja jest nieunikniona. Z tego wszystkiego, istnieje tylko jeden przykład w dziełach Łukasza, w którym sēmeron był swobodnie umieszczony przed czasownikiem (Dz 4:9). Próba odczytu przysłówka w Łukasza 23:43 w łączność poprzedzającym go czasownikiem, zatem, jest nie tylko w pełni akceptowalna w zakresie gramatyki ale jest również zgodna ze stylem literackim Łukasza!
Argument o powtarzalnym charakterze sugeruje że taka wykładnia nie może być poprawna ponieważ powoduje to że wypowiedz jest pleonastyczna a nawet “gramatycznie sprzeczna.” To może być prawda w nowoczesnym Angielskim i innych młodych językach, ale NT został napisany w Jeżyku Greckim—nie zwykłym greckim, ale często greckim przesiąkniętym semickimi idiomami. Grecki Łukasza pasuje do tej kategorii, zwłaszcza w Ewangelii, pomimo faktu, że on sam nie był Żydem (zobacz Kol 4:10–14). A wykazano to już dawno że stosowanie "dziś" z poprzedzającym czasownikiem by rozpocząć lub zakończyć wypowiedz jest niczym innym jak Semickim idiomem przeznaczonym do intensyfikacji znaczenia i powagi stwierdzenia że albo to nastąpi lub właśnie zostało dokonane.
W rzeczywistości, ten idiom jest dość powszechny w Piśmie, zwłaszcza w Księdze Powtórzonego Prawa, gdzie istnieje ponad 40 przykładów wyrażeń takich jak: "Nauczę cię dziś" (4:1), “Oto ja kładę dziś” (11:26), “Ja daję ci dziś” (28:13), “Nakazuję ci dziś” (6:6; 7:11; 12:32), “Ostrzegam was dzisiaj” (8:19), i “Mówię wam dzisiaj” (30:18; por., 4:26; 30:19; 32:46; Dz 20:26;26:2).16 W przypadku Łukasza, Te i inne idiomy biblijne doszłoby do niego pod wpływem Septuaginty, greckiego tłumaczenia Starego Testamentu szeroko stosowanego przez pierwszych chrześcijan. Uważamy, że warto wspomnieć, że "dziewięćdziesiąt procent słownictwa Łukasza znajduje się" w Septuagincie.
Moje amatorskie tłumaczenie: https://www.ministrymagazine.org/archiv ... luke-23:43
Podsumowanie
Jezus nie był w Raju w piątek, ani nawet w sobotę! W niedzielę rano, a więc dwa dni po ukrzyżowaniu, powiedział do Marii: "Nie zatrzymuj mnie, jeszcze bowiem nie wstąpiłem do Ojca" (J 20:17). Skoro trzeciego dnia po śmierci Jezus wciąż jeszcze nie był w raju, to Jego słowa: "Będziesz ze mną w raju" nie mogły odnosić się do dnia śmierci (Wielki Piątek), lecz do dnia zmartwychwstania, kiedy Chrystus zabierze ze sobą do raju wszystkich zbawionych, włącznie z nawróconym łotrem (J 14:1-3). Po tych trzech dniach jednak wstąpił (Nie Wcześniej!) ponieważ powiedział później "Dotknijcie mnie i popatrzcie: Wszak duch nie ma ciała ani kości, jak widzicie, że Ja mam." https://www.youtube.com/watch?v=Vu1vRqp ... bQ&index=1
Aby teza okazała się prawdą, jak napisano, to zarówno Jezus jak i złodziej musieli by zakończyć dzień (Niedzielę ew. Sb) razem w niebie.
---
`A Critical Lexicon and Concordance to the English and Greek New Testament by E.W.Bullinger,` DD.strona 811 mówi:
""And Jesus said to him, Verily, to thee I say this day, with Me shalt thou be in the Paradise." The words to-day being made solemn and emphatic. Thus, instead of a remembrance, when He shall come in...His kingdom, He promises a presence in association (meta, "with") Himself. And this promise he makes on that very day when he was dying...Thus we are saved (1) the trouble of explaining wht Jesus did not answer the question on its own terms; and (2) the inconvenience of endorsing the punctuation of the Auth[orised]. Vers[ion]. as inspired; and we also place this passage in harmony with numberless passages in the O.T., such as "Verily I say unto you this day," etc.; "I testify unto you this day day." etc. Deut.vi.6; vii.1; x.13; xi.8;,13,23; xii.13; xix.9; xxvii.4; xxxi.2, etc., where the Septuagint corresponds to Luke xxii.43.""
i
The Companion Bible in it's Appendix 173 mówi:
"Interpretacja tego wersetu zależy wyłącznie od interpunkcji, która opiera się w całości na ludzkim autorytecie, greckie rękopisy nie posiadają znaków interpunkcyjnych w jakiejkolwiek formie aż do IX wieku, i to tylko punkt (w środku linii) oddzielający słowa .....Czasownik "powiedzieć", kiedy następuje po hoti, wprowadza ipsissima verba of what is said; and answers to our quotation marks. Więc tu (w Łukasza 23:43), w przypadku braku Hoti = "że", mogą być wątpliwości co do rzeczywistego słowa zawartego w zdaniu podrzędnie złożonym. Ale z pewnością zostaną rozwiązane (1) przez pospolity hebrajski idiom, "Powiadam ci dziś", który jest stale wykorzystywany do bardzo uroczystego podkreślenia.......; jak również (2) przez użycie widocznego w innych fragmentach gdzie the czasownik jest połączony z Gk. semeron = dziś."
Inne fragmenty tego typu tu:
http://onlytruegod.org/defense/luke23.43.htm
2. Sąd po śmierci Jezusa?
Czy w takim razie sąd miał miejsce w roku 31? Czytaj następujące teksty:
„Gdyż wyznaczył dzień, w którym będzie sądził świat sprawiedliwie przez męża, którego ustanowił, potwierdzając to wszystkim przez wskrzeszenie go z martwych” (Dz.Ap. 17,31 NP).
„Lecz gdy zaczął mówić o usprawiedliwieniu, o wstrzemięźliwości i o przyszłym sądzie, Feliks zaniepokoił się: Na teraz dość, odejdź; w sposobnej chwili każę cię zawezwać” (Dz.Ap. 24,25 NP).
„Będzie to w dniu, kiedy według ewangelii mojej Bóg sądzić będzie ukryte sprawy ludzkie przez Jezusa Chrystusa” (Rzym. 2,16 NP).
„Ty zaś czemu osądzasz swego brata? Albo i ty, czemu pogardzasz swoim bratem? Wszak wszyscy staniemy przed sądem Bożym. Bo napisano: Jakom żyw, mówi Pan, ugnie się przede mną wszelkie kolano i wszelki język wyznawać będzie Boga. Tak więc każdy z nas za samego siebie zda sprawę Bogu” (Rzym. 14,10-12 NP).
„Znamy przecież tego, który powiedział: Pomsta do mnie należy, Ja odpłacę; oraz: Pan sądzić będzie lud swój” (Hebr. 10,30 NP).
Powyższe teksty mają ze sobą coś wspólnego. Po pierwsze, i to jest najbardziej oczywiste, pochodzą z Nowego Testamentu, z Listu do Hebrajczyków, Listu do Rzymian oraz z Dziejów Apostolskich. Wszystkie również mówią o sądzie. Ale w jakim czasie umiejscawiają sąd? W przeszłości, czy też w przyszłości? „Pan będzie sądzić swój lud”. „Wszyscy staniemy przed sądem Bożym”. Oczywiste jest, że te teksty mówią o przyszłym sądzie, a niektóre z nich wspominają bezpośrednio sąd nad ludem Bożym. Cóż więc widzimy? Teksty Nowego Testamentu, które mówią o przyszłym sądzie nad chrześcijanami. A ponieważ księgi Nowego Testamentu pisane były dziesięć, dwadzieścia, trzydzieści lat po ukrzyżowaniu, i jest w nich mowa o sądzie, który ma nastąpić po ich napisaniu, to oczywiste jest, że sąd ten musi mieć miejsce po roku 31. Teksty te, jednakże, pokazują, jak niedorzeczne jest umiejscawianie sądu wierzących w roku 31. I choć nie ma w nich sprecyzowanej daty, są jednak dowodem, że nie chodzi tu o rok 31. Mówią o czasie przyszłym, a przecież opisują wydarzenia po wniebowstąpieniu Chrystusa. Co zrobić jednak ze słowami Jezusa, które wypowiedział przed swą śmiercią: „Teraz odbywa się sąd nad tym światem; teraz władca tego świata będzie wyrzucony” (Jan 12,31 NP)? Czy nie sugerują one, że sąd miał miejsce przy ukrzyżowaniu? Oczywiście, w pewnym sensie sąd miał miejsce w momencie śmierci Jezusa na krzyżu. Nieskalany Syn Boży przyszedł na świat w ludzkim ciele, wylawszy całą miłość nieba na ludzkość tylko po to, by zostać przez nią odrzucony i wzgardzony. Cały świat został potępiony z powodu śmierci Jezusa. W tym sensie sąd miał miejsce przy ukrzyżowaniu — ale nie sąd śledczy. Biblia mówi o różnych sądach. Ziemia została osądzona po grzechu Adama. Potop także był sądem nad ludzkością. Starożytny Izrael wielokrotnie podlegał sądom. Ludzie będą sądzeni w czasie milenium, gdy będziemy „sądzić aniołów” (I Kor. 6,3 NP). Będzie także sąd wykonawczy, gdy niepobożni zostaną na wieki spaleni: „I jeżeli ktoś nie był zapisany w księdze żywota, został wrzucony do jeziora ognistego” (Obj. 20,15 NP). Ale do jakiego rodzaju sądu odnoszą się wspomniane powyżej teksty? Paweł powiedział, że „wszyscy staniemy przed sądem Bożym”. Samego siebie Paweł także umieszcza na tym sądzie. Paweł był człowiekiem wierzącym. Do kogo pisał? Do innych wierzących. Oni wszyscy, łącznie z Pawłem, mieli być osądzeni. Faktycznie, „Pan będzie sądził swój lud”
3. Nagroda po śmierci zmarłego czy przy powtórnym przyjścia Jezusa?
- Jezus nauczał, że życie wieczne jest poprzedzone zmartwychwstaniem i sądem ostatecznym.
"Albowiem Syn Człowieczy przyjdzie w chwale Ojca swego z aniołami, i wtedy odda każdemu według uczynków jego." (Mat 16:27).
Ci, którzy pełnili dobre czyny wyjdą "by zmartwychwstać do życia..." (Jana 5:29). Będą oni wskrzeszeni w "dniu ostatecznym".
"A to jest wola tego, który mnie posłał, abym z tego wszystkiego, co mi dał, nic nie stracił, lecz wskrzesił to w dniu ostatecznym. A to jest wola Ojca mego, aby każdy, kto widzi Syna i wierzy w niego, miał żywot wieczny, a Ja go wzbudzę w dniu ostatecznym." J 6:39-40
"Nikt nie może przyjść do mnie, jeżeli go nie pociągnie Ojciec, który mnie posłał, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym." J 6:44
- "Kto spożywa ciało moje i pije krew moją, ten ma żywot wieczny, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym." J 6:54
- Sprawiedliwi pójdą "do życia wiecznego" po wyroku (Mat. 25:31-46).
- Nieśmiertelność otrzymamy dopiero przy zmartwychwstaniu:
"Oto tajemnicę wam objawiam: Nie wszyscy zaśniemy, ale wszyscy będziemy przemienieni, W jednej chwili, w oka mgnieniu, na odgłos trąby ostatecznej; bo trąba zabrzmi i umarli wzbudzeni zostaną jako nie skażeni, a my zostaniemy przemienieni. Albowiem to, co skażone, musi przyoblec się w to, co nieskażone, a to, co śmiertelne, musi przyoblec się w nieśmiertelność. A gdy to, co skażone, przyoblecze się w to, co nieskażone, i to, co śmiertelne, przyoblecze się w nieśmiertelność, wtedy wypełni się słowo napisane: Pochłonięta jest śmierć w zwycięstwie!" 1 Kor 15:51-54
Wszyscy zmartwychwstaniemy w jednym czasie po sądzie i dopiero wtedy otrzymamy nagrodę:
"A nie chcę, bracia, abyście byli w niewiedzy co do tych, którzy zasnęli, abyście się nie smucili jak inni, którzy nie mają nadziei. Jeśli bowiem wierzymy, że Jezus umarł i zmartwychwstał, to też tych, którzy zasnęli w Jezusie, Bóg przyprowadzi wraz z nim. Bo to wam mówimy przez słowo Pana, że my, którzy pozostaniemy żywi do przyjścia Pana, nie wyprzedzimy tych, którzy zasnęli. Gdyż sam Pan z okrzykiem, z głosem Archanioła i dźwiękiem trąby Bożej zstąpi z nieba, a zmarli w Chrystusie powstaną pierwsi. Potem my, którzy pozostaniemy żywi, razem z nimi będziemy porwani w obłoki, w powietrze, na spotkanie Pana, i tak zawsze będziemy z Panem. Dlatego pocieszajcie się wzajemnie tymi słowami." 1 Tes 4:13-15
Dn 14:2, 13
"A wielu z tych, którzy śpią w prochu ziemi, obudzą się, jedni do żywota wiecznego, a drudzy na hańbę i wieczne potępienie ... Lecz ty idź swoją drogą, aż przyjdzie koniec; i spoczniesz, i powstaniesz do swojego losu u kresu dni."
Marta rozumiała to, że zbawieni pójdą do raju dopiero w czasie zmartwychwstania, a nie od razu po śmierci. Dlatego, kiedy umarł jej brat Łazarz, powiedziała: "Wiem, że zmartwychwstanie w czasie zmartwychwstania w dniu ostatecznym" (J 11:24).
Polecam także tą stronę: http://www.wrestedscriptures.com/b02hea ... 23v43.html
1. Łotr nie jest w raju
2. Sąd po śmierci Jezusa?
3. Nagroda po śmierci zmarłego czy przy powtórnym przyjścia Jezusa?
1. Łotr nie jest w raju:
Dowody Tekstowe:
We wczesnych wiekach Chrześcijaństwa, manuskrypty Nowego Testamentu były pisane bez odstępów między słowami i zdaniami; żadnych lub niewiele znaków interpunkcyjnych użyto do wskazania jak tekst powinien być odczytywany. Przecinki, na przykład, były dodane dopiero w IX wieku; przed tym, krótkie pauzy były czasami oznaczano jako punkt na linni ( . ), natomiast kropki zostały wskazane przez punkt u góry ( ˙ ). Choć żaden Autograf NT nie przetrwał, Najprawdopodobniej oryginalnie Łukasz 23:43 nie miał żadnego rodzaju znaku interpunkcyjnego, tak jak Papirus Bodmer XIV-XV (lub po prostu P75) wydaje się to wykazywać. Napisany na początku trzeciego wieku, P75 jest naszą najstarszą kopią Łukasza która nie ma kropki przed i po sēmeron w naszym fragmencie, choć niektóre znaki interpunkcyjne można znaleźć tu i tam.
Znaki interpunkcyjne, zatem nie są integralną częścią tekstu kanonicznego. W rzeczywistości, ujawniają tylko, jak tekst został odczytany i zrozumiany przez tych, którzy go kopiowali. Więc, gdy w Łukasza 23:43 umieszczane były znaki interpunkcyjne, kropka była użyta przed słowem sēmeron nie z gramatycznych powodów, ale dla przekonania teologii panującej w tym czasie, że ostateczna nagroda wiernych, którzy umierają przychodzi natychmiast po śmierci.
[Główne Filozofie i Religie w Rzymie i Grecji ale i całym świecie wierzyły w życie pozagrobowe, w związku z czym siłą rzeczy i ogólnie panujących poglądów że duchy zmarłych naprawdę egzystują po śmierci, Biblijny Pogląd musiał być wyparty. W Grecji i Rzymie które miały największe i niestety negatywne odbicie na chrześcijaństwo wierzono że sąd jest przeprowadzany natychmiast po śmierci to znaczy idzie do raju lub hadesu a duchy zmarłych mogą się objawiać. Platon utrzymywał, że człowiek składa się z materialnego, skażonego i śmiertelnego ciała, które jest więzieniem dla duchowej, nieskażonej i nieśmiertelnej duszy. Pogląd ten zdominował chrześcijaństwo już w pierwszych wiekach, gdyż jego przywódcy i teolodzy (tzw. Ojcowie Kościoła) kształcili się w greckich szkołach, bezkrytycznie akceptując wykładany tam dualizm. Było to normą w momencie gdy wszyscy wierzyli w możliwość ukazywania się zmarłych i legendy, opowieści oraz okultystów kontaktujących się z nimi. Spirytyzm także nie był niczym nowym. Nie było powodu by nie akceptować doktryny o istnieniu świata pozagrobowego zarówno przed śmiercią Jezusa jak i po. Konsekwencją przyjęcia go był charakterystyczny dla starożytnego gnostycyzmu i średniowiecznego chrześcijaństwa ascetyzm. Niektórych uznano za świętych, ponieważ przez całe życie nie myli ciała. Brak higieny pociągał epidemie, które dziesiątkowały chrześcijańską Europę. Jakże inaczej miała się rzecz wśród starotestamentowych wierzących, którzy pojmowali człowieka holistycznie jako jedność ciała i ducha, dbając tak o zdrowie duchowe jak fizyczne. Kolejnym z poglądów była dokrytna że stan wstrzemięźliwości od seksu miał być lepszy od małżeństwa. Tertulian na przykład mówił że seks w małżeństwie to małżeński nierząd. Augustyn nie wiadomo czy na podstawie swoich własnych domniemań i "logiki" czy też objawień stwierdził że osoby w celibacie mają mieć jakieś dodatkowe nagrody w niebie. A Orygenes że Duch Święty opuszcza ciało wierzących podczas pierwszego stosunku. http://www.ancient.eu/ghost/]
Czasami skrybowie również przeredagowywali tekst w kolejności która mogła by rozjaśnić jego przekaz. To dlatego słowo (hoti) stało się częścią oświadczenia Jezusa. “Że” nie było oryginalnie ale było dodane przed przysłówkiem (“Zaprawdę powiadam ci że jeszcze dziś. . .”) przy założeniu, że to, co Jezus miał na myśli; Ten dodatek pojawia się w wielu średniowiecznych manuskryptach greckich, jak również w wielu starożytnych i współczesnych przekładach.
Uważamy, że to interesujące, że w czwartym wieku Kodeks Watykański, "jeden z najcenniejszych ze wszystkich rękopisów greckiej Biblii" i bliski krewny P75 pod względem tekstu, ma kropkę na linni po a nie przed, przysłówkiem sēmeron. Ponieważ manuskrypty mają również trochę przypadkowych kropek lub kleksów, może to być również w przypadku punktu w naszym fragmencie; ale fakt że punkt znajduje się tuż przy linii i w równej odległości od dwóch sąsiednich wyrazów znacznie zmniejsza ryzyko wypadku. A jednak trudno się dowiedzieć czy ten punkt sięga oryginalnego skryby lub był dodany w późniejszym czasie, co wydaje się bardziej prawdopodobne.5 W każdym razie, Codex Vaticanus ma punkt po sēmeron, a manuskrypty nie wykazują próby ich usunięcia lub skorygowane przez któregokolwiek z jego czytelników.
Niezależnie od tego, nawet jeśli dowody są jednoznaczne, nie ma wątpliwości że ważne części w Chrześcijańskim kościele czytały przysłówek “dzisiaj” z poprzednim czasownikiem (“powiedzieć”). Innym przykładem jest nikło zachowany Grecki manuskrypt 339, z XIII wieku, który ma punkt nie tylko po sēmeron ale również pozostawiła wystarczająco dużo miejsca przed kolejnym słowem że teza o wypadku jest tu całkowicie nieprawdopodobna. Ponadto, istnieje kilka średniowiecznych manuskryptów które pozostawiły te fragmenty bez zmian, bez żadnej interpunkcji, choć regułą był punkt lub przecinek umieszczany przed przysłówkiem. Alternatywne czytanie (“Zaprawdę powiadam ci dziś . . .”) jest znajdywane w Curetonian Syriac, jednym z najstarszych tłumaczeń NT którego tekst sięga II wieku. Wśród pisarzy kościelnych, to odczytywanie było również potwierdzone przez Efrema Syryjczyka, w IV wieku, jak i Kasjana i Hesychiusa z piątego wieku. Choć Kasjan i Hesychius woleli łączyć “dzisiaj” z przysłówkiem “być,” to wyraźnie odnosili się do tych którzy czytali przysłówek z czasownikiem “powiadam” nazywając ich heretykami. W końcu, alternatywny odczyt jest również w dwóch niezależnych utworach apokryficznych, prawdopodobnie z IV wieku, jeśli nie wcześniej—`Dzieje Piłata` i `Zstąpienie Jezusa do otchłani`. Prace te, znane w trzech nieznacznie różnych wersjach, obie w Grece i Łacinie były połączone około V wieku, a od XIII wieku, czasami nazywane Ewangelią Nikodema.
Żaden z tych dowodów nie ustanawia oryginalnej interpunkcji Łukasza lub wykazuje, że alternatywny odczyt był dominujący w starożytnym i średniowiecznym chrześcijaństwie; nie był. Ale razem pokazują że próba połączenia przysłówka “dzisiaj” z poprzedzającym czasownikiem ma wybitnych zwolenników w historii Chrześcijaństwa, umożliwiając w ten sposób tą interpretacje, iż jest to, w rzeczywistości, to co Łukasz miał na myśli.
Dowody Lingwistyczne
W Grece, nie ma konkretnej normy dotyczącej położenia przysłówka, przed lub po czasowniku. Tak więc, z punktu widzenia gramatycznego uważamy za niemożliwe do określenia czy sēmeron w Łukasza 23:43 modyfikuje poprzedni czasownik (“powiedzieć”) lub idąc za tym (“być”). Łukasz ma jednak wyraźna skłonność stosowania tego przysłówka z poprzedzającym czasownikiem. Dzieje się tak w 14 z 20 przypadków zastosowania sēmeron w Ew. Łukasza i Dziejach Apo. (Łk 2:11; 5:26; 12:28; 13:32, 33; 22:34, 61; Dz 19:40; 20:26; 22:3; 24:21; 26:2, 29; 27:33). Spośród pięciu zastosowań przysłówka z następującym czasownikiem, jeden jest cytatem z Psalmu 2:7 (Dz 13:33), w trzech przypadkach, sēmeron jest poprzedzany przez spójnik (Łukasz 4:21; 19:5, 9),13 co sprawia, że taka konstrukcja jest nieunikniona. Z tego wszystkiego, istnieje tylko jeden przykład w dziełach Łukasza, w którym sēmeron był swobodnie umieszczony przed czasownikiem (Dz 4:9). Próba odczytu przysłówka w Łukasza 23:43 w łączność poprzedzającym go czasownikiem, zatem, jest nie tylko w pełni akceptowalna w zakresie gramatyki ale jest również zgodna ze stylem literackim Łukasza!
Argument o powtarzalnym charakterze sugeruje że taka wykładnia nie może być poprawna ponieważ powoduje to że wypowiedz jest pleonastyczna a nawet “gramatycznie sprzeczna.” To może być prawda w nowoczesnym Angielskim i innych młodych językach, ale NT został napisany w Jeżyku Greckim—nie zwykłym greckim, ale często greckim przesiąkniętym semickimi idiomami. Grecki Łukasza pasuje do tej kategorii, zwłaszcza w Ewangelii, pomimo faktu, że on sam nie był Żydem (zobacz Kol 4:10–14). A wykazano to już dawno że stosowanie "dziś" z poprzedzającym czasownikiem by rozpocząć lub zakończyć wypowiedz jest niczym innym jak Semickim idiomem przeznaczonym do intensyfikacji znaczenia i powagi stwierdzenia że albo to nastąpi lub właśnie zostało dokonane.
W rzeczywistości, ten idiom jest dość powszechny w Piśmie, zwłaszcza w Księdze Powtórzonego Prawa, gdzie istnieje ponad 40 przykładów wyrażeń takich jak: "Nauczę cię dziś" (4:1), “Oto ja kładę dziś” (11:26), “Ja daję ci dziś” (28:13), “Nakazuję ci dziś” (6:6; 7:11; 12:32), “Ostrzegam was dzisiaj” (8:19), i “Mówię wam dzisiaj” (30:18; por., 4:26; 30:19; 32:46; Dz 20:26;26:2).16 W przypadku Łukasza, Te i inne idiomy biblijne doszłoby do niego pod wpływem Septuaginty, greckiego tłumaczenia Starego Testamentu szeroko stosowanego przez pierwszych chrześcijan. Uważamy, że warto wspomnieć, że "dziewięćdziesiąt procent słownictwa Łukasza znajduje się" w Septuagincie.
Moje amatorskie tłumaczenie: https://www.ministrymagazine.org/archiv ... luke-23:43
Podsumowanie
Jezus nie był w Raju w piątek, ani nawet w sobotę! W niedzielę rano, a więc dwa dni po ukrzyżowaniu, powiedział do Marii: "Nie zatrzymuj mnie, jeszcze bowiem nie wstąpiłem do Ojca" (J 20:17). Skoro trzeciego dnia po śmierci Jezus wciąż jeszcze nie był w raju, to Jego słowa: "Będziesz ze mną w raju" nie mogły odnosić się do dnia śmierci (Wielki Piątek), lecz do dnia zmartwychwstania, kiedy Chrystus zabierze ze sobą do raju wszystkich zbawionych, włącznie z nawróconym łotrem (J 14:1-3). Po tych trzech dniach jednak wstąpił (Nie Wcześniej!) ponieważ powiedział później "Dotknijcie mnie i popatrzcie: Wszak duch nie ma ciała ani kości, jak widzicie, że Ja mam." https://www.youtube.com/watch?v=Vu1vRqp ... bQ&index=1
Aby teza okazała się prawdą, jak napisano, to zarówno Jezus jak i złodziej musieli by zakończyć dzień (Niedzielę ew. Sb) razem w niebie.
---
`A Critical Lexicon and Concordance to the English and Greek New Testament by E.W.Bullinger,` DD.strona 811 mówi:
""And Jesus said to him, Verily, to thee I say this day, with Me shalt thou be in the Paradise." The words to-day being made solemn and emphatic. Thus, instead of a remembrance, when He shall come in...His kingdom, He promises a presence in association (meta, "with") Himself. And this promise he makes on that very day when he was dying...Thus we are saved (1) the trouble of explaining wht Jesus did not answer the question on its own terms; and (2) the inconvenience of endorsing the punctuation of the Auth[orised]. Vers[ion]. as inspired; and we also place this passage in harmony with numberless passages in the O.T., such as "Verily I say unto you this day," etc.; "I testify unto you this day day." etc. Deut.vi.6; vii.1; x.13; xi.8;,13,23; xii.13; xix.9; xxvii.4; xxxi.2, etc., where the Septuagint corresponds to Luke xxii.43.""
i
The Companion Bible in it's Appendix 173 mówi:
"Interpretacja tego wersetu zależy wyłącznie od interpunkcji, która opiera się w całości na ludzkim autorytecie, greckie rękopisy nie posiadają znaków interpunkcyjnych w jakiejkolwiek formie aż do IX wieku, i to tylko punkt (w środku linii) oddzielający słowa .....Czasownik "powiedzieć", kiedy następuje po hoti, wprowadza ipsissima verba of what is said; and answers to our quotation marks. Więc tu (w Łukasza 23:43), w przypadku braku Hoti = "że", mogą być wątpliwości co do rzeczywistego słowa zawartego w zdaniu podrzędnie złożonym. Ale z pewnością zostaną rozwiązane (1) przez pospolity hebrajski idiom, "Powiadam ci dziś", który jest stale wykorzystywany do bardzo uroczystego podkreślenia.......; jak również (2) przez użycie widocznego w innych fragmentach gdzie the czasownik jest połączony z Gk. semeron = dziś."
Inne fragmenty tego typu tu:
http://onlytruegod.org/defense/luke23.43.htm
2. Sąd po śmierci Jezusa?
Czy w takim razie sąd miał miejsce w roku 31? Czytaj następujące teksty:
„Gdyż wyznaczył dzień, w którym będzie sądził świat sprawiedliwie przez męża, którego ustanowił, potwierdzając to wszystkim przez wskrzeszenie go z martwych” (Dz.Ap. 17,31 NP).
„Lecz gdy zaczął mówić o usprawiedliwieniu, o wstrzemięźliwości i o przyszłym sądzie, Feliks zaniepokoił się: Na teraz dość, odejdź; w sposobnej chwili każę cię zawezwać” (Dz.Ap. 24,25 NP).
„Będzie to w dniu, kiedy według ewangelii mojej Bóg sądzić będzie ukryte sprawy ludzkie przez Jezusa Chrystusa” (Rzym. 2,16 NP).
„Ty zaś czemu osądzasz swego brata? Albo i ty, czemu pogardzasz swoim bratem? Wszak wszyscy staniemy przed sądem Bożym. Bo napisano: Jakom żyw, mówi Pan, ugnie się przede mną wszelkie kolano i wszelki język wyznawać będzie Boga. Tak więc każdy z nas za samego siebie zda sprawę Bogu” (Rzym. 14,10-12 NP).
„Znamy przecież tego, który powiedział: Pomsta do mnie należy, Ja odpłacę; oraz: Pan sądzić będzie lud swój” (Hebr. 10,30 NP).
Powyższe teksty mają ze sobą coś wspólnego. Po pierwsze, i to jest najbardziej oczywiste, pochodzą z Nowego Testamentu, z Listu do Hebrajczyków, Listu do Rzymian oraz z Dziejów Apostolskich. Wszystkie również mówią o sądzie. Ale w jakim czasie umiejscawiają sąd? W przeszłości, czy też w przyszłości? „Pan będzie sądzić swój lud”. „Wszyscy staniemy przed sądem Bożym”. Oczywiste jest, że te teksty mówią o przyszłym sądzie, a niektóre z nich wspominają bezpośrednio sąd nad ludem Bożym. Cóż więc widzimy? Teksty Nowego Testamentu, które mówią o przyszłym sądzie nad chrześcijanami. A ponieważ księgi Nowego Testamentu pisane były dziesięć, dwadzieścia, trzydzieści lat po ukrzyżowaniu, i jest w nich mowa o sądzie, który ma nastąpić po ich napisaniu, to oczywiste jest, że sąd ten musi mieć miejsce po roku 31. Teksty te, jednakże, pokazują, jak niedorzeczne jest umiejscawianie sądu wierzących w roku 31. I choć nie ma w nich sprecyzowanej daty, są jednak dowodem, że nie chodzi tu o rok 31. Mówią o czasie przyszłym, a przecież opisują wydarzenia po wniebowstąpieniu Chrystusa. Co zrobić jednak ze słowami Jezusa, które wypowiedział przed swą śmiercią: „Teraz odbywa się sąd nad tym światem; teraz władca tego świata będzie wyrzucony” (Jan 12,31 NP)? Czy nie sugerują one, że sąd miał miejsce przy ukrzyżowaniu? Oczywiście, w pewnym sensie sąd miał miejsce w momencie śmierci Jezusa na krzyżu. Nieskalany Syn Boży przyszedł na świat w ludzkim ciele, wylawszy całą miłość nieba na ludzkość tylko po to, by zostać przez nią odrzucony i wzgardzony. Cały świat został potępiony z powodu śmierci Jezusa. W tym sensie sąd miał miejsce przy ukrzyżowaniu — ale nie sąd śledczy. Biblia mówi o różnych sądach. Ziemia została osądzona po grzechu Adama. Potop także był sądem nad ludzkością. Starożytny Izrael wielokrotnie podlegał sądom. Ludzie będą sądzeni w czasie milenium, gdy będziemy „sądzić aniołów” (I Kor. 6,3 NP). Będzie także sąd wykonawczy, gdy niepobożni zostaną na wieki spaleni: „I jeżeli ktoś nie był zapisany w księdze żywota, został wrzucony do jeziora ognistego” (Obj. 20,15 NP). Ale do jakiego rodzaju sądu odnoszą się wspomniane powyżej teksty? Paweł powiedział, że „wszyscy staniemy przed sądem Bożym”. Samego siebie Paweł także umieszcza na tym sądzie. Paweł był człowiekiem wierzącym. Do kogo pisał? Do innych wierzących. Oni wszyscy, łącznie z Pawłem, mieli być osądzeni. Faktycznie, „Pan będzie sądził swój lud”
3. Nagroda po śmierci zmarłego czy przy powtórnym przyjścia Jezusa?
- Jezus nauczał, że życie wieczne jest poprzedzone zmartwychwstaniem i sądem ostatecznym.
"Albowiem Syn Człowieczy przyjdzie w chwale Ojca swego z aniołami, i wtedy odda każdemu według uczynków jego." (Mat 16:27).
Ci, którzy pełnili dobre czyny wyjdą "by zmartwychwstać do życia..." (Jana 5:29). Będą oni wskrzeszeni w "dniu ostatecznym".
"A to jest wola tego, który mnie posłał, abym z tego wszystkiego, co mi dał, nic nie stracił, lecz wskrzesił to w dniu ostatecznym. A to jest wola Ojca mego, aby każdy, kto widzi Syna i wierzy w niego, miał żywot wieczny, a Ja go wzbudzę w dniu ostatecznym." J 6:39-40
"Nikt nie może przyjść do mnie, jeżeli go nie pociągnie Ojciec, który mnie posłał, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym." J 6:44
- "Kto spożywa ciało moje i pije krew moją, ten ma żywot wieczny, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym." J 6:54
- Sprawiedliwi pójdą "do życia wiecznego" po wyroku (Mat. 25:31-46).
- Nieśmiertelność otrzymamy dopiero przy zmartwychwstaniu:
"Oto tajemnicę wam objawiam: Nie wszyscy zaśniemy, ale wszyscy będziemy przemienieni, W jednej chwili, w oka mgnieniu, na odgłos trąby ostatecznej; bo trąba zabrzmi i umarli wzbudzeni zostaną jako nie skażeni, a my zostaniemy przemienieni. Albowiem to, co skażone, musi przyoblec się w to, co nieskażone, a to, co śmiertelne, musi przyoblec się w nieśmiertelność. A gdy to, co skażone, przyoblecze się w to, co nieskażone, i to, co śmiertelne, przyoblecze się w nieśmiertelność, wtedy wypełni się słowo napisane: Pochłonięta jest śmierć w zwycięstwie!" 1 Kor 15:51-54
Wszyscy zmartwychwstaniemy w jednym czasie po sądzie i dopiero wtedy otrzymamy nagrodę:
"A nie chcę, bracia, abyście byli w niewiedzy co do tych, którzy zasnęli, abyście się nie smucili jak inni, którzy nie mają nadziei. Jeśli bowiem wierzymy, że Jezus umarł i zmartwychwstał, to też tych, którzy zasnęli w Jezusie, Bóg przyprowadzi wraz z nim. Bo to wam mówimy przez słowo Pana, że my, którzy pozostaniemy żywi do przyjścia Pana, nie wyprzedzimy tych, którzy zasnęli. Gdyż sam Pan z okrzykiem, z głosem Archanioła i dźwiękiem trąby Bożej zstąpi z nieba, a zmarli w Chrystusie powstaną pierwsi. Potem my, którzy pozostaniemy żywi, razem z nimi będziemy porwani w obłoki, w powietrze, na spotkanie Pana, i tak zawsze będziemy z Panem. Dlatego pocieszajcie się wzajemnie tymi słowami." 1 Tes 4:13-15
Dn 14:2, 13
"A wielu z tych, którzy śpią w prochu ziemi, obudzą się, jedni do żywota wiecznego, a drudzy na hańbę i wieczne potępienie ... Lecz ty idź swoją drogą, aż przyjdzie koniec; i spoczniesz, i powstaniesz do swojego losu u kresu dni."
Marta rozumiała to, że zbawieni pójdą do raju dopiero w czasie zmartwychwstania, a nie od razu po śmierci. Dlatego, kiedy umarł jej brat Łazarz, powiedziała: "Wiem, że zmartwychwstanie w czasie zmartwychwstania w dniu ostatecznym" (J 11:24).
Polecam także tą stronę: http://www.wrestedscriptures.com/b02hea ... 23v43.html
