Dekalog

[nike]

A jaka jest relacja biblijna odnośnie Dekalogu? Kiedy został dany? Na początku? Nie, nie na początku. Gdyby był instrukcją dla ludzi to by pojawił się wraz z pojawieniem się człowieka.
Gdy Bóg stworzył człowieka to umieścił go w Ogrodzie, który specjalnie dla człowieka zasadził. Z Pism wiemy, że oprócz ostrzeżenia aby nie spożywać z pewnego drzewa Ogrodu (by nie pomrzeć), człowiekowi nie dano innych instrukcji, jak powinien żyć. I o ile uznamy Dekalog za takie instrukcje, trzeba pamiętać, że zostały one dane po wyjściu człowieka z Ogrodu, i dane jednemu spośród wszystkich ówczesnych ludów ziemi. Stąd nie zasadne jest twierdzenie, że dany był całej ludzkości.
A czy Dekalog mógłby mieć rację bytu na początku, w Ogrodzie? Wykluczone.
Bóg, który wszystko dobre uczynił, jakby mógł takie "przykazania" człowiekowi zalecić?
Gdzie jest taki Ojciec, który woła swoje dzieci, i im oznajmia "Słuchajcie, teraz was nauczę, jakich słów nie wolno wam wypowiadać: x, x, x x ,x ....(I tu następuje seria obelżywych zwrotów, przekleństw, złożeczeń). Żaden normalny Ojciec tak nie robi. Stąd uważam, że nie Bóg Ojciec jest autorem słów zawartych w Dekalogu, choć treści tam zapisane mają w sobie cząstki prawdziwej Bożej Tory.
Ja rozumiem, że mentalność człowieka poza Ogrodem uległa zmianie, i bez wskazówek człowiek sam z siebie nie potrafił zgadnąć, jak żyć, a więc mógł potrzebować instrukcji, ale nie zmienia to faktu, że na początku takich potrzeb nie miał, a skoro Bóg jest niezmienny, to znaczy, że te późniejsze "udogodnienie" w postaci Dekalogu jest czymś doraźnym, i być może nawet niezbędnym w życiu poza Ogrodem. A propos, grzech Adama to spowodowanie wyjścia z Ogrodu, a poza Ogrodem obowiązują inne zasady. Pan Jezus nie przyszedł zmieniać zasad ale przyprowadzić człowieka z powrotem do Ogrodu. Ci, którzy za Pomazańcem idą, wychodzą spod jurysdycji praw tego świata, również spod Dekalogu.
Dekalog nie jest zły, jest dobry. Ale nie jest dla Ogrodu, gdzie Bóg zaplanował życie człowieka.

Dekalog to jest Zakon a skoro Bóg upodobał sobie Naród Żydowski potem wyprowadził ten naród z niewoli, więc dał temu narodowi wytyczne jak mają żyć i tak to się zaczęło.
Jezus też często mówił przyszedłem do swoich, nie mówił, że do narodów. Jan.1:11-----Do swej własności przyszedł, ale swoi go nie przyjęli.
Dopiero od Korneliusza poganina droga do POGAN została otwarta, po śmierci Jezusa.

[DonCicio]

A jaka jest relacja biblijna odnośnie Dekalogu? Kiedy został dany? Na początku? Nie, nie na początku. Gdyby był instrukcją dla ludzi to by pojawił się wraz z pojawieniem się człowieka.

Bóg stworzył człowieka za swój obraz i podobieństwo. Zaszczepił w ich sercach właściwy sposób postępowania, a że jest to możliwe czytamy w Liście do Rzymian:

"obrzezanie serca, które dokonuje się za sprawą ducha, a nie na podstawie spisanego kodeksu" (Rzym 2:29)

Podobny tekst znajdujemy w Liście do Hebrajczyków:

"Włożę do ich umysłów swoje prawa i zapiszę je w ich sercach" (8:10)

W Edenie człowiek doskonale wiedział co ma robić żeby podobać się Bogu. Miał to zapisane w swoim sercu i umyśle, a pomimo tego otrzymał Prawo … składające się tylko z jednego polecenia, zakazu:

"Jehowa Bóg dał też człowiekowi taki nakaz: „Możesz jeść do syta owoce ze wszystkich drzew ogrodu. Tylko owoców z drzewa poznania dobra i zła nie wolno ci jeść, bo w dniu, w którym z niego zjesz, z całą pewnością umrzesz" (Rodz 2:16,17)

Niestety, człowiek nie dopisał i z powodu swojego grzesznego stanu Bóg postanowił przypomnieć ludziom czego On oczekuje od swoich stworzeń. Dał im swoje Prawa zapisane w Dekalogu i 600 innych prawach

[Nieziem]

Niestety, człowiek nie dopisał i z powodu swojego grzesznego stanu Bóg postanowił przypomnieć ludziom czego On oczekuje od swoich stworzeń. Dał im swoje Prawa zapisane w Dekalogu i 600 innych prawach

Na Synaju Dekalog nie byl przypomniany. Dekalog był dany, dopiero wtedy. Jeśli wtedy otrzymali te Prawa, znaczy że wcześniej ich nie mogły dotyczyć.

[DonCicio]

Niestety, człowiek nie dopisał i z powodu swojego grzesznego stanu Bóg postanowił przypomnieć ludziom czego On oczekuje od swoich stworzeń. Dał im swoje Prawa zapisane w Dekalogu i 600 innych prawach

Na Synaju Dekalog nie byl przypomniany. Dekalog był dany, dopiero wtedy. Jeśli wtedy otrzymali te Prawa, znaczy że wcześniej ich nie mogły dotyczyć.

Prawo, które Izraelici otrzymali na Horebie miało ich prowadzić do Chrystusa. Postanowienie Boga o Jego posłańcu
(Iz 61:1; Łuk 4:18; Jan 6:44) i wybawicielu (Mat 1:21; Łuk 2:30; Ef 1:7) była bezprecedensowa i wymagała przygotowania. To dlatego Prawo, oprócz 10 przykazań, składało się z około 600 innych przepisów, nakazów czy zakazów. Izraelici mieli być przygotowani za przyjęcie Mesjasza

"Zanim jednak nastała wiara, strzegło nas Prawo. Byliśmy pod jego strażą i wypatrywaliśmy wiary, która miała być objawiona. Tak więc Prawo stało się naszym opiekunem prowadzącym do Chrystusa, żebyśmy zostali uznani za prawych dzięki wierze.  Ale skoro nastała wiara, nie podlegamy już opiekunowi" (Gal 3:23-25)

Zanim (...) nastała wiara: Chodzi o wiarę w Jezusa Chrystusa.

W stwierdzeniu "Byliśmy pod jego strażą" Paweł wykazał, że ludzie znajdują się "pod strażą grzechu" (Gal 3:22). Tutaj używa tego samego greckiego słowa (oddanego jako „byliśmy pod strażą”), żeby podkreślić inną myśl — że Izraelitów strzegło Prawo Mojżeszowe. Prowadziło ich do "wiary [w Chrystusa], która miała być objawiona".

Trzeba pamiętać, że Bóg dał Izraelowi Prawo a nie sumienia ... to, ludzie mieli od samego początku. To dzięki wyszkolonemu sumieniu Józef wiedział jak postąpić, gdy żona Potyfara dała mu "niemoralną propozycję" (Rodz 39:7-9):

"Dla ludzi czystych wszystko jest czyste, natomiast dla skalanych i tych, którzy nie mają wiary, nic nie jest czyste, bo skalane są zarówno ich umysły, jak i sumienia" (Tytusa 1:15)

[booris]

W stwierdzeniu "Byliśmy pod jego strażą" Paweł wykazał, że ludzie znajdują się "pod strażą grzechu

To znaczy,ze Prawo to grzech opiekunczy prowadzacy do Jezusa? Dziwne...

[DonCicio]

W stwierdzeniu "Byliśmy pod jego strażą" Paweł wykazał, że ludzie znajdują się "pod strażą grzechu

To znaczy,ze Prawo to grzech opiekunczy prowadzacy do Jezusa? Dziwne...

straż grzechu: Grecki czasownik przetłumaczony w tym wersecie na "zostać oddanym pod straż" znaczy "zamknąć razem; otoczyć", co sugeruje niewielkie lub nawet żadne szanse na ucieczkę. W sensie dosłownym może się odnosić do złapania ryb w sieć (Łuk 5:6). Tutaj w sposób obrazowy przekazuje myśl, że niedoskonali ludzie są uwięzieni w grzesznym stanie. Jak mówi Paweł, "w Pismach podano, że wszyscy", czyli wszyscy potomkowie grzesznego Adama i Ewy, "zostali oddani pod straż grzechu". Pisma Hebrajskie, które zawierały Prawo Mojżeszowe, wyraźnie pokazywały, jak grzeszny jest każdy człowiek w oczach Bożych
(Gal 3:19). Tylko Chrystus mógł dać ludziom nadzieję na wyzwolenie z tego strasznego stanu.

[booris]

Nie o to pytalem.

[DonCicio]

Nie o to pytalem.

Dokładnie przeczytaj a znajdziesz odpowiedź.

[Nieziem]

Wyjścia 20:1-17 UBG
[1] I Bóg mówił te wszystkie słowa: [2] Ja jestem PAN, twój Bóg, który cię wyprowadził z ziemi Egiptu, z domu niewoli. [3] Nie będziesz miał innych bogów przede mną. [4] Nie będziesz czynił sobie żadnego rzeźbionego posągu ani żadnej podobizny czegokolwiek, co jest w górze na niebie, co jest nisko na ziemi ani co jest w wodach pod ziemią. [5] Nie będziesz oddawał im pokłonu ani nie będziesz im służył, bo ja jestem PAN, twój Bóg, Bóg zazdrosny, nawiedzający nieprawość ojców na synach do trzeciego i czwartego pokolenia tych, którzy mnie nienawidzą; [6] A okazujący miłosierdzie tysiącom tych, którzy mnie miłują i strzegą moich przykazań. [7] Nie będziesz brał imienia PANA, twego Boga, nadaremnie, gdyż PAN nie zostawi bez kary tego, który bierze jego imię nadaremnie. [8] Pamiętaj o dniu szabatu, aby go święcić. [9] Sześć dni będziesz pracować i wykonywać wszystkie swoje prace; [10] Ale siódmy dzień jest szabatem PANA, twego Boga. W tym dniu nie będziesz wykonywał żadnej pracy – ani ty, ani twój syn, ani twoja córka, ani twój sługa, ani twoja służąca, ani twoje bydło, ani twój gość, który jest w obrębie twoich bram. [11] PAN bowiem przez sześć dni stworzył niebo i ziemię, morze i wszystko, co jest w nich, a siódmego dnia odpoczął. Dlatego PAN błogosławił dzień szabatu i uświęcił go. [12] Czcij swego ojca i swoją matkę, aby twoje dni były długie na ziemi, którą PAN, twój Bóg, da tobie. [13] Nie będziesz zabijał. [14] Nie będziesz cudzołożył. [15] Nie będziesz kradł. [16] Nie będziesz fałszywie świadczył przeciw twemu bliźniemu. [17] Nie będziesz pożądał domu twego bliźniego ani nie będziesz pożądał żony twego bliźniego, ani jego sługi, ani jego służącej, ani jego wołu, ani jego osła, ani żadnej rzeczy, która należy do twego bliźniego.

Dekalog jest skierowany do mężczyzn w Izraelu, i ich dotyczy. Bezspornie świadczy o tym ostatni zakaz, by nie pożądać żony. Tylko mężczyzn może dotyczyć taki zapis.
Czyli, nie tylko nie był dany całej ludzkości, ale nawet nie był dany całemu Izraelowi. Bo kobiety wtedy, gdy był ogłaszany Dekalog, były traktowane nie jak podmiot, ale jak przedmiot.

[Felek]

To stwierdzenie opiera się na jednym fragmencie, ale kolega wyciąga z niego wniosek, który nie jest przyjmowany w egzegezie biblijnej ani w językoznawstwie hebrajskim.

W Dekalogu rzeczywiście pojawia się forma, którą można by odczytać jako skierowaną „do mężczyzny” — zwłaszcza w przykazaniu „nie pożądaj żony bliźniego swego”. Ale w hebrajskim biblijnym to nie działa jak współczesne rozróżnienie płci adresata. Druga osoba liczby pojedynczej w Dekalogu jest gramatycznie męska, ale funkcjonuje jako forma ogólna, obejmująca cały lud przymierza.

To jest ważne rozróżnienie: „męska forma gramatyczna” ≠ „adresowane tylko do mężczyzn”. Tak samo jak w wielu językach historycznych (i częściowo współczesnych) forma męska była standardem zbiorczym.

Co do samego „nie pożądaj żony” — w starożytnym kontekście lista rzeczy „należących do bliźniego” odzwierciedla porządek społeczny epoki (dom, pole, niewolnik, zwierzęta, żona). To nie musi oznaczać, że kobiety były „wyłączone z adresata”, tylko że opis własności i relacji rodzinnych jest ujęty z perspektywy ówczesnej struktury patriarchalnej. W Księdze Powtórzonego Prawa (Deut 5) ten sam zakaz jest sformułowany trochę inaczej, co pokazuje, że tradycja nie jest jednorodna.

Najważniejszy punkt teologiczny w klasycznej interpretacji judaistycznej i chrześcijańskiej jest taki, że Dekalog jest przymierzem z całym Izraelem jako wspólnotą — nie z wyłącznie męską częścią populacji. W tekście wielokrotnie pada „cały lud”, a nie „mężczyźni Izraela”.

Wniosek, że „Dekalog nie był dany nawet całemu Izraelowi, tylko mężczyznom”, nie wynika ani z samego tekstu, ani z jego kontekstu historyczno-językowego. To raczej współczesna interpretacja, która nakłada dzisiejsze kategorie gramatyczne i społeczne na starożytny tekst.

[Sławomir59]

Najważniejszy punkt teologiczny w klasycznej interpretacji judaistycznej i chrześcijańskiej jest taki, że Dekalog jest przymierzem z całym Izraelem jako wspólnotą — nie z wyłącznie męską częścią populacji. W tekście wielokrotnie pada „cały lud”, a nie „mężczyźni Izraela”.
Wniosek, że „Dekalog nie był dany nawet całemu Izraelowi, tylko mężczyznom”, nie wynika ani z samego tekstu, ani z jego kontekstu historyczno-językowego. To raczej współczesna interpretacja, która nakłada dzisiejsze kategorie gramatyczne i społeczne na starożytny tekst.

W Biblii czytamy: „Czcij ojca swego i matkę swoją” . Matka jest wymieniona na równi z ojcem (Wj 20,12; Pwt 5,16).
W przykazaniu o szabacie odpoczynek przysługuje „tobie, twojemu synowi i twojej córce, twojemu słudze i twojej służebnicy…” (Wj 20,10). Kobiety są tu wyraźnie uwzględnione.
W przykazaniu „Nie cudzołóż” zakaz obowiązuje zarówno mężczyzn, jak i kobiety, choć sformułowany jest ogólnie.
Najwięcej dyskusji budzi ostatnie przykazanie. W Księdze Wyjścia 20,17 czytamy:
„Nie będziesz pożądał domu bliźniego swego. Nie będziesz pożądał żony bliźniego swego ani jego sługi, ani jego służebnicy, ani jego wołu, ani jego osła, ani żadnej rzeczy, która należy do bliźniego twego.”
W tym tekście żona wymieniona jest wśród dóbr należących do gospodarstwa domowego, co odzwierciedla ówczesną patriarchalną strukturę społeczną. Nie oznacza to jednak, że Biblia twierdzi, iż kobieta jest rzeczą. Raczej język przepisu jest skierowany do mężczyzny jako głowy rodziny i właściciela majątku.

Tyle tekst Biblii. Natomiast jeśli chodzi o traktowanie kobiet w starożytności to z perspektywy współczesnej wiedzy historycznej można powiedzieć, że kobiety nie miały wtedy równych praw z mężczyznami. Podobnie los dzieci też nie był lekki, zwłaszcza niepełnosprawnych.

[RN]

W przykazaniu o szabacie odpoczynek przysługuje „tobie, twojemu synowi i twojej córce, twojemu słudze i twojej służebnicy…” (Wj 20,10). Kobiety są tu wyraźnie uwzględnione.

No, ale nie ma wymienionej żony.

[radek]

W przykazaniu o szabacie odpoczynek przysługuje „tobie, twojemu synowi i twojej córce, twojemu słudze i twojej służebnicy…” (Wj 20,10). Kobiety są tu wyraźnie uwzględnione.

No, ale nie ma wymienionej żony.

Ponieważ Bóg nie narzuca konkretnej żony Człowiekowi. To jest związane z wolną wolą. Przypomnij sobie, że Adamowi żonę zaproponował, nie narzucił.

Sens czczenia Szabatu polega na powstrzymaniu się od pracy polegającej na wykonaniu, wynikającego ze spożycia owocu z drzewa Poznania Dobra i Zła, proroctwa, które odsłonił Bóg, a które jest związane z przemocą. Tak więc sens Szabatu to "niekrzywdzenie"

[Andej]

W przykazaniu o szabacie odpoczynek przysługuje „tobie, twojemu synowi i twojej córce, twojemu słudze i twojej służebnicy…” (Wj 20,10). Kobiety są tu wyraźnie uwzględnione.

No, ale nie ma wymienionej żony.

Wj 20.10 10 Dzień zaś siódmy jest szabatem ku czci Pana, Boga twego. Nie możesz przeto w dniu tym wykonywać żadnej pracy ani ty sam, ani syn twój, ani twoja córka, ani twój niewolnik, ani twoja niewolnica, ani twoje bydło, ani cudzoziemiec, który mieszka pośród twych bram. Nie ma też wymienionych braci, sióstr, ojca, matki, gościa (Izraelity), teścia, teściowej, pasierba i tak dalej i dalej.
No i co z tego? Zasady musza być wyrażone lapidarnie. I nie wiadomo, czy przy którymś przepisywaniu tekstu nie uciekło jakieś słowo.