DEIZM

[Queza]

Co to jest MDT

Coś związane z okulistyką, a dlaczego pytasz?

Nie no, w temacie ''deizm'' nie pytałbym o sprawy związane z okulistyką

No to: Moralistic Deism Therapeutic, czy nie?

[RN]

No to: Moralistic Deism Therapeutic, czy nie?

Tak.

W USA przeprowadzono badanie wsród młodych Amerykanów na temat ich przekonan religijnych.
Całość badania po uśrednieniu przedstawiono w pięciu punktach.

1. Istnieje Bóg, który stworzył i uporządkował świat oraz czuwa nad życiem człowieka na Ziemi.
2. Bóg chce, aby ludzie byli dobrzy, mili i sprawiedliwi wobec siebie nawzajem, tak jak naucza Biblia i większość religii świata.
3. Głównym celem życia jest bycie szczęśliwym i mieć dobre samopoczucie.
4. Bóg nie musi specjalnie ingerować w ludzkie życie, z wyjątkiem sytuacji, gdy jest to potrzebne do rozwiązania jakiegoś problemu.
5. Dobrzy ludzie idą do nieba po śmierci.

W podsumowaniu stwierdzono też, że taki zestaw ''prawd wiary'' nie pasuje w całości do żadnej z istniejących religii, ale najblizej jest mu chyba do deizmu. Doszukano sie jeszcze w tym badaniu dwóch przymiotników, moralistyczny i terapeutyczny, i całosć nazwano moralistyczny terapeutyczny deizm ( MTD)

Co myślicie o wynikach tego badania

[Queza]

Co myślicie o wynikach tego badania

Widać, że badano ludzi, których życie usłane jest różami.

[RN]

Co myślicie o wynikach tego badania

Widać, że badano ludzi, których życie usłane jest różami.

Badanie było przeprowadzone na 3 tys. osób, a więc w skali USA to niewiele.
Trochę zapożyczeń z innych religii, trochę pobożnych życzeń.

[RN]

AGE OF REASON ( WIEK ROZUMU) - AUTOR THOMAS PAINE 1737 - 1809
PIERWSZE WYDANIE - PARYŻ 1794 R.


WIEK ROZUMU.
CZĘŚĆ PIERWSZA.

Od kilku lat moim zamiarem było opublikowanie moich przemyśleń na temat religii. Zdaję sobie doskonale sprawę z trudności, jakie wiążą się z tym tematem, i dlatego zarezerwowałem go na bardziej zaawansowany okres życia. Zamierzałem, że będzie to ostatnia ofiara, jaką złożę moim współobywatelom wszystkich narodów, i to w czasie, gdy czystość motywu, który mnie do tego skłonił, nie mogła budzić wątpliwości, nawet tych, którzy mogliby potępić to dzieło.
Okoliczności, które obecnie mają miejsce we Francji, gdy doszło do całkowitego zniesienia całego narodowego stanu kapłańskiego i wszystkiego, co dotyczyło obowiązkowych systemów religijnych i obowiązkowych artykułów wiary, nie tylko przyspieszyły moją decyzję, ale także uczyniły pracę tego rodzaju niezwykle konieczną, abyśmy w ogólnym chaosie przesądów, fałszywych systemów rządzenia i fałszywej teologii nie stracili z oczu moralności, człowieczeństwa i prawdziwej teologii.

Ponieważ wielu moich kolegów i innych rodaków z Francji dało mi przykład dobrowolnego i indywidualnego wyznania wiary, ja również złożę swoje. I uczynię to z całą szczerością i otwartością, z jaką umysł ludzki porozumiewa się sam ze sobą.

Wierzę w jednego Boga i w nic więcej. Mam nadzieję na szczęście po życiu.

Wierzę w równość wszystkich ludzi i wierzę, że obowiązki religijne polegają na czynieniu sprawiedliwości, miłosierdziu i staraniu się o szczęście innych istot.

Aby jednak nie przypuszczano, że wierzę w wiele innych rzeczy oprócz tych wymienionych, w dalszej części tej pracy wyjaśnię, w co nie wierzę, a także podam powody, dla których w to nie wierzę.

Nie wierzę w wiarę wyznawaną przez Kościół żydowski, Kościół rzymski, Kościół grecki, Kościół turecki, Kościół protestancki ani żaden inny znany mi Kościół. Mój własny umysł jest moim własnym Kościołem.

Wszystkie państwowe instytucje kościelne, czy to żydowskie, chrześcijańskie czy tureckie, wydają mi się niczym innym jak ludzkim wymysłem, mającym na celu terroryzowanie i zniewalanie ludzkości oraz monopolizowanie władzy i zysku.

Nie chcę przez to oświadczenie potępiać tych, którzy wierzą inaczej; mają oni takie samo prawo do swojej wiary, jak ja do swojej. Ale dla szczęścia człowieka konieczne jest, aby był on wierny sobie w duchu. Niewiara nie polega na wierzeniu ani niewierzeniu; polega na deklarowaniu wiary w to, w co się nie wierzy.

Nie sposób oszacować moralnego zła, jeśli wolno mi tak to ująć, jakie mentalne kłamstwo wyrządziło społeczeństwu. Kiedy człowiek tak dalece zbezcześcił i sprostytuował czystość swego umysłu, że podpisuje swoje zawodowe przekonania rzeczami, w które nie wierzy, przygotowuje się do popełnienia wszelkich innych przestępstw. Podejmuje się zawodu księdza dla zysku i aby się do tego zawodu zakwalifikować, zaczyna od krzywoprzysięstwa. Czyż można sobie wyobrazić coś bardziej destrukcyjnego dla moralności niż to?

Wkrótce po opublikowaniu broszury „Zdrowy rozsądek w Ameryce” dostrzegłem ogromne prawdopodobieństwo, że po rewolucji w systemie rządów nastąpi rewolucja w systemie religii. Cudzołożny związek Kościoła z państwem, gdziekolwiek miał miejsce – czy to żydowski, chrześcijański, czy turecki – tak skutecznie zakazywał, karami i sankcjami, wszelkich dyskusji na temat ustalonych wyznań wiary i podstawowych zasad religii, że dopóki system rządów nie zostanie zmieniony, tematy te nie mogły zostać przedstawione światu w sposób uczciwy i otwarty; lecz kiedykolwiek to nastąpi, nastąpi rewolucja w systemie religii. Ludzkie wynalazki i kapłańskie sztuczki zostaną wykryte; a człowiek powróci do czystej, niezmieszanej i nieskażonej wiary w jednego Boga i nic więcej.

Każdy kościół narodowy lub religia ugruntowała swoją pozycję, udając, że ma jakąś szczególną misję od Boga, przekazaną określonym jednostkom. Żydzi mają swojego Mojżesza; chrześcijanie swojego Jezusa Chrystusa, swoich apostołów i świętych; a Turcy swojego Mahometa, jakby droga do Boga nie była otwarta dla każdego człowieka.

Każdy z tych kościołów ukazuje pewne księgi, które nazywają objawieniem, czyli słowem Bożym. Żydzi twierdzą, że ich słowo Boże zostało dane Mojżeszowi przez Boga, twarzą w twarz; chrześcijanie twierdzą, że ich słowo Boże przyszło z boskiej inspiracji; a Turcy twierdzą, że ich słowo Boże (Koran) zostało przyniesione przez anioła z nieba. Każdy z tych kościołów oskarża drugi o niewiarę; ja osobiście nie wierzę im wszystkim.

Ponieważ konieczne jest przyporządkowanie słów do właściwych idei, zanim przejdę dalej w ten temat, przedstawię kilka uwag na temat słowa „objawienie”. Objawienie, w odniesieniu do religii, oznacza coś przekazanego człowiekowi bezpośrednio przez Boga.

Nikt nie zaprzeczy ani nie zakwestionuje mocy Wszechmogącego do dokonania takiego przekazu, jeśli zechce. Lecz przyznając, dla dobra sprawy, że coś zostało objawione pewnej osobie, a nie objawione żadnej innej, jest to objawienie tylko dla tej osoby. Kiedy przekazuje to drugiej osobie, druga trzeciej, trzecia czwartej i tak dalej, przestaje to być objawieniem dla wszystkich tych osób. Jest to objawienie tylko dla pierwszej osoby, a pogłoska dla każdej innej, a zatem nie są one zobowiązane w to wierzyć.

Nazywanie objawieniem czegokolwiek, co dociera do nas z drugiej ręki, ustnie lub pisemnie, jest sprzecznością terminologiczną i ideową. Objawienie jest z konieczności ograniczone do pierwszej komunikacji – po niej jest jedynie relacją z czegoś, co dana osoba twierdzi, że było jej objawieniem; i choć może czuć się zobowiązana w to uwierzyć, nie mogę mieć obowiązku wierzyć w to w ten sam sposób; nie było to bowiem objawienie dane mi i mam jedynie jego słowo, że jemu je dano.

Kiedy Mojżesz oznajmił synom Izraela, że ​​otrzymał dwie tablice przykazań z rąk Boga, nie musieli mu wierzyć, ponieważ nie mieli ku temu żadnego innego autorytetu poza tym, że im to powiedział; a ja nie mam żadnego innego autorytetu poza tym, że powiedział mi to jakiś historyk. Przykazania nie niosą ze sobą żadnego wewnętrznego dowodu boskości; zawierają pewne dobre nakazy moralne, takie, jakie każdy człowiek kwalifikujący się do bycia prawodawcą lub ustawodawcą mógłby sam wytworzyć, bez uciekania się do nadprzyrodzonej interwencji. [przypis]

[Queza]

Widać, że to Tomasz napisał. Niewierny Tomasz. Imię jednak świadczy o człowieku.

[RN]

Widać, że to Tomasz napisał. Niewierny Tomasz. Imię jednak świadczy o człowieku.

No tak, po angielsku Thomas, to po polsku Tomasz.
W pierwszym rozdziale Paine porusza sprawę objawienia.
Nie kwestionuje możliwości Bożego objawienia przekazanego człowiekowi, ale uważa, że jak objawienie było adresowane do konkretnej osoby, np. Mojżesza, to było ono skierowane tylko do niego. Jeżeli Mojżesz przekazywał je dalej, to dla tych osób była to tylko pogłoska i oni nie musieli w to wierzyć, bo dla nich to już nie było objawieniem.
Czy Paine właściwie rozumował

[Nowa wuka]

"Wiek rozumu I"
Thomas Paine
https://lubimyczytac.pl/ksiazka/5016156/wiek-rozumu-i


Jedyną ideą jaką człowiek potrafi skutecznie do nazwania Boga przyłączyć jest pierwsza przyczyna, przyczyna wszystkiego. A jakkolwiek trudno człowiekowi pomyśleć czym taka pierwsza przyczyna jest, daje jej wiarę, bo nie wierzyć byłoby z dziesięć razy trudniej, — Thomas Paine, Wiek rozumu, część pierwsza.

Czy Paine właściwie rozumował

Nic dodać, nic ująć.
Jest to celne, a sama idea opisana w tym fragmencie, który przytoczyłeś jest bardziej do przyjęcia niż wieczne wojny, awantury, wzajemne wyklinanie się, wyzywanie od heretyków, nieskończone ekskomuniki z których i tak sobie nikt nic nie robi...Oto obraz wiar/religii ziemskich.
Świetnie ujął rolę kapłanów i ich hipokryzji i zakłamania już na "dzień dobry".

[Queza]

Widać, że to Tomasz napisał. Niewierny Tomasz. Imię jednak świadczy o człowieku.

No tak, po angielsku Thomas, to po polsku Tomasz.
W pierwszym rozdziale Paine porusza sprawę objawienia.
Nie kwestionuje możliwości Bożego objawienia przekazanego człowiekowi, ale uważa, że jak objawienie było adresowane do konkretnej osoby, np. Mojżesza, to było ono skierowane tylko do niego. Jeżeli Mojżesz przekazywał je dalej, to dla tych osób była to tylko pogłoska i oni nie musieli w to wierzyć, bo dla nich to już nie było objawieniem.
Czy Paine właściwie rozumował

Bóg tak nie działa, Bóg chce być na świeczniku, objawienie dane Mojżeszowi przyczyniło się do wyzwolenie Izraelitów, także nawet najmniejsze, prywatne objawienie przyczynia się czemuś większemu.

[RN]

Nic dodać, nic ująć.
Jest to celne, a sama idea opisana w tym fragmencie, który przytoczyłeś jest bardziej do przyjęcia niż wieczne wojny,

Czyli powinniśmy wierzyć w objawienia innych i je przyjmować, czy je odrzucać uważając, że nas nie dotyczą
Paine uważał, że jeżeli Mojżesz otrzymał bezpośrednie objawienie od Boga to dotyczyło to tylko jego, ale tak naprawdę w to, że ten Mojżesz doświadczył tego objawienia nie wierzył.
No, ale co ma myśleć chrześcijanin, który przyjmie takie samo założenie jak Paine.
Jeżeli pójdzie tym samym tokiem rozumowania to musi tez nie wierzyć Jezusowi Chrystusowi, bo to co mówił Jezus zna od którejś tam z rzędu osoby, a takie informacje według Paine są już tylko pogłoską.

[Queza]

Bóg sobie wybiera ludzi, Paina by sobie nie wybrał... Pain nie wierzył w pośredników a w Boga wierzył? Na boleści Pana, kogoś tu znieważał.

[RN]

Bóg tak nie działa, Bóg chce być na świeczniku, objawienie dane Mojżeszowi przyczyniło się do wyzwolenie Izraelitów, także nawet najmniejsze, prywatne objawienie przyczynia się czemuś większemu.

Czyli pojedyńcze, prywatne objawienie dane jednostce dotyczy także innych osób i założenie jakie przyjął Paine nie jest dobre
Z tym, że Paine tego akurat zagadnienia nie rozwinął w tej książce, bo chociaż wywodził sie z rodziny kwakrów to nie kładł akcentu na osobistą relacje z Bogiem rozumianą jako mistyczne wewnętrzne światło od Boga, które daje natchnienie.
Paine w omawianym eseju nie odrzucał Bożego objawienia, ale rozumiał je swoiście. Dla niego Boże objawienie to całe stworzenie. To należy kontemplować, tym należy się zachwycać. Jest to stanowisko pośrednie pomiędzy tzw. zimnym deizmem, według którego Bóg po dokonaniu stworzenia i wprawieniu wszystkiego w ruch, odsunął się od spraw świata i ludzi, a teizmem, gdzie każdy ma nawet dla swojej opatrznościwej ochrony anioła stróża

[RN]

Pain nie wierzył w pośredników a w Boga wierzył?

Wierzył.
Pisał, że wierzy w jednego Boga i w nic więcęj, tzn nie wierzy w jakiś innych Bogów lub triady.

[Queza]

Czyli pojedyńcze, prywatne objawienie dane jednostce dotyczy także innych osób i założenie jakie przyjął Paine nie jest dobre

Nie jest dobre, Paine sugerował się tym widocznie czego sam doświadczał. Musiał być bardzo samotnym człowiekiem.

Z tym, że Paine tego akurat zagadnienia nie rozwinął w tej książce, bo chociaż wywodził sie z rodziny kwakrów to nie kładł akcentu na osobistą relacje z Bogiem rozumianą jako mistyczne wewnętrzne światło od Boga, które daje natchnienie.
Paine w omawianym eseju nie odrzucał Bożego objawienia, ale rozumiał je swoiście. Dla niego Boże objawienie to całe stworzenie. To należy kontemplować, tym należy się zachwycać. Jest to stanowisko pośrednie pomiędzy tzw. zimnym deizmem, według którego Bóg po dokonaniu stworzenia i wprawieniu wszystkiego w ruch, odsunął się od spraw świata i ludzi, a teizmem, gdzie każdy ma nawet dla swojej opatrznościwej ochrony anioła stróża

Czyli był letni, ani zimny ani gorący, Jezus o takich mówi tak: https://www.bible.com/pl/bible/138/REV.3.15-16.UBG

[Queza]

Pain nie wierzył w pośredników a w Boga wierzył?

Wierzył.
Pisał, że wierzy w jednego Boga i w nic więcęj, tzn nie wierzy w jakiś innych Bogów lub triady.

A szatan/diabeł według Niego to kto?