adzient pisze:To trudne pytanie.Temat rzeka.Pytanie wymagałoby długiej odpowiedzi .
Świętość dnia oznacza szczególność .(święty-odcięty od innych).
Należy uznać ten dzień za szczególny wybrany przez Pana .
Ten dzień należy poświęcić Jemu i potrzebującym bliźnim.
To ten dzień należy szczególnie wykorzystać na badanie Pisma.To w ten dzień szczególnie przemawia do nas indywidualnie Pan.To w ten dzień czerpiemy od Niego indywidualnie największą wiedzę.Zauważyłem ,że w ten dzień łatwiej mi zrozumieć Pismo.
Jest wiele wskazówek dotyczących święcenia tego dnia w Piśmie.Jest tam dokładnie napisane czego lepiej nie robić ,a co pomaga w celebracji święta.
Szabat jest świętem Boga.Dniem radości i odpoczynku.
W tygodniu nie mamy nawet chwili dla rodziny.Sam się łapię na tym.Sobota jest błogosławieństwem.Pan jakby "zmusza" nas do łączności z rodziną i braćmi w wierze.
Nie wiem co Ci napisać.
EMET:
Pytanie o uszczegółowienie kryterium zadałem nieprzypadkowo, bowiem --
Czy są
dowody w Biblii na to, że chrześcijanie z nurtu Jezusowo-apostolskiego po śmierci, zmartwychwstaniu, wniebowstąpieniu i przede wszystkim
po zesłaniu ducha świętego [inni: Ducha Świętego] święcili szabat; powtarzam:
święcili [ew. uświęcali] szabat?
Chodzi mnie nie o teksty, gdzie jest mowa w ogóle o 'szabacie' po zesłaniu ducha świętego [inni: Ducha Świętego], lecz - właśnie - o teksty bezsprzecznie mówiące
o uświęcaniu - właśnie - owego szabatu?
UŚWIĘCANIU.
Teraz chyba mnie rozumiesz...?
Stephanos, ps. EMET