Pierwszym odstępcą w dziejach świata był pewien anioł, jeden w synów Boga, nazwany, ze względu na jego działania przeciw Jehowie, Szatanem (przeciwnikiem) i Diabłem (oszczercą). Już na samym początku było wiadomym, że nie będzie działał sam, ale doprowadzi do powstania „potomstwa”, które, tak jak on, będzie sprzeciwiać się Bogu i Jego czcicielom (Rodz 3:15 i inne). Wykorzystuje do tego pewien naturalny atrybut człowieka, który jest niezbędny dla Jego istnienia. Wspomniał o nim kiedyś Jezus, kiedy był kuszony przez Szatana, Diabła „niegodziwca”:
„Tam kusił go Diabeł. Gdy Jezus przepościł 40 dni i 40 nocy, poczuł głód. Wtedy przyszedł Kusiciel i odezwał się do niego: 'Jeżeli jesteś synem Bożym, powiedz tym kamieniom, żeby zamieniły się w chleby'. On jednak odparł: 'Jest napisane: ‚Człowiek ma żyć nie samym chlebem, ale każdym słowem wychodzącym z ust Jehowy’” (Mat 4:1-4)
Co jest podstawowym atrybutem człowieka niezbędnym do życia? To pokarm, jedzenie. Zaspokajanie głodu jest naturalną potrzebą wszystkich istot żywych. Pokarm dostarcza energii oraz niezbędnych składników odżywczych. Istnieje nawet powiedzenie, że człowiek jest tym, czym się karmi. A zatem każdy, kto pragnie cieszyć się dobrym zdrowiem, musi zważać na to, co spożywa. Ale Pan Jezus wspomniał jeszcze o innym pokarmie, powiedział: „Człowiek ma żyć nie samym chlebem, ale każdym słowem wychodzącym z ust Jehowy”.
„Każdym słowem” pochodzącym od Boga możemy żywić się tylko wtedy, kiedy czytamy, analizujemy i wdrażamy w czyn Jego Słowo, całe Pismo pochodzące od Boga (2 Tym 3:16 i inne). Jezus odniósł te słowa jedynie do „człowieka”, bo tylko ludzie są świadomi swoich potrzeb duchowych. Mało tego, nazwał takich „szczęśliwymi”: „Szczęśliwi ci, którzy są świadomi swoich potrzeb duchowych, bo do nich należy Królestwo Niebios” (Mat 5:3)
Ale jak z każdym pokarmem i tu mogą pojawić się pewne problemy, ponieważ można niefortunnie spożywać coś złej jakości, pokarm nieświeży a nawet skarżony, co doprowadzić może do zatrucia i rozstroju organizmu. Przed takim „pokarmem” Słowo Boga przestrzega, kiedy mówi o dwóch zastawionych stołach. Na jednym z nich serwowana jest pożywka od demonów:
„Nie możecie pić z kielicha Jehowy i kielicha demonów. Nie możecie jeść ze 'stołu Jehowy' i stołu demonów” (1 Kor 10:21)
Spożywanie pokarmów ze stołu demonów grozi zatruciem duchowym i może doprowadzić do „załamania na duchu” (1 Kor 5:6-8). Stół zastawiony przez Boga, zawsze jest pożywny i pełen dobrego pokarmu duchowego a Jego słudzy odnoszą z niego mnóstwo radości (Jan 6:27) … w przeciwieństwie do pokarmu ze stołu Diabła i demonów:
„Dlatego tak rzekł Wszechwładny Pan, Jehowa: 'Oto moi słudzy będą jeść, lecz wy będziecie głodować. Oto moi słudzy będą pić, lecz wy będziecie pragnąć. Oto moi słudzy będą się radować, lecz wy będziecie doznawać wstydu. Oto moi słudzy będą radośnie wołać w dobrym nastroju serca, lecz wy będziecie wykrzykiwać z boleści serca i będziecie wyć zupełnie załamani na duchu'” (Iz 65:14,15)
Słudzy Diabła, dostrzegając duchowe korzyści pokarmu zawarte w Słowie Bożym, mieli sprzeciwiać się uczniom Jezusa i Temu, który Go posłał: „Będą się wam przeciwstawiać z powodu mojego imienia, bo nie znają Tego, który mnie posłał” (Jan 15:21 i inne)
Żeby zaburzyć i zniekształcić prawdę zawartą w Biblii, odstępcy lansują ludzkie tradycje oraz rozumowanie oparte na filozofii, co jest oszustwem:
"Uważajcie, żeby nikt nie wziął was w niewolę przez filozofię i zwykłe oszustwo oparte na ludzkiej tradycji, na elementarnych zasadach rządzących tym światem, a nie na Chrystusie" (Kol 2:8 i inne)
Oszuści mieli się opierać na „rzekomej” wiedzy, która jednak kala „to, co święte”:
"Tymoteuszu, strzeż tego, co ci powierzono. Odwracaj się od pustych mów, które kalają to, co święte, i od sprzecznych teorii opartych na rzekomej wiedzy" (1 Tym 6:20 i inne)
Odstępcy, jak czytamy, opierają swoje dogmaty na „sprzecznych teoriach opartych na rzekomej wiedzy”. Ta „wiedza” to wytwór ich wyobraźni, nie mająca żadnego oparcia w Słowie Bożym. Na domiar złego, przeciwnicy Biblii nierzadko uznają wybiórczo tylko te Księgi, które nie demaskują ich obłudy, a które pasują do ich wierzeń, nie obnażając jednocześnie ich prawdziwych zamiarów.
Część z odstępców nie uznaje Starego Testamentu, czyli Pism Hebrajskich, uważając, że nie dotyczą już one chrześcijan. Co ciekawe, Jezus jest innego zdania. Nigdy nie zakwestionował żadnej z Ksiąg Pism Hebrajskich, a powiedział wręcz, że nie „zniknie najmniejsza litera w Prawie”:
„Nie myślcie, że przyszedłem unieważnić Prawo lub pisma proroków. Nie przyszedłem unieważnić, ale spełnić. Zapewniam was, że prędzej zniknie niebo i ziemia, niż zniknie najmniejsza litera w Prawie lub choćby jej fragment, zanim się wszystko nie spełni. Kto więc łamie jedno z najmniejszych przykazań Prawa i uczy tego innych, nie będzie się nadawał do Królestwa Niebios. Natomiast każdy, kto te przykazania spełnia i ich uczy, będzie się nadawał do Królestwa Niebios” (Mat 5:17-19) … Jego słowa są potwierdzeniem proroctw z Ksiąg Hebrajskich, że Słowo Boże trwa na wieki (Iz 40:8 i inne)
Przeciwnicy Biblii umniejszają znaczenie Starego Testamentu, na który nieustannie powoływał się Pan Jezus. W Pismach Greckich odnotowano około 180 cytatów Jezusa z Ksiąg napisanych od Mojżesza do Malachiasz, które były wtedy znane od 1500 lat. Już na początku swoje służby wielokrotnie nawiązał do proroctw zapisanych nie tylko pod swoim adresem. Tak było w przypadku Jana Chrzciciela, kiedy Jezus powołał się na proroctwo z Księgi Malachiasza:
„To właśnie o nim jest napisane: 'Wysyłam przed tobą swojego posłańca, który przygotuje ci drogę!'. Zapewniam was, że spośród ludzi nie został powołany nikt większy” (Mat 11:10,11; Mal 3:1)
… czy na proroctwo Izajasza:
„To właśnie Jana dotyczyły słowa przekazane przez proroka Izajasza: ‘Oto głos tego, który woła na pustkowiu: ‚Przygotujcie drogę Jehowie! Prostujcie dla Niego szlaki” (Mat 3:3; Iz 40:3)
Ale Jan Chrzciciel również powoływał się na proroctwa zapisane w Pismach Hebrajskich, a dotyczące Jezusa:
„Następnego dnia Jan zobaczył idącego do niego Jezusa i rzekł: ‘Oto Baranek Boży, który usuwa grzech świata!’”
(Jan 1:29; Iz 53:11)
Po czym zatem poznać odstępców? Po stosunku do Biblii jako całości!
W tym względzie powinniśmy zawsze patrzeć na Jezusa jako na nasz „wzór” (Jan 13:15 i inne). Jego stosunek do Słowa Bożego jest dla nas wyznacznikiem postępowania. Powiedział On: „twoje słowo jest prawdą” (Jan 17:17 i inne) … i tak też żył, przy każdej możliwej okazji powołując się na Pisma Hebrajskie. W Pismach Greckich, spisanych przez apostołów oraz uczniów Jezusa, są setki odniesień do Pism Hebrajskich, jak np. sprawozdanie z Ewangelii wg. Mateusza, gdzie Jezus, będąc w domu apostoła Piotra, cytuje Księgę Izajasza:
„A Jezus przyszedł do domu Piotra i zobaczył, że jego teściowa leży w łóżku, bo ma gorączkę. Dotknął więc jej ręki i gorączka ustąpiła. Wtedy ona wstała i zaczęła mu usługiwać. A wieczorem ludzie przyprowadzili do niego wielu opętanych przez demony. I wypędził duchy prostym poleceniem, i uleczył wszystkich chorych - żeby się spełniły słowa przekazane przez proroka Izajasza: ‘On wziął na siebie nasze choroby’” (Mat 8:14-17; Iz 53:4)
Jezus, pełniąc swoją służbę na ziemi, był świadom tego, że na Jego osobie spełnią się dziesiątki proroctw (Łuk 24:44 i inne). Z tego też względu, Jego uczniowie musieli dobrze znać treść Pism Hebrajskich. Tak jest, kiedy Mateusza w swojej Ewangelii cytuje kilkukrotnie Księgę Izajasza;
„To jest mój sługa, którego wybrałem, którego kocham i darzę uznaniem! Dam mu swojego ducha [Iz 61:1] i wyjaśni narodom, czym jest sprawiedliwość. Nie będzie się wykłócał ani głośno krzyczał, nikt też nie usłyszy jego głosu na głównych ulicach. Nie zmiażdży zgniecionej trzciny ani nie zgasi tlącego się knota, aż sprawi, że sprawiedliwość zatryumfuje. I w jego imieniu narody będą pokładać nadzieję [Iz 42:1-4]” (Mat 12:18)
Byli tego świadomi również Jego apostołowie i uczniowie, i tak apostoł Mateusz, około roku 41 n.e. (8 lat po śmierci Jezusa) cytuje mnóstwo proroctw i odniesień zapisanych w Księgach Hebrajskich, żeby wspomnieć tylko o kilku (Mat 1:22 i inne).
Inny apostoł Jezusa, Piotr, w latach 62-64 n.e. (30 lat po śmierci Jezusa) również cytuje proroctwa zapisane w Pismach Hebrajskich
(1 Pio 2:24,25; Iz 53:5), tak samo ewangelista Marek, a latach 60-65 n.e. (30 lat po śmierci Jezusa) (Mar 1:2 i inne)
Apostoł Jan, który jest autorem Ewangelii, 3 Listów oraz Księgi Objawienia, najpóźniej spisał relacje o życiu Jezusa, bo w roku 98 n.e. (65 lat po śmierci Jezusa), i nie pozostawia żadnych złudzeń lub domysłów, czy chrześcijanie mają korzystać z Pism Hebrajskich. Powołując się na nie mnóstwo razy, zadaje kłam odstępcom twierdzącym, że są one nieważne i niepotrzebne
(Jana 12:38 i inne).
Nie inaczej czynił apostoł Paweł (Dzie 28:25-27; Iz 6:9,10). Tylko podczas jednego przemówienia Paweł powołuje się na pięć proroctw zapisanych w różnych miejscach Pism Hebrajskich:
„Bo mówię wam, że Chrystus stał się sługą obrzezanych, by zaświadczyć, że Bóg jest prawdomówny — by potwierdzić obietnice, które On dał ich praojcom, i by narody wychwalały Boga za Jego miłosierdzie. Tak jak napisano: „Dlatego będę Cię otwarcie wychwalał wśród narodów i będę wysławiał Twoje imię pieśnią” [Ps 18:49]. Powiedziano też: „Cieszcie się, narody, z Jego ludem” [PWT 32:43]. I znowu: „Wysławiajcie Jehowę, wszystkie narody, niech Go wysławiają wszystkie ludy” [Ps 117:1]. Również Izajasz mówi: „Pojawi się korzeń Jessego, ten, który powstaje, żeby rządzić narodami. W nim narody będą pokładać nadzieję”
[Iz 11:1,10; Rodz 49:10]. Niech Bóg, który daje nadzieję, ze względu na wasze zaufanie do Niego napełni was wszelką radością i pokojem — tak byście mocą ducha świętego wręcz obfitowali w nadzieję” (Rzym 15:8-13)
Biblijnych przykładów, że Jezus, apostołowie oraz inni uczniowie posługiwali się świętymi Pismami Hebrajskimi jest mnóstwo, znali je od dzieciństwa (2 Tym 3:15). Jednak mimo to, odstępcy negują Pisma Hebrajskie i pomniejszają ich wartość. Do takich sceptyków Jezus powiedział pewnego razu, dlaczego, nie uznający Pism Hebrajskich, nie mają szans poznać prawdziwego Chrystusa:
„Gdybyście rzeczywiście wierzyli Mojżeszowi, wierzylibyście mnie, bo on o mnie pisał. Jeśli jednak nie wierzycie jego pismom, to jak uwierzycie moim słowom?” (Jan 5:46,47)
Dlatego właśnie przeciwnicy Pisma Hebrajskich nieustannie błądzą, wysnuwając najróżniejsze teorie i koncepcje, dopasowując je do swoich wierzeń. Chaos panujący w ich doktrynach jest zależny od tego, które Księgi Biblii akceptują a które odrzucają.
Nie inaczej ma się sprawa z Pismami Greckimi. I tak, są odstępcy, którzy akceptują wszystkie cztery Ewangelie, inni trzy, ale, co ciekawe, niemałe ich grono akceptuje tylko dwie, Mateusza i Jana, motywując, że tylko oni znali Jezusa. Niektórzy przeciwnicy Biblii nie uznają za natchnione Listy apostołów Piotra, Jana czy uczniów Judy i Jakuba. Dla wielu przeciwników Słowa Bożego apostoł Chrystusa Paweł jest nie do zaakceptowania, być może dlatego, że On najbardziej obnaża zwyczaje oszustów religijnych z ich odstępczymi poglądami. Są i tacy, którzy jawnie gardzą Księgą Dziejów Apostolskich, napisaną przez ewangelistę Łukasza. Ale i apostoł Jan, najdłużej żyjący uczeń Jezusa, stał się obiektem ich odstępczych ataków, krytykując Jego 3 Listy (98 r. n.e.) i napisaną wcześniej pod natchnieniem Księgi Objawienia (96 r. n.e.).
Czemu mają służyć działania odstępców, podważając wiarygodność Pisma Świętego?
Ich działania służą głównie oczernianiu Autora Biblii, Jehowy Boga. Szatan od 6000 lat jest największym wrogiem Stwórcy, odkąd wystąpił przeciw Niemu w Edenie (więcej tu, o buncie i buntownikach). Słowo Boga, Biblia jest dla człowieka jedynym drogowskazem mówiącym, którą drogą mamy iść (Przy 4:11; Iz 55:7) w czasie, kiedy władzę nad ludzkością ma Diabeł (Jana 14:30). Pismo Święte jest listem od prawdziwego Boga, listem, który zawsze jest na czasie.
Odstępcy prześcigają się w wymyślaniu kłamstw na temat Boga a najdziwniejsze jest to, że uznając Jezusa, nie uznają Jego Ojca, który powołał Go na króla w swoim Królestwie. Uznają np. za wiarygodne słowa zapisane proroczo w Księdze Izajasza, zapowiadające przyjście Mesjasza, gdzie w odnośnikach przytoczono ich spełnienie się na Jezusie:
„To jest mój sługa [Fil 2:7], którego wspieram! Wybrałem go i darzę uznaniem [Mat 3:17]! Dałem mu swojego ducha [Jan 1:32] i on przyniesie narodom sprawiedliwość [Mat 12:15]” (Iz 42:1)
… ale już trudno zaakceptować odstępcom, kto te słowa wypowiada zaledwie kilka wersetów dalej:
„Ja, Jehowa, powołałem cię, kierując się prawością. Wziąłem cię za rękę. Będę cię strzegł i uczynię przymierzem dla ludzi i światłem dla narodów”
(Iz 42:6) - Zobacz pełne oświadczenie Boga i kliknij na odnośnik w nawiasie.
Odstępcy wymyślają kompromitujące ich teorie, jakoby było dwóch Bogów, Bóg Starego Przymierza, który według nich miał być Bogiem tylko Hebrajczyków. Z pogardy dla Jego imienia nie nazywają Go Jehowa, choć to imię występuje w Biblii 7000 razy, tylko JHWH. Co to oznacza, zobacz tutaj.
Według odstępców, zupełnie innym Bogiem jest Ojciec Jezusa, którego imienia nie potrafią nawet zdefiniować … a przecież Jezus wyraźnie powiedział, kto jest Jego Bogiem i Ojcem (Mat 22:37 i inne) i kazał Jego imię uświęcać (Mat 6:9). Częstokroć próbują Bogiem uczynić Jezusa, kiedy On sam, mówi, że nim nie jest, oraz że „dobry” jest tylko Bóg, który jest większy od niego (Jan 14:28 i inne):
„Jezus odparł: ‘Dlaczego nazywasz mnie dobrym? Nikt nie jest dobry oprócz jednego, Boga … Jeden tylko jest dobry. Jeśli jednak chcesz uzyskać życie, to stale przestrzegaj przykazań’” (Mar 10:18 i inne)
Przykładów manipulacji zawartością Pisma Świętego przez odstępców jest wiele. Prób fałszowania i wypaczania Prawdy Biblijnej można było spodziewać się, zgodnie z zapowiedzią Jezusa, począwszy od I i II wieku (Mat 24:24). To wtedy powstali samozwańczy odstępcy jak Marcjon z Synopy, który pałając nienawiścią do Żydów i wszystkiego co Żydowskie, zaczął znieważać Prawdziwego Boga Jehowę, Pisma Hebrajskie oraz część pism Greckich.
Niestety, wielu odstępców kultywuje jego wypaczone nauki, dlatego ważne jest, żeby sprawdzać wszystko o czym się mówi i pisze i konfrontować ze Słowem Bożym. Jeżeli ktoś podważa autentyczność choćby jednej Księgi Biblijnej, niech Ci się od razu zapali czerwona lampka i uważaj … ktoś próbuje Tobą manipulować.
„stroń od pustych mów, które kalają to, co święte, bo z ich powodu będzie dochodzić do coraz większej bezbożności i takie słowa będą się szerzyć jak gangrena ... odrzucaj jednak fałszywe opowieści, które kalają to, co święte” (2 Tym 2:16)
Księgi Chrześcijańskich Pism Greckich, zestawione według przybliżonych dat ich spisania (lata n.e.):
Mateusza 41 rok
1 i 2 Tesaloniczan lata 50 i 51
Galatów lata 50-52
1 i 2 Koryntian 55 rok
Rzymian 56 rok
Łukasza lata 56-58
Efezjan, Kolosan, Filemona, Filipian lata 60-61
Hebrajczyków, Dzieje 61 rok
Jakuba, przed rokiem 62
Marka, lata 60-65
1 Tymoteusza, Tytusa lata 61-64
1 Piotra lata 62-64
2 Piotra 64 rok
2 Tymoteusza, Judy 65 rok
Objawienie 96 rok
Ewangelia oraz 3 Listy Jana 98 rok
Chrześcijańskie Pisma Greckie powstały w ciągu niespełna 60 lat, co stanowi duży kontrast z blisko 1100 lat kompletowania Pism Hebrajskich. Pierwsza była Ewangelia Mateusza, ostatnia Ewangelia Jana, zatem ...
... autentyczność wszystkiego pomiędzy potwierdza apostoł Jan (1 Kor 12:4 i inne)
