Moderatorzy: Bobo, kansyheniek, booris, Junior Admin, Osoby odpowiedzialne za forum, Moderatorzy
Może to nieco pojaśni?ShadowLady86 pisze:No ale w czym problem? 15 Nisan to sabat uroczysty. Dzień wolny od pracy. 14 Nisan zabijano baranka - wtedy też umarł Jezus kończąc krwawe ofiary i ofiary z pokarmów. Śmierć nastąpiła koło godziny 15 a Jezusa pochowano tak, by zdążyć przed godziną 18 - sabatem uroczystym w 15 Nisan.
[/b]Wyciąg z encyklopedii Mc Clintock'a i Strong'a
Załączamy tutaj nieco ciekawych wyjątków z uznanego autorytetu, jakim jest angielska encyklopedia biblijna Mc Clintock'a i Strong'a, które potwierdzają nasze dotychczasowe rozważania:
Easter (wym. i:ste) 'Wielkanoc, Pascha'. Angielski wyraz Easter jest pochodzenia anglosaskiego i oznacza boginię Anglosasów albo raczej boginię Wschodu (ang. east 'wschód'), Esterię. Ku jej czci składano corocznie ofiary na wiosnę w okresie Paschy. Przez skojarzenie pojęć nazwę tę zaczęto wiązać z chrześcijańskim świętem zmartwychwstania, przypadającym w czasie Paschy, stąd mówimy Easter day (Dzień Wielkanocy), Easter Sunday (Niedziela Wielkanocna), lecz niewłaściwie, gdyż określenia te w żadnym wypadku nie odnoszą się do święta, obchodzonego ku czci bogini starożytnych Anglosasów. Dzisiejszy wyraz niemiecki Ostern 'Wielkanoc' odnosi się do tej samej bogini - Estery, Ostery, Występowanie tego wyrazu w angielskim przekładzie Biblii w Dziejach Apostolskich 12:4 (Authorized Version: "Intending after Easter to bring him forth to the people" - "Zamierzając po święcie Paschy stawić go przed ludem" NP) jest głównie godnym uwagi przykładem braku konsekwencji tłumaczy. W ostatnim przejrzanym wydaniu wszędzie wprowadzono wyraz Pascha oprócz tego wersetu.
Kościoły Azji Mniejszej obchodziły Pamiątkę śmierci Pana Jezusa w dniu odpowiadającym 14. Nisan, w którym to dniu zgodnie z opinią całego pierwotnego Kościoła miało miejsce ukrzyżowanie. Kościoły zachodnie (rzymskie) natomiast uważały, że Pamiątka ukrzyżowania powinna być obchodzona w tym dniu tygodnia, w którym miała miejsce, tj. w piątek. Kościoły zachodnie uważały dzień śmierci Chrystusa za dzień żałoby i nie kończyły one okresu postu aż do dnia zmartwychwstania. Natomiast kościoły Azji Mniejszej traktowały śmierć Chrystusa jako odkupienie ludzkości i kończyły post w godzinie Jego śmierci, tj. o godzinie trzeciej po południu i zaraz potem urządzały agapę i Wieczerzę Pańską. Obydwie strony (tj. ortodoksyjny wschód i kościoły zachodnie) uznawały nazwę Pascha, przez którą rozumiały czasem szczególnie uroczyste dni tego tygodnia, a niekiedy cały tydzień upamiętniający Paschę.
Pierwszy poważny spór między obydwiema stronami w łonie pierwotnego Kościoła wybuchł około 196 r., kiedy biskup Rzymu Wiktor wydał okólnik do główniejszych biskupów Kościoła z zaleceniem, by zwołali synody w swoich prowincjach i wprowadzili zwyczaj zachodni, tj. obchodzenie Pamiątki w piątek i niedzielę zamiast dokładnie 14. i 16. Nisan. Niektórzy zastosowali się do tych żądań, ale synod obradujący pod przewodnictwem biskupa Efezu Polikratesa stanowczo odmówił i uchwalił list, w którym biskup Polikrates, broniąc zwyczaju Azji, skierował biskupa Wiktora do autorytetu apostołów Filipa i Jana, do Polikarpa i do siedmiu swoich krewnych, którzy byli przed nim biskupami Efezu.
Jak dotąd, to spór między kościołami azjatyckimi i zachodnimi (rzymskimi) dotyczył tylko dwóch spraw, a mianowicie,
czy powinno się obchodzić dzień tygodnia czy dzień miesiąca, w którym nastąpiła śmierć Chrystusa;
czy powinno się zakończyć post. Teraz zaś wyłoniła się trzecia sprawa sporna, mianowicie kwestia czasu, tj. na który dzień przypadał w rzeczywistości 14. Nisan.
Wielu Ojców Kościoła uważało, że według pierwotnego sposobu obliczania czasu, stosowanego przez Żydów aż do zniszczenia Jerozolimy, dzień 14. Nisan przypadał zawsze po wiosennym porównaniu dnia z nocą i że jedynie w wyniku błędu w obliczeniach późniejszych Żydów dzień 14. Nisan przypadał czasem przed wiosennym porównaniem. Postanowili oni przeto, że dzień 14. Nisan, który dla obydwu spornych stron wewnątrz Kościoła określał czas Wielkanocy, powinien być zawsze po wiosennym porównaniu.
Ponieważ rok żydowski jest rokiem księżycowym i 14. Nisan zawsze jest dniem pełni księżyca, przeto chrześcijanie, którzy przyjęli powyższe stanowisko astronomiczne, kiedykolwiek 14. Nisan wypadał przed porównaniem dnia z nocą, obchodzili Pamiątkę śmierci Chrystusa jeden miesiąc później od żydowskiego święta Paschy. Gdy chrześcijanie nie mogli nadal polegać na kalendarzu żydowskim, przeprowadzili własne obliczenia czasu Wielkanocy. Obliczenia te częściowo różniły się, po części z przyczyn już wyłożonych, po części zaś stąd, że data wiosennego porównania dnia z nocą była przez niektórych ustalana na dzień 18. marca, przez innych na dzień 19. marca, a przez innych jeszcze na dzień 21. marca. Sobór w Arles (314 r.) usiłował wprowadzić tutaj jakąś jednolitość, ale jego ustalenia pozostały bez większego wpływu. Problem ten był więc ponownie dyskutowany i omawiany na soborze w Nicei, który postanowił, że Wielkanoc powinna być obchodzona przez cały Kościół po wiosennym porównaniu dnia z nocą, w piątek następujący po 14. Nisan. Postanowiono także, że kościół w Aleksandrii, odznaczający się znajomością nauk astronomicznych, będzie odtąd corocznie zawiadamiał kościół w Rzymie, w którym dniu kalendarza rzymskiego powinna być obchodzona Wielkanoc (Easter), ten zaś będzie zawiadamiał wszystkie kościoły świata. Ale nawet te postanowienia soboru nicejskiego nie położyły kresu istniejącym różnicom i stan taki przetrwał do czasu obliczeń, dokonanych przez Dionizjusza Exiguusa, wprowadzających do dawnego Kościoła stopniowe ujednolicenie czasu obchodzenia Wielkanocy. Niektóre kraje jednak, jak np. Anglia długo nie chciały zrezygnować ze swoich dawnych zwyczajów i uczyniły to dopiero po długim ociąganiu się, Za czasów panowania Karola Wielkiego (742-814 r.) jednolitość w obchodzeniu piątku i poniechaniu żydowskiego sposobu obliczania dnia pełni księżyca była, zdaje się, ustalona i odtąd nie można znaleźć śladu obchodzenia dnia 14. Nisan jako dokładnej daty pełni księżyca po wiosennym porównaniu dnia z nocą.
Rewizja kalendarza, przeprowadzona przez papieża Grzegorza XIII, (1582 r.), zachowała w całości obliczenia Dionizjusza, określiła jednak dokładniej wielkanocną pełnię księżyca i przyjęła pewne szczegółowe postanowienia w celu uniknięcia w przyszłości odchyleń kalendarza od czasu astronomicznego. Dzięki tym szczegółowym ustaleniom chrześcijańska Wielkanoc, wbrew postanowieniom soboru nicejskiego, pokrywa się czasem jednak z żydowską Paschą.
To samo źródło informacji mówi na temat interesującego nas wyrazu:
Pascha. Było to doroczne święto, mające wartość symbolizującą, i w tym jedynym w swoim rodzaju sensie pozostawało w pewnym stosunku do obrzezania, jako drugiego sakramentu kościoła żydowskiego (por. 2 Mojż 12:44). Można tak wnioskować na podstawie tego, co zdarzyło się w Gilgal, kiedy to Jozue, wykonując polecenie Boże, obrzezał synów izraelskich i zaraz potem obchodził 5więto Paschy. Istota wzajemnego stosunku, w jakim pozostawały względem siebie te dwa obrządki nie wyjaśniła się, dopóki nie wypełnił się pozaobraz (pozafigura) i Wieczerza Pańska nie zajęła jego miejsca jako sakramentalne święto wybranego ludu Bożego.
BLyy pisze: Tyle wlaśnie, że w grece nie ma tam słowa o niedzieli. Tłumaczenie tego jako niedziela, jest tylko interpretacją tłumacza w świetle własnego wyznania; a nie oddaniem greckiego słowa takim jakim jest.
-- strona 142, ibid.ks. Jankowski pisze:"Dzień Pański" (ἡ κυριακὴ ἡμέρα) — to niedziela zwana dotychczas w Nowym Testamencie (1 Kor 16,2). Tak samo określa ją Didache (14, 1) i św. Ignacy (Ad Magn. 9, 1) ze względu na dzień zmartwychwstania. W wielu językach z czasem stanie się ta nazwa terminem technicznym (Dominica, domenica, dimanche itd.), a powstała ona zapewne w Azji Mniejszej jako reakcja na określenie jednego z dni tygodnia mianem σεβαστή — «cesarskiego». Wyraz κυριακός chrześcijanie odnosili do Chrystusa Pana, poganie zaś do cesarza.
Dokładnie to napisałam w swoim głównym poście na stronie 13. Analogicznie jest z 14 Nisan, któremu Twoje opracowanie przypisuje śmierć Jezusa.d) święto przaśników rozpoczynało się 15 dnia miesiąca Nisan
[...]
f) 15 i 21 dzień świąt były dniami sabatowymi, podczas których nie wykonywano żadnej pracy, za wyjątkiem przygotowania codziennych posiłków,
Dzięki wielkie za przeczytanie mojego długiego postu i komentarzDezerter pisze:Jak dla mnie - czytam już 3 raz- piszę o twoim poście z 10.09.2012 godz 18:42
Na poparcie twojego odkrycia zauważę, że w Didache zalecają poszczenie w Środę - zawsze się zastanawiałem skąd ten zwyczaj. Jeśli natomiast nie ukrzyżowano Jezusa w Piątek, to skąd zwyczaj poszczenia w piątek? Jakieś pomysły?
Poproszę Davida77. Z moich obserwacji wynika, że bardzo dobrze zna Grekę Koine.Dezerter pisze:Czy forumowi znawcy greki mogli by po swojemu przetłumaczyć Didache - z góry dziękuję
Dlaczego akurat Katolikiem? Praktycznie wszyscy Chrześcijanie uważają niedzielę jako dzień zmartwychwstaniaDezerter pisze:Bo google translator jest katolikiemi uparcie tłumaczy słowo κυριακὴν jako niedziela i na angielski i na niemiecki uparcie tak samo i nie daje innej alternatywy ....
Gwoli ścisłości,to rok cywilny żydowski zaczyna się około jesieni Rosz Ha Szanah(Głowa Roku),Tutaj dalej nie ma wyjaśnienia, jakim cudem przy danych Na Straży
2 r.p.n.e: narodziny Jezusa
33,5 roku: długość życia Jezusa
wychodzi data śmierci 33 r.n.e! Matematycznie: -2 +33,5=31,5.
Mamy więc podany okres, w którym Jezus został ochrzczony przez Jana Chrzciciela.(1) Było to w piętnastym roku rządów Tyberiusza Cezara. Gdy Poncjusz Piłat był namiestnikiem Judei, Herod tetrarchą Galilei, brat jego Filip tetrarchą Iturei i kraju Trachonu, Lizaniasz tetrarchą Abileny;[Łk 3: 1]
A dlaczego stosujesz liczby ujemne w sumowaniu,przecież ten podział,to kwestia ujemna tylko.ShadowLady86 pisze:Zakwestionuję
-1,25 wchodzi jeszcze pod ostatnie 3 miesiące 2 w.p.n.e. Natomiast + 32,25 to pierwsze 3 miesiące 32 r.n.e. Tym samym Jezusowi dalej według takiego kalendarza brakuje minimum 9 miesięcy do wejścia w rok 33 n.e.
Gdyby Jezus miał umrzeć w kwietniu 33 roku, musiałby się narodzić I w.p.n.e a nie w II w.p.n.e. -1,25 to jeszcze II w.p.n.e.
No zdenerwuj się znowu. 
Ale co to ma do rzeczy, no nie rozumiem? Chodzi o czas rządów Tyberiusza? To akurat data historyczna, więc nie ma co dyskutować. Co innego liczyć lata ludzkie a co innego wydarzenia. Niezależnie od stosowanego kalendarza, żeby człowiek postarzał się o rok musi minąć pełny obrót Ziemi. Nie wystarczy więc tylko "wejść" w jakiś rok, ale trzeba go przeżyć aż do dnia w których przypada rocznica urodzinJachu pisze:I jeszcze jedno,przy obliczaniu wieku człowieka,przy obliczaniu panowania np królów Izraela/Judy, liczą się tylko pełne lata + ewentualnie miesiące.
Obj 1:10 ἐγενόμην ἐν πνεύματι ἐν τῇ κυριακῇ ἡμέρᾳDidache ma dość niejasny tekst, bo nawet w wyjaśnieniu do tłumaczenia niekatolickiego piszą o dniu:
Cytat:
14:1 „Zgodnie zaś z Pańskim [przykazaniem] Pana” —gr. Κατὰ κυριακὴν δὲ κυρίου – tekst grecki nie zawiera rze-czownika, który jest określony przymiotnikiem pański
i rzeczownikiem Pana , pozostaje on w domyśle. Pewnym jest, żepowinien on być rodzaju żeńskiego - tradycyjnie wstawia się tu-taj słowo dzień (gr. ἡμέρα), jednak wydaje się, że może bardziejprawdopodobnie jest słowo przykazanie (gr. ἐντολή) ze względuna końcówkę 13:7, a także w nawiązaniu do Łk. 22:14-20;1Kor. 11:17-34.
Co do Tyberiusza,to w tym miejscu jest on tłem wazniejszych wydarzeń.ShadowLady86 pisze:Przeanalizujmy jeszcze wspomniane proroctwo z Księgi Daniela [Dan 9: 24-27].
Cały okres czyli 70 tygodni-lat daje nam 490 lat (70 x 7). Podzielony jest on na 3 okresy. 7 tygodni
(49 lat), 62 tygodnie (434 lata) oraz 1 tydzień (7 lat).
Ostatni okres podzielono na połowę czyli 3,5 roku
od proroctwa Jeremiasz (587 r.p.n.e) do edyktu Cyrusa mówiącym o możliwości powrotu do domu przez Żydów (538 r.p.n.e) mija 49 lat. Mija więc pierwszy okres Proroctwa Daniela
Dekret Artakserksesa w 457 roku pozwolił Żydom na odbudowę świątyni. Mówi o tym rozdział 7 Księga Ezdrasza. Wersety 7-8 mówią, że dekret został wydany w 7 roku panowania tego króla. Król Perski Artakserkses I zaczął panowanie w roku 464 p.n.e. tak więc 7 rok jego panowania wypada właśnie w 457 roku.
Świątynię Jerozolimską odbudowano w 408 r.p.n.e. Upłynęło wiec 49 lat od dekretu. Kolejne brakujące 434 wypadają.... w 27 r.n.e. Mija drugi okres proroctwa Daniela.
Ostatni okres proroctwa Daniela mówi o 1 tygodniu czyli 7 latach. W połowie tego okresu miała nastąpić śmierć na krzyżu. Wychodzi wiec rok 31 .n.e.. Ostatnie zdanie można też rozumieć według mnie dosłownie, to znaczy że w połowie tygodnia (środa) zostanie zażegnana ofiara krwawa i z pokarmów. Co ciekawe w tym roku 14 Nisan wypada w środę!.
Co zatem z panowaniem Tyberiusza? Mimo że Tyberiusz zaczął samodzielne rządy w 14 r.n.e (15 rok jego rządów wypadłby wtedy w 29 r.n.e), to od 12 r.n.e był współregentem ojca Augusta. Jeśli liczyć by w ten sposób, to 15 rok panowania przypadałby właśnie na 27 r.n.e
cyt z Na Straży 1998/6/06, str. 206DZIEŃ 25 GRUDNIA NIE JEST DATĄ URODZIN JEZUSA
Dla wszystkich egzegetów biblijnych jak i przywódców religijnych jest rzeczą oczywistą, że dzień 25 grudnia, czy 6 stycznia (k. prawosławny) nie jest rzeczywistym dniem narodzin Chrystusa, gdyż dzień ten obchodzi się na pamiątkę urodzin Jezusa dopiero od 390 r., od czasu, kiedy pogański Rzym obchodził święto Mitry, przypadające jako święto słońca w okresie przesilenia zimowego, przy czym przyjęto wiele wątków saturnalich (17-23 grudnia), w których brali udział niewolnicy na równi z wolnymi, a wiele z jego zwyczajów, między innymi dawanie drobnych prezentów, przeniesiono na święto chrześcijańskiego Nowego Roku, a następnie na Dzień Narodzenia Pańskiego. Przy czym egzegeci nie podają jednak żadnych dowodów pozwalających ustalić dokładnie, awentualnie przybliżoną datę narodzin Jezusa. Żadnych informacji nie dostarczają też historycy ani archeolodzy. Jednak Biblia podaje pewne szczegóły odnośnie tej kwestii. Stosując się do niej, możemy poznać dość dokładnie miesiąc, a w przybliżeniu dzień, w którym narodził się nasz Pan Jezus.
Z Ewangelii wg św. Łukasza 1:26, wynika, że Jan Chrzciciel był o sześć miesięcy starszy od Pana Jezusa. Maria została wtedy poinformowana, że urodzi Pana Jezusa, gdy Elżbieta była w szóstym miesiącu ciąży. Należy więc ustalić, w którym miesiącu Zachariasz został powiadomiony o narodzeniu syna – Jana. Wiemy również, że Zachariasz służył w świątyni i że pochodził z rodziny Abijaszowej – Łuk. 1:5, która była jedną z 24 rodów kapłańskich, ustalonych do kolejności ich służb w świątyni (1 Kron. 24:10) Jak wynika z tego opisu, z 10 wersetu, ród Abiasza zajmował ósme miejsce w kolejności służby kapłańskiej. Każdy kapłan pełnił swoją służbę w świątyni przez 15 dni w ciągu roku. Zmiana kapłana Zachariasza przypadła więc w drugiej połowie czwartego miesiąca – Thammuz, a polski miesiąc to lipiec. W czasie tych 15 dni Anioł powiadomił Zachariasza, że urodzi mu się syn. Z powyższego wynika, że Elżbieta poczęła Jana na początu sierpnia, gdy Zachariasz po zakończeniu swojej służby powrócił do domu. Jan narodził się więc na początku maja następnego roku. Gdy Elżbieta była już w szóstym miesiącu ciąży, to znaczy, wg naszego kalendarza, w styczniu, u Marii zjawił się Anioł Gabriel i powiadomił ją, że urodzi Jezusa. Wynika więc z tego, że Maria poczęła naszego Pana w styczniu, a narodziła Go na początku października.
W Księdze Daniela 9:24-27 podane jest proroctwo o siedemdziesięciu tygodniach. Słowo Boże uczy, że każdy proroczy dzień należy liczyć jako jeden rok, na podstawie 4 Mojż. 13:34; Ezech. 4:5-6. Proroctwo Daniela podaje, że od czasu wydania prawa o odnowieniu i odbudowaniu Jerozolimy dane było narodowi izraelskiemu 70 tygodni – 490 lat. Przy końcu 69 tygodnia Mesjasz miał być pomazany, a w połowie ostatniego 70 tygodnia zabity. Przez swą śmierć miał uczynić koniec ofiary krwawej i z pokarmów.
Artakserkses, król perski wydał Nehemiaszowi wspomnianą decyzję odbudowy murów Jerozolimy – Neh. 2:1-3. Również z historii wiemy, że to miało miejsce w 454 roku p. n. e. Tak więc po 69 tygodniach, czyli po 438 latach, gdy liczymy od roku 454 p. n. e. otrzymamy 29 rok naszej ery, w której to Chrystus Pan, dzięki Swojemu poświęceniu się w rzece Jordan, stał się pomazańcem Pańskim – Mesjaszem. Wiemy również, że w czasie swego chrztu Pan Jezus miał 30 lat. Następnie, w środku 70 tygodnia, czyli po okresie trzy i pół roku od chrztu, Pan Jezus został ukrzyżowany. Wszyscy egzegeci biblijni zgadzają się z faktem, że Pan Jezus miał wówczas 33,5 lat. Stąd wniosek, że czas Jego urodzenia może być łatwo określony, gdy cofniemy się o 32,5 rok n. e. jako daty śmierci Jezusa, która miała miejsce, mniej więcej, 1 kwietnia, kiedy nasz Pan miał 33,5 lat życia, co z kolei prowadzi nas do października 2 roku przed Chrystusem, jako daty narodzenia się Pana Jezusa, a nie do 25 grudnia, czy 6 stycznia.
Z jakiej historii korzystałeś? Artakserkses I zaczął panowanie w 464/465 r.p.n.e. 20 rok jego panowania byłby wiec rokiem 444 p.n.e a nie 454 p.n.e jak sugeruje to opracowanie.Artakserkses, król perski wydał Nehemiaszowi wspomnianą decyzję odbudowy murów Jerozolimy – Neh. 2:1-3. Również z historii wiemy, że to miało miejsce w 454 roku p. n. e.
(1) I oto, gdy w miesiącu Nisan dwudziestego roku panowania króla Artakserksesa wykonywałem swój urząd, wziąłem wino i podałem królowi, i w jego obecności nie okazywałem smutku.[Neh 2:1]