Imię Boże Jahwe. Czy na pewno nie było go w NT?

[Bobo]

Wersja skrócona tetragramu, JAH w NT występuje.

[Andej]

Nie występuje Jahwe, Jehowa, ani tertragram. Jah występuje w Alleluja.

[Bobo]

Brawo! Czyli mamy w NT Imię Boże, przynajmniej jego wersję skróconą.

[Queza]

Brawo! Czyli mamy w NT Imię Boże, przynajmniej jego wersję skróconą.

Jah to skrót jak już od Jahwe a nie Jehowa.

[teska]

Imię to w Pismach Hebrajskich pojawia się około 7000 razy.

W oryginalnych językach nie pojawia się ani razu. W ST występuje tetragram. W NT nie występuje tetragram.

Ale występował tetragram w Pismach Greckich.Jest na to dowód.
W ewangelli według Mateusza imię Boże występuje 16 razy.

1:20,22,24
2:15,19
3:3
4:4,7,10
5:33
21:9,42
22:44
23:39
27:10
28:2

Jest to o tyle ciekawe,że Mateusz spisał ją po hebrajsku.A posługiwał się Biblią hebrajską z imieniem JHWH.Skąd o tym wiemy?W połowie XX wieku odkryto bardzo stare rękopisy Septuaginty ,w których tetragram imienia Bożego występował.

W czasach Jezusa i apostołów tetragram pojawiał się też w greckich tłumaczeniach Pism Hebrajskich zwany Septuagintą.
Jednak już w IV wieku w Kodeksie watykańskim ,Kodeksie synajskim nie było imienia Bożego w Pismach hebrajskich.A dlaczego? Powodem jest fakt,że w IV wieku nastąpiło zapowiadane w Dziejach Apostolskich odstępstwo.DZ.AP 20: 29-30

A w XVI wieku, tetragram zaczął się pojawiać w wielu miejscach w przekładach Chrześcijańskich Pism Greckich na język hebrajski. W języku polskim imię Boże w formie „Jehowa” występuje w Nowym Testamencie Szymona Budnego z 1574 roku.

viewtopic.php?f=36&t=93

https://www.jw.org/pl/biblioteka/biblia ... a-greckie/

[Bobo]

Brawo! Czyli mamy w NT Imię Boże, przynajmniej jego wersję skróconą.

Jah to skrót jak już od Jahwe a nie Jehowa.

Skrócenia lubią czasami robić psikusy.
Skrót nie decyduje, że pełna forma brzmiała identycznie. Tak jak w imieniu: ZBI-GNIEW i jego skróconej formy: ZBY-SZEK. Tu SZEK absolutnie nie przypomina GNIEW. Tak więc nie sugerowałbym się też że na pewno Jah = od Jahwe.
Z drugiej strony, nawet gdyby, to zwolennicy poglądu, że nie ma Imienia Bożego w NT, są w błędzie.

[Queza]

Pamiętam jak janwisniewski - Wojownik napisał, że Jahwe to On a Jehowa to Ona. Hehe, to było dobre.

[Bobo]

Czegoż to ludzie nie wymyślą

[Queza]

Czegoż to ludzie nie wymyślą

Ja za tym, żeby myśleli.

[Bobo]

Ja też! Tu jednak widzę zwarcia w zwojach

[Queza]

Ja też! Tu jednak widzę zwarcia w zwojach

Jah, Jeh, Joh - a Ty wiesz skąd się wziął mój nick?

[Bobo]

Nie mam pojęcia!

[Andej]

Ale występował tetragram w Pismach Greckich.Jest na to dowód.

Szkoda, że nie czytałaś mojego postu, zanim zaczęłaś polemizować.
Powtarzam, w ST nie ma ani razu imienie Jehowa, ani Jahwe. Występuje tetragram.
Tetragram to nie Jehowa.

W ewangelli według Mateusza imię Boże występuje 16 razy.

Po pierwsze zgodnie z zasadami pisowni polskiej słow Ewangelia należy pisać z wielkiej litery. Po drugie z szacunku dla Bożego Objawienie zawartego w Świętej Księdze należy pisać z wielkiej litery. A także z szacunku do chrześcijan.

Po drugie w NT nie ma ani razu imienia Jehowa, ani Jahwe. Bóg jest określany następującymi imionami THEOS (Elohim, Bóg), KYRIOS (Pan) i PATER (Ojciec).

Ktoś piszący w gazetkach propagandowych wprowadził Cię w błąd. Sprawdzaj. Czy jak ktoś tam napisze, że Ziemia jest płaska, to też będziesz przekonywać?

[teska]

Tetragram to zapis imienia własnego Boga w Biblii hebrajskiej za pomocą czterech spółgłosek: jod, he, waw, he (יהוה), w transliteracji oznaczanych jako JHWH. Słowo pochodzi z greckiego tetragrammaton, co oznacza „czteroliterowy”.W języku hebrajskim pisze się od prawej strony do lewej,a w alfabecie jest 22 litery spółgłoski. Samogłosek nie zapisywano dlatego pierwotna wymowa została zapomniana.
Od okresu reformacji tetragram JHWH zaczął być powszechnie umieszczany w sztuce sakralnej oraz na elementach architektonicznych kościołów.
Przy pewnej uroczystej okazji Bóg sam wymówił swoje imię i powtórzył je kilkakrotnie w obecności Mojżesza. Sporządzony przez Mojżesza opis tego wydarzenia zachował się w Biblii do naszych czasów (Wyjścia 34:5). Bóg nawet napisał swoje imię własnym „palcem”. Po ogłoszeniu Mojżeszowi „Dziesięciorga Przykazań” Bóg sam spisał je w cudowny sposób. W sprawozdaniu czytamy: „Gdy tylko [Bóg] skończył z nim mówić na górze Synaj, dał Mojżeszowi dwie tablice świadectwa, tablice kamienne zapisane palcem Bożym” (Wyjścia 31:18). W oryginalnym brzmieniu Dziesięciorga Przykazań imię Boże występuje ośmiokrotnie (Wyjścia 20:1-17).
A zatem sam Bóg objawił swoje imię człowiekowi — zarówno ustnie, jak i pisemnie.
Gdy starożytny język hebrajski był jeszcze używany na co dzień, nie sprawiało to żadnych trudności. Izraelici dobrze wiedzieli, jak się wymawia imię Boże, i gdy je ujrzeli na piśmie, automatycznie uzupełniali samogłoski ,tak jak dla polskiego czytelnika skrót „zł” oznacza „złoty”, a „mgr” — magister.

https://www.jw.org/pl/biblioteka/broszu ... e-wymawia/

[Sławomir59]

Tetragram to nie Jehowa..

1. W ST Bóg nie tylko ma Imię . On je objawia !
Wj 3,15 jest tutaj fundamentalny:
„Tak powiesz synom Izraela: JHWH, Bóg ojców waszych (...) posłał mnie do was. To jest Imię moje na wieki i to jest moje upamiętnienie po wszystkie pokolenia.”
Zwróć uwagę na dwie rzeczy:
„Imię moje na wieki”
oraz
„po wszystkie pokolenia”.
Trudno pogodzić to z ideą, że samo imię ma zostać wyeliminowane z publicznego użycia lub zastąpione innym imieniem.
2. Bóg wielokrotnie mówi: „poznacie moje Imię”
Iz 52,6: „Dlatego mój lud pozna moje Imię.”
Nie chodzi jedynie o poznanie jakiejś abstrakcyjnej cechy Boga. „Imię” w Biblii wiąże się z tożsamością, reputacją i objawieniem konkretnej osoby.
Psalm 105,1–3: „Wzywajcie JHWH, głoście jego imię (…) chlubcie się jego świętym imieniem.”
Biblia nie mówi:
„Znajcie Jego imię, ale go nie wymawiajcie i zastępujcie innym słowem.”
Przeciwnie: poznajcie , wzywajcie , głoście.
3. Szczególnie ważny jest Ps 105,3 „Niech się raduje serce szukających JHWH !
Szukajcie JHWH i jego mocy, szukajcie zawsze jego oblicza.
Wspominajcie cuda, które uczynił (…)”
A wcześniej:
„Śpiewajcie mu, grajcie mu, rozpowiadajcie o wszystkich jego cudach. Chlubcie się jego świętym Imieniem.”
Jeżeli w czytaniu tekstu JHWH systematycznie zastępujemy słowem „Pan”, tracimy informację, że tekst mówi właśnie o imieniu własnym Boga. „Pan” (Adon) jest tytułem.
JHWH (Jehowa) jest imieniem. To nie jest dokładnie ta sama informacja.
4. I tutaj pojawia się kwestia monoteizmu. Jeżeli znika Imię Boże, znika razem z nim monoteizm ST. Zastąpienie JHWH słowem „Pan” może zacierać jeden z najważniejszych mechanizmów, za pomocą których ST odróżnia JHWH od innych bogów, ponieważ ST nie mówi jedynie: „Istnieje jeden Pan.”Mówi: „JHWH jest Bogiem i nie ma innego.”
Iz 45,5:
„Ja jestem JHWH i nie ma innego, oprócz mnie nie ma Boga.”
Iz 42,8:
„Ja jestem JHWH, to jest moje Imię.”
To zestawienie jest niezwykle ważne:
Imię , tożsamość , wyłączność , monoteizm.
5. „Pan” może być kimś innym. I tutaj mamy bardzo konkretny problem językowy.
Hebrajskie ’adon , ’adonai może oznaczać „pan”, „władca”, „mój Pan”. Jest używane także wobec ludzi. Natomiast JHWH identyfikuje konkretnego i jedynego Boga. Jeśli więc w tekście pisze: „JHWH powiedział…” a my zastępujemy: „Pan powiedział…” to czytelnik nie widzi już w samym tekście, czy występuje imię Boga, czy tytuł „Pan”.
W polskim przekładzie może to być szczególnie mylące, bo „Pan” zaczyna funkcjonować jak nazwa własna.
6. Co ciekawe, sama Biblia pokazuje, że Bóg chce, aby jego Imię było znane:
Wj 9,16: „Lecz po to cię zachowałem, aby ci okazać moją moc i aby Imię moje rozgłaszano po całej ziemi.”
Ez 36,23: „Uświęcę moje wielkie Imię (…) i narody poznają, że Ja jestem JHWH.”
Mal 1,11:
„Od wschodu słońca aż do jego zachodu wielkie będzie moje imię wśród narodów…”
Czyli Bóg nie przedstawia swojego Imienia jako czegoś, co należy ukryć przed ludźmi.
Wręcz przeciwnie, należy Je rozgłaszać , poznawać , wzywać , wysławiać , uświęcać.
„Nie dodacie nic do tego, co ja wam nakazuję, i nic z tego nie odejmiecie.”
Pwt 4,2
Jeżeli więc JHWH (Jehowa) jest ściśle określonym Imieniem Boga, a tekst biblijny wielokrotnie każe je poznawać, głosić i wzywać, wtedy systematyczne usuwanie tego Imienia z przekładu jest czymś gorszym niż niewinną zmianą stylistyczną. Trwałe usuwanie Imienia JHWH z tekstu zaciera jeden z podstawowych sposobów, w jaki ST objawia monoteizm i wyłączność Boga Izraela.