krzysiekniepieklo pisze: Skąd ten cytat wziąłeś? No bo u mnie jest tak:
Pwt 21 22 Jeśli ktoś popełni zbrodnię podlegającą karze śmierci, zostanie stracony i powiesisz go na drzewie - 23 trup nie będzie wisiał na drzewie przez noc, lecz tegoż dnia musisz go pogrzebać. Bo wiszący jest przeklęty5 przez Boga. Nie zanieczyścisz swej ziemi, danej ci przez Pana, Boga twego, w posiadanie. To mi Sławku odpowiedz, czy ten przepis może dotyczyć takiego, który żadnej zbrodni nie popełnił?
W Przekładzie Nowego Świata, wydanie 2018, Powtórzonego Prawa 21:22–23 brzmi:
„Jeśli ktoś popełni grzech zasługujący na wyrok śmierci i zostanie uśmiercony, i zawieszony na palu, to jego zwłoki nie mogą pozostać na palu przez całą noc. Koniecznie pochowajcie go w tym samym dniu, bo ten, kto zawisł na palu, jest przeklęty przez Boga. Nie wolno wam kalać ziemi, którą Jehowa, wasz Bóg, daje wam jako dziedzictwo”. Apostoł Paweł nie mówi:
„Jezus był przeklęty, ponieważ był grzesznikiem”. Paweł mówi, że Jezus „stał się za nas przekleństwem”. To krótkie „za nas” (hyper hēmōn) jest kluczowe. Paweł przedstawia Jezusa jako niewinnego, który dobrowolnie przyjmuje na siebie coś, co obciążało innych. W zastosowaniu Pawła do Jezusa przepis dotyczy przez analogię i zastępcze poniesienie przekleństwa. Jezus jest właśnie wyjątkiem. Nie jest winowajcą, ale zostaje potraktowany jak człowiek przeklęty, aby według Pawła uwolnić innych od przekleństwa. I to zgadza się z ofiarą zastępczą.
Koncepcja ofiary zastępczej zdecydowanie istnieje w Biblii, zarówno w Starym, jak i w Nowym Testamencie.
1. Stary Testament.
Najbardziej wyraźny przykład znajdujemy w opisie Dnia Przebłagania (Jom Kipur), Kpł 16. Kapłan składał ofiary za grzechy Izraelitów. Szczególnie wymowny jest rytuał z kozłem:
„Aaron położy obie ręce na głowie żywego kozła i wyzna nad nim wszystkie winy synów Izraela .. i złoży je na głowie kozła.”
Następnie kozioł zostaje odprawiony na pustynię. Jest tu wyraźna idea przeniesienia winy z ludzi na zwierzę.Jeszcze bardziej bezpośrednio brzmi Kpł 17:11:
„Życie ciała jest we krwi, a Ja dałem ją wam do użytku na ołtarzu, aby dokonywać przebłagania za wasze dusze.” Czyli krew zwierzęcia jest składana „za” życie człowieka.
2. Izajasza 53 jeszcze wyraźniej to pokazuje. To jeden z najważniejszych tekstów w dyskusji o ofierze zastępczej. O „Słudze” czytamy:
„Lecz on był przebity za nasze występki, zmiażdżony za nasze winy.”
oraz: „Jehowa sprawił, że jego spotkały winy nas wszystkich.”
I jeszcze: „On poniósł grzechy wielu”.
Niezależnie od tego, kogo pierwotnie miał na myśli autor Izajasza 53, Nowy Testament wielokrotnie interpretuje ten fragment w odniesieniu do Jezusa.
3. Nowy Testament przedstawia śmierć Jezusa jako ofiarę „za innych”. Tutaj koncepcja jest bardzo mocna. Jezus mówi w Mk 10:45: „Syn Człowieczy (...) da swoje życie jako okup w zamian za wielu.”
Paweł natomiast pisze w 1 Kor 15:3: „Chrystus umarł za nasze grzechy zgodnie z Pismami”.
A w Gal 3:13: „Chrystus wykupił nas od przekleństwa Prawa, stając się za nas przekleństwem”.
To właśnie jest język zastępstwa: ktoś ponosi karę „za” innych.
