Czytania aktualne

[Andej]

Czytania na niedzielę, 11.10.2026.

Pierwsze czytanie (Iz 25, 6-10a)
Pan Zastępów przygotuje dla wszystkich ludów na tej górze ucztę z tłustego mięsa, ucztę z wybornych win, z najpożywniejszego mięsa, z najwyborniejszych win. Zedrze On na tej górze zasłonę, zapuszczoną na twarzy wszystkich ludów, i całun, który okrywał wszystkie narody. Raz na zawsze zniszczy śmierć. Wtedy Pan otrze łzy z każdego oblicza, odejmie hańbę swego ludu po całej ziemi, bo Pan przyrzekł. I powiedzą w owym dniu: „Oto nasz Bóg, Ten, któremuśmy zaufali, że nas wybawi; oto Pan, w którym złożyliśmy naszą ufność: cieszmy się i radujmy z Jego zbawienia! Albowiem ręka Pana spocznie na tej górze”.

Psalm (Ps 23, 1-2a. 2b-3. 4. 5. 6)
Pan jest moim pasterzem,
niczego mi nie braknie.
Pozwala mi leżeć
na zielonych pastwiskach.
Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego
Prowadzi mnie nad wody, gdzie mogę odpocząć,
orzeźwia moją duszę.
Wiedzie mnie po właściwych ścieżkach
przez wzgląd na swoją chwałę.
Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego
Chociażbym przechodził przez ciemną dolinę,
zła się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną.
Kij Twój i laska pasterska
są moją pociechą.
Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego
Stół dla mnie zastawiasz
na oczach mych wrogów. Namaszczasz mi głowę olejkiem,
a kielich mój pełny po brzegi.
Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego
Dobroć i łaska pójdą w ślad za mną
przez wszystkie dni mego życia
i zamieszkam w domu Pana
po najdłuższe czasy.
Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego

Drugie czytanie (Flp 4, 12-14. 19-20)
Bracia: Umiem cierpieć biedę, umiem i obfitować. Do wszystkich w ogóle warunków jestem zaprawiony: i być sytym, i głód cierpieć, obfitować i doznawać niedostatku. Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia. W każdym razie dobrze uczyniliście, biorąc udział w moim ucisku. A Bóg mój według swego bogactwa zaspokoi wspaniale w Chrystusie Jezusie każdą waszą potrzebę. Bogu zaś i Ojcu naszemu chwała na wieki wieków. Amen.

Aklamacja (por. Ef 1, 17-18)
Niech Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa
przeniknie nasze serca swoim światłem,
abyśmy wiedzieli, czym jest nadzieja naszego powołania.

Alleluja, alleluja, alleluja
Ewangelia (Mt 22, 1-14)
Jezus w przypowieściach mówił do arcykapłanów i starszych ludu:
„Królestwo niebieskie podobne jest do króla, który wyprawił ucztę weselną swemu synowi. Posłał więc swoje sługi, żeby zaproszonych zwołali na ucztę, lecz ci nie chcieli przyjść. Posłał jeszcze raz inne sługi z poleceniem: «Powiedzcie zaproszonym: Oto przygotowałem moją ucztę: woły i tuczne zwierzęta pobite i wszystko jest gotowe. Przyjdźcie na ucztę». Lecz oni zlekceważyli to i poszli: jeden na swoje pole, drugi do swego kupiectwa; a inni pochwycili jego sługi i znieważywszy ich, pozabijali. Na to król uniósł się gniewem. Posłał swe wojska i kazał wytracić owych zabójców, a miasto ich spalić. Wtedy rzekł swoim sługom: «Uczta wprawdzie jest gotowa, lecz zaproszeni nie byli jej godni. Idźcie więc na rozstajne drogi i zaproście na ucztę wszystkich, których spotkacie». Słudzy ci wyszli na drogi i sprowadzili wszystkich, których napotkali: złych i dobrych. I sala zapełniła się biesiadnikami. Wszedł król, żeby się przypatrzyć biesiadnikom, i zauważył tam człowieka nie ubranego w strój weselny. Rzekł do niego: «Przyjacielu, jakże tu wszedłeś nie mając stroju weselnego?» Lecz on oniemiał. Wtedy król rzekł sługom: «Zwiążcie mu ręce i nogi i wyrzućcie go na zewnątrz w ciemności. Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów». Bo wielu jest powołanych, lecz mało wybranych”.

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-
Bo wielu jest powołanych, lecz mało wybranych. Wydaje mi się, że powołani są wszyscy. Cały rodzaj ludzki. Bóg stwarzając człowieka stworzył go do zbawienia. Do szczęścia. Zaproszenie do zbawienie otrzymał każdy. Ale różni ludzie różnie odpowiadają na to zaproszenie. Jedni przyjmują je, inni odrzucają. Są też tacy, którzy chcieliby iść na skróty. Z jednej strony przyjąć zaproszenie, ale z drugiej odrzucać wolę Boga i nie kierować się nią w swoim życiu.
Sądzę, że opisywany człowiek nieubrany w szaty weselne jest tego przykładem. Chciał się załapać na krzywy ryj ignorując zasady uczty. Chciał skorzystać z zaproszenie, ale pogardził przygotowanymi szatami. Zapewne też nie dokonał koniecznego obmycia. Dlatego nie mógł uczestniczyć w uczcie. Został skazany.
Samo uznanie istnienie Boga to za mało. Wszak i szatani wierzą w Jego istnienie. Trzeba starać się odczytywać Jego wolę. I ją wypełniać. Starać się wypełniać jaknajlepiej. Bo jest to conditio sine qua non zbawienia.

[Bobo]

Wikipedia myli pojęcia. Paruzja to czas, jakiś okres. Ty z kolei piszesz o czymś PO paruzji, więc mam pytanie, kiedy skończy się paruzja?

Gdy zostanie zwyciężone ostatnie zło.
! Kor 15.24-25 Wreszcie nastąpi koniec, gdy przekaże królowanie Bogu i Ojcu i gdy pokona wszelką Zwierzchność, Władzę i Moc. Trzeba bowiem, ażeby królował, aż położy wszystkich nieprzyjaciół pod swoje stopy.

No to po Tysiącletnim panowaniu Jezusa?

[Bobo]

Pan jest moim pasterzem,
niczego mi nie braknie.

Ciekawe ile ludzi wie, że za tym Panem jest Jehowa/Jahwe. Bo w tekście hebrajskim mamy tetragram.

[Andej]

Czytania na poniedziałek, 12.10.2026.

Pierwsze czytanie (Ga 4, 22-24. 26-27. 31 – 5, 1)
Bracia: Napisane jest, że Abraham miał dwóch synów, jednego z niewolnicy, a drugiego z wolnej. Lecz ten z niewolnicy urodził się tylko według ciała, ten zaś z wolnej, na skutek obietnicy. Wydarzenia te mają jeszcze sens alegoryczny. Niewiasty te wyobrażają dwa przymierza: Jedno, zawarte pod górą Synaj, rodzi ku niewoli, a wyobraża je Hagar. Natomiast górne Jeruzalem cieszy się wolnością i ono jest naszą matką. Wszak napisane jest: „Wesel się, niepłodna, która nie rodziłaś, wykrzykuj z radości, która nie znałaś bólów rodzenia, bo więcej dzieci ma samotna niż ta, która żyje z mężem”. Tak to, bracia, nie jesteśmy dziećmi niewolnicy, ale wolnej. Ku wolności wyswobodził nas Chrystus. A zatem trwajcie w niej i nie poddawajcie się na nowo pod jarzmo niewoli.

Psalm (Ps 113, 1-2. 3-4. 5-7)
Chwalcie słudzy Pańscy,
chwalcie imię Pana.
Niech imię Pana będzie błogosławione
teraz i na wieki.
Niech imię Pana będzie pochwalone
Od wschodu aż do zachodu słońca
niech będzie pochwalone imię Pana.
Pan jest wywyższony nad wszystkie ludy,
ponad niebiosa sięga Jego chwała.
Niech imię Pana będzie pochwalone
Kto jest jak nasz Bóg,
co ma siedzibę w górze
i w dół spogląda na niebo i ziemię?
Podnosi z prochu nędzarza
i dźwiga z gnoju ubogiego.
Niech imię Pana będzie pochwalone

Aklamacja (Ps 95, 8ab)
Nie zatwardzajcie dzisiaj serc waszych,
lecz słuchajcie głosu Pańskiego.

Alleluja, alleluja, alleluja
Ewangelia (Łk 11, 29-32)
Gdy tłumy się gromadziły, Jezus zaczął mówić: „To plemię jest plemieniem przewrotnym. Żąda znaku, ale żaden znak nie będzie mu dany, prócz znaku Jonasza. Jak bowiem Jonasz był znakiem dla mieszkańców Niniwy, tak będzie Syn Człowieczy dla tego plemienia. Królowa z Południa powstanie na sądzie przeciw ludziom tego plemienia i potępi ich; ponieważ ona przybyła z krańców ziemi słuchać mądrości Salomona, a oto tu jest coś więcej niż Salomon. Ludzie z Niniwy powstaną na sądzie przeciw temu plemieniu i potępią je; ponieważ oni dzięki nawoływaniu Jonasza się nawrócili, a oto tu jest coś więcej niż Jonasz”.

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-
Żąda znaku, ale żaden znak nie będzie mu dany, prócz znaku Jonasza. A nam dany jest znak Salomona, i Jonasza, i Jezusa. Znak zbawienia. Znak przejścia przez śmierć. Znak zmartwychwstania. I co? Dla chrześcijan ma to kapitalne znaczenie. Ale dla 70% ludności Ziemi, nie ma. Nawet jest gorzej. Bo spośród tych, których statystyka uznaje za chrześcijan może z 10%, góra 20% to ludzie rzeczywiście żyjący wiarą. Oni odczytuję znaki. Ale Jezus nie do nich skierował słowo. Ale do tych opornych. Do tych, którzy żądają spektakularnych znaków, jakichś cudów gwałcących prawa przyrody. Żądają, ale nie po to, aby uwierzyć. Tylko po to, aby wyśmiać, wytłumaczyć zbiegiem okoliczności, naturalnym zjawiskiem. Wbrew rozumowi. Dlatego nie ma sensu dawania znaków. Innych znaków, niż znak Jezusa. Jeśli tak silnego znaku nie rozumieją, nie przyjmują, to żadnego znaku nie uznają. A jeśli uznają, to dopiero wtedy, gdy już będzie za późno. Niniwianie zaświadczą, albowiem oni otrzymali znak daleko słabszy, a jednak uwierzyli. Otrzymali tylko znaj Jonasza. A my i znak Jonasza i znak Jezusa Chrystusa.
Ale to my jesteśmy głosicielami. Od skuteczności naszego głoszenia wiele zależy. Od tego, czy jesteśmy autentycznymi świadkami Jezusa. Świadkami Boga Jedynego.

[Andej]

Czytania na wtorek, 13.10.2026.

Pierwsze czytanie (Ga 5, 1-6)
Bracia: Ku wolności wyswobodził nas Chrystus. A zatem trwajcie w niej i nie poddawajcie się na nowo pod jarzmo niewoli. Oto ja, Paweł, mówię wam: Jeżeli poddacie się obrzezaniu, Chrystus wam się na nic nie przyda. I raz jeszcze oświadczam każdemu człowiekowi, który poddaje się obrzezaniu: jest on zobowiązany zachować wszystkie przepisy Prawa. Zerwaliście więzy z Chrystusem; wszyscy, którzy szukacie usprawiedliwienia w Prawie, wypadliście z łaski. My zaś z pomocą Ducha na zasadzie wiary wyczekujemy spodziewanej sprawiedliwości. Albowiem w Chrystusie Jezusie ani obrzezanie, ani jego brak nie mają żadnego znaczenia, tylko wiara, która działa przez miłość.

Psalm (Ps 119, 41. 43. 44-45. 47-48)
Panie, niech zstąpi na mnie Twoja łaska,
Twoje zbawienie według Twej obietnicy.
Nie odbieraj moim ustom słowa prawdy,
bo ufam Twoim wyrokom.
Niech Twoja łaska zstąpi na mnie, Panie
A Prawa Twego zawsze strzec będę
po wieki wieków.
I będę kroczył szeroką drogą,
bo szukam Twoich przykazań.
Niech Twoja łaska zstąpi na mnie, Panie
I będę się weselił z Twoich przykazań,
które umiłowałem.
Moje ręce wznoszę ku Twym przykazaniom, które miłuję,
i rozważam Twoje ustawy.
Niech Twoja łaska zstąpi na mnie, Panie

Aklamacja (Hbr 4, 12)
Żywe jest słowo Boże i skuteczne,
zdolne osądzić pragnienia i myśli serca.

Alleluja, alleluja, alleluja
Ewangelia (Łk 11, 37-41)
Pewien faryzeusz zaprosił Jezusa do siebie na obiad. Poszedł więc i zajął miejsce za stołem. Lecz faryzeusz, widząc to, wyraził zdziwienie, że nie obmył wpierw rąk przed posiłkiem. Na to rzekł Pan do niego: „Właśnie wy, faryzeusze, dbacie o czystość zewnętrznej strony kielicha i misy, a wasze wnętrze pełne jest zdzierstwa i niegodziwości. Nierozumni! Czyż Stwórca zewnętrznej strony nie uczynił także wnętrza? Raczej dajcie to, co jest wewnątrz, na jałmużnę, a zaraz wszystko będzie dla was czyste”.

-=-=-=-=-=-=-=-
dbacie o czystość zewnętrznej strony kielicha i misy, a wasze wnętrze pełne jest zdzierstwa i niegodziwości. To jeden z często poruszanych przez Jezusa tematów. Relacja formy i treści. Jezus wielokrotnie zarzucał faryzeuszom to, że większą wagę przykładali do formy, niż do treści. Zarzuca im działanie na pokaz. Przywiązanie do zewnętrznych atrybutów religijności. Jezus nie gani ich żarliwości, ani zapału. Krytykuje sposoby jakimi starali się oddziaływać na społeczeństwo. A już szczególnie potępia oceniania na podstawie zewnętrznych przejawów. Bo to wszystko jest tylko formą. Jest opakowaniem tego, co stanowi zasadniczą treść. Z Jezusowi zawsze chodziło o treść. O najgłębszą treść. Jezusowi zawsze chodziło o miłość, która jest sednem całej wiary. Jest sednem relacji między Bogiem a człowiekiem. Jak też relacji międzyludzkich. Jezus eksponował treść. Dlatego w kółko prawił o miłości. Która była najczęstszym motywem Jego wypowiedzi. Wypowiedzi potwierdzających Jego czyny. A czyny Jego były czynami miłości. Wszystkie cuda, które czynił były dowodami miłości. I świadczące o miłości Boga do człowieka. Albowiem wszystko co czynił, czynił z woli Ojca. I do tego samego przekonywał apostołów, uczniów, słuchaczy Jego słów.

[Andej]

Czytania na środę, 14.10.2026.

Pierwsze czytanie (Ga 5, 18-25)
Bracia: Jeśli pozwolicie się prowadzić duchowi, nie znajdziecie się w niewoli Prawa.
Jest zaś rzeczą wiadomą, jakie uczynki rodzą się z ciała: nierząd, nieczystość, wyuzdanie, uprawianie bałwochwalstwa, czary, nienawiść, spór, zawiść, wzburzenie, niewłaściwa pogoń za zaszczytami, niezgoda, rozłamy, zazdrość, pijaństwo, hulanki i tym podobne. Co do nich zapowiadam wam, jak to już zapowiedziałem: ci, którzy się takich rzeczy dopuszczają, królestwa Bożego nie odziedziczą.
Owocem zaś ducha jest: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, opanowanie. Przeciw takim cnotom nie ma Prawa. A ci, którzy należą do Chrystusa Jezusa, ukrzyżowali ciało swoje z jego namiętnościami i pożądaniami. Mając życie od Ducha, do Ducha się też stosujmy.

Psalm (Ps 1, 1-2. 3. 4 i 6)
Błogosławiony człowiek, który nie idzie za radą występnych,
nie wchodzi na drogę grzeszników
i nie zasiada w gronie szyderców,
lecz w Prawie Pańskim upodobał sobie
i rozmyśla nad nim dniem i nocą.
Błogosławiony, kto zaufał Panu
On jest jak drzewo zasadzone nad płynącą wodą,
które wydaje owoc w swoim czasie,
liście jego nie więdną,
a wszystko, co czyni, jest udane.
Błogosławiony, kto zaufał Panu
Co innego grzesznicy:
są jak plewa, którą wiatr rozmiata.
Albowiem znana jest Panu droga sprawiedliwych,
a droga występnych zaginie.
Błogosławiony, kto zaufał Panu

Aklamacja (J 10, 27)
Moje owce słuchają mojego głosu,
Ja znam je, a one idą za Mną.

Alleluja, alleluja, alleluja
Ewangelia (Łk 11, 42-46)
Jezus powiedział do faryzeuszów i uczonych w Prawie:
„Biada wam, faryzeuszom, bo dajecie dziesięcinę z mięty i ruty, i z wszelkiego rodzaju jarzyny, a pomijacie sprawiedliwość i miłość Bożą. Tymczasem to należało czynić i tamtego nie opuszczać.
Biada wam, faryzeuszom, bo lubicie pierwsze miejsce w synagogach i pozdrowienia na rynku.
Biada wam, bo jesteście jak groby niewidoczne, po których ludzie bezwiednie przechodzą”.
Wtedy odezwał się do Niego jeden z uczonych w Prawie: „Nauczycielu, tymi słowami nam też ubliżasz”.
On odparł: „I wam, uczonym w Prawie, biada. Bo wkładacie na ludzi ciężary nie do uniesienia, a sami jednym palcem ciężarów tych nie dotykacie”.

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-
Biada wam, faryzeuszom, bo dajecie dziesięcinę z mięty i ruty, i z wszelkiego rodzaju jarzyny, a pomijacie sprawiedliwość i miłość Bożą. Tymczasem to należało czynić i tamtego nie opuszczać. Czy wystarczy wypełniać Prawo? Jezus wyraźnie stwierdza, że to za mało.
Można odnieść wrażenie, że chwali faryzeuszy za skrupulatne zachowywanie Prawa. Albowiem jest to słuszna postawa. Wypełnianie obowiązków jest zaletą. Należy szanować prawo. Prawo cywilne też. I prawo organizacji, do której się należy. Ale to jest tylko pierwszym krokiem. Dopełnieniem jest miłość i sprawiedliwość. Jezus wciąż powtarzał, że Prawa nie wypełnia się dla samego prawa, ale dla miłości. Prawo trzeba rozumieć nie literalnie, ale widzieć jego sens przez pryzmat miłości. Bo tylko wtedy odczytuje się właściwie treść Prawa. Bez tego czyny są jak miedź brzęcząca. Bez większej wartości.

[Andej]

Czytania na czwartek, 15.10.2026.

Pierwsze czytanie (Ef 1, 1-10)
Paweł, z woli Bożej apostoł Chrystusa Jezusa - do świętych, którzy są w Efezie, i do wiernych w Chrystusie Jezusie: Łaska wam i pokój od Boga Ojca naszego i od Pana Jezusa Chrystusa!
Niech będzie błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa; który napełnił nas wszelkim błogosławieństwem duchowym na wyżynach niebieskich - w Chrystusie. W Nim bowiem wybrał nas przez założeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem. Z miłości przeznaczył nas dla siebie jako przybranych synów przez Jezusa Chrystusa, według postanowienia swej woli, ku chwale majestatu swej łaski, którą obdarzył nas w Umiłowanym.
W Nim mamy odkupienie przez Jego krew odpuszczenie występków, według bogactwa Jego łaski. Szczodrze ją na nas wylał w postaci wszelkiej mądrości i zrozumienia, przez to, że nam oznajmił tajemnicę swej woli według swego postanowienia, które przedtem w Nim powziął dla dokonania pełni czasów, aby wszystko na nowo zjednoczyć w Chrystusie jako Głowie: to, co w niebiosach, i to, co na ziemi.

Psalm (Ps 98, 1. 2-3ab. 3cd-4. 5-6)
Śpiewajcie Panu pieśń nową,
albowiem uczynił cuda.
Zwycięstwo Mu zgotowała Jego prawica
i święte ramię Jego.
Pan Bóg okazał ludom swe zbawienie
Pan okazał swoje zbawienie,
na oczach pogan objawił swoją sprawiedliwość.
Wspomniał na dobroć i na wierność swoją
dla domu Izraela.
Pan Bóg okazał ludom swe zbawienie
Ujrzały wszystkie krańce ziemi
zbawienie Boga naszego.
Wołaj z radości na cześć Pana, cała ziemio,
cieszcie się, weselcie i grajcie.
Pan Bóg okazał ludom swe zbawienie
Śpiewajcie Panu przy wtórze cytry,
przy wtórze cytry i przy dźwięku harfy,
przy trąbach i przy dźwiękach rogu,
na oczach Pana, Króla, się radujcie.
Pan Bóg okazał ludom swe zbawienie

Aklamacja (J 14, 6)
Ja jestem drogą i prawdą, i życiem.
Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie.

Alleluja, alleluja, alleluja
Ewangelia (Łk 11, 47-54)
Jezus powiedział do faryzeuszów i do uczonych w Prawie:
„Biada wam, ponieważ budujecie grobowce prorokom, a wasi ojcowie ich zamordowali. A tak jesteście świadkami i przytakujecie uczynkom waszych ojców; gdyż oni ich pomordowali, a wy im wznosicie grobowce.
Dlatego też powiedziała Mądrość Boża: Poślę do nich proroków i apostołów, a z nich niektórych zabiją i prześladować będą. Tak na tym plemieniu będzie pomszczona krew wszystkich proroków, która została przelana od stworzenia świata, od krwi Abla aż do krwi Zachariasza, który zginął między ołtarzem a przybytkiem. Tak, mówię wam, na tym plemieniu będzie pomszczona.
Biada wam, uczonym w Prawie, bo wzięliście klucze poznania; samiście nie weszli, a przeszkodziliście tym, którzy wejść chcieli”.
Gdy wyszedł stamtąd, uczeni w Piśmie i faryzeusze poczęli gwałtownie nastawać na Niego i wypytywać Go o wiele rzeczy. Czyhali przy tym, żeby Go podchwycić na jakimś słowie.

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-
Biada wam, uczonym w Prawie, bo wzięliście klucze poznania; samiście nie weszli, a przeszkodziliście tym, którzy wejść chcieli. Ano, biada wam. I biada nam, jeśli tak samo czynimy. Ale ad rem. Cóż Jezus krytykował? Na pewno nie uczoność. Na pewno nie znajomość Pisma. Myślę, że krytykował dwie postawy. Zarozumiałość przejawiającą się w doszukiwaniu nieistotnych niuansów i niezrozumiałe tłumaczenie Pisma prostaczkom. Jednak ważniejsze jest to, co jeszcze ganił. Mianowicie to, że nie przekładają swoje wiedzy na swoje czyny. Że uczą tylko słowem, a nie przykładem. Że izolują się od mas społecznych wywyższając się ponad nich. W ten sposób zniechęcają do poznawania Pisma i do postępowania zgodnie z nim. A co najgorsza nie uczą miłości. Nie tłumaczą Pisma zgodnie z duchem miłości. Miłości Boga do ludzi. I ich miłości do ludzi.
Ale czy my nie popełniamy tych samych błędów? Na przykład tłumacząc po swojemu Pismo? Albo korzystając z przeinaczonych tekstów? Czy nie wynosimy się nad innych usiłując wmawiać, że posiedliśmy wiedzę? Wiedz ę lepszą, ważniejszą, najważniejszą. Albo jedyna prawdziwą, co gorsza. Z pychą, wbrew całemu światu przekonujemy, że to tylko my mamy rację. Jeśli tak, to biada nam. Biada tym z nas, którzy tak czynią.

[Andej]

Czytania na piątek, 16.10.2026.

Czytania: Z dnia
Pierwsze czytanie (Ef 1, 11-14)
Bracia:
W Chrystusie dostąpiliśmy udziału również my, synowie Izraela, z góry przeznaczeni zamiarem Tego, który dokonuje wszystkiego zgodnie z zamysłem swej woli, po to, byśmy istnieli ku chwale Jego majestatu, my, którzyśmy już przedtem nadzieję złożyli w Chrystusie. W Nim także i wy, usłyszawszy głoszenie prawdy, Dobrą Nowinę waszego zbawienia, w Nim także, uwierzywszy, zostaliście opatrzeni pieczęcią, obiecanym Duchem Świętym, który jest zadatkiem naszego dziedzictwa na odkupienie, to jest nabycie wyłącznej własności przez Boga, ku chwale Jego majestatu.

Psalm (Ps 33, 1-2. 4-5. 12-13)
Sprawiedliwi, radośnie wołajcie na cześć Pana,
prawym przystoi pieśń chwały.
Sławcie Pana na cytrze,
grajcie Mu na harfie o dziesięciu strunach.
Szczęśliwy naród wybrany przez Pana
Bo słowo Pana jest prawe,
a każde Jego dzieło, godne zaufania.
On miłuje prawo i sprawiedliwość,
ziemia jest pełna Jego łaski. Refren.
Szczęśliwy naród wybrany przez Pana
Błogosławiony lud, którego Pan jest Bogiem,
naród, który On wybrał na dziedzictwo dla siebie.
i Pan spogląda z nieba,
widzi wszystkich ludzi.
Szczęśliwy naród wybrany przez Pana

Aklamacja (Ps 32, 22)
Panie, niech nas ogarnie Twoja łaska według nadziei,
którą pokładamy w Tobie.

Alleluja, alleluja, alleluja
Ewangelia (Łk 12, 1-7)
Kiedy wielotysięczne tłumy zebrały się koło Jezusa, tak że jedni cisnęli się na drugich, zaczął mówić najpierw do swoich uczniów: „Strzeżcie się kwasu, to znaczy obłudy faryzeuszów. Nie ma bowiem nic ukrytego, co by nie wyszło na jaw, ani nic tajemnego, co by się nie stało wiadome. Dlatego wszystko, co powiedzieliście w mroku, w świetle będzie słyszane, a coście w izbie szeptali do ucha, głosić będą na dachach.
Lecz mówię wam, przyjaciołom moim: Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, a potem nic więcej uczynić nie mogą. Pokażę wam, kogo się macie obawiać: Bójcie się Tego, który po zabiciu ma moc wtrącić do piekła. Tak, mówię wam: Tego się bójcie.
Czyż nie sprzedają pięciu wróbli za dwa asy? A przecież żaden z nich nie jest zapomniany w oczach Bożych. U was zaś nawet włosy na głowie wszystkie są policzone. Nie bójcie się: jesteście ważniejsi niż wiele wróbli”.

-=-=-=-=-=-=-
Nie ma bowiem nic ukrytego, co by nie wyszło na jaw, ani nic tajemnego, co by się nie stało wiadome.Wszystko kiedyś wyjdzie na jaw. Także, przed ludźmi. Ale nie ma to większego znaczenia. Najważniejsze jest to, że wszystko wyjdzie na Sądzie. Bo dla Boga nie ma nic ukrytego. Nie tylko to, co szeptem powtarzane. Ale także to, co w głębi duszy się myśli albo postanawia. Najtajniejsze zamiary nasze są widoczne dla Boga. Żadna myśl nie ukryje sie przed nim. Dlatego należy mówić TAK - TAK i NIE - NIE. Zawsze prawdziwie i uczciwie. Uczciwie nie tylko względem innego człowieka. Ale uczciwie względem samego siebie. I wydaje mi się, że ta uczciwość względem siebie jest najważniejsza. Albowiem ona rzutuje na wszystkie nasze relacje. Bo jeśli ktoś nie jest uczciwy względem siebie, to jak może być uczciwy względem innych osób?

[krzysiekniepieklo]

Łukasza nie uznaję, więc zacytuję Mateusza:
Mt 10
28 Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz duszy zabić nie mogą. Bójcie się raczej Tego, który duszę i ciało może zatracić w piekle.

Kto może duszę i ciało zatracić w piekle? Odpowiedź jest oczywista - diabeł.
Ciało wcześniej, czy później - umiera. Dusza umiera tylko na skutek grzechu. Dlatego Jezus mówił czuwajcie. A o co chodzi z tym czuwaniem? Ano o to, żeby dusza była cały czas Żywa.To znaczy żeby nie była obciążona grzechami. Jezus dał nam możliwość obmywania się z grzechów. W Apokalipsie jest o tym mowa:

Ap 7
13 A jeden ze Starców odezwał się do mnie tymi słowami:
«Ci przyodziani w białe szaty
kim są i skąd przybyli?»
14 I powiedziałem do niego:
«Panie, ty wiesz».
I rzekł do mnie:
«To ci, którzy przychodzą z wielkiego ucisku
i opłukali swe szaty,
i w krwi Baranka je wybielili.

Na tym właśnie polega czuwanie.

[Andej]

A o co chodzi z tym czuwaniem? Ano o to, żeby dusza była cały czas Żywa.To znaczy żeby nie była obciążona grzechami.

Chyba nieco mylisz działanie ze skutkiem.
Czuwanie, to czujność. To świadome wystrzeganie się grzechu. Celem czuwania jest świadomość, tego co się czyni i dokonywanie wyborów ukierunkowanych na dobro.
Skutkiem takiej postawy jest ograniczenie grzechów, które ciążą na duszy. I rzeczywiście skutkiem czuwania jest zachowanie życia duszy. Ustrzeżenie się przed śmiercią duszy w grzechu.
Ale warto też mieć świadomość, że śmierć duszy nie oznacza końca jej istnienia, ale poddanie jej woli szatana. Dusza jest nieśmiertelna w zakresie jej istnienia.
Dn 12.2 Wielu zaś, co posnęli w prochu ziemi, zbudzi się: jedni do wiecznego życia,
J 5.29 a ci, którzy pełnili dobre czyny, pójdą na zmartwychwstanie życia; ci, którzy pełnili złe czyny - na zmartwychwstanie potępienia.

[krzysiekniepieklo]

A o co chodzi z tym czuwaniem? Ano o to, żeby dusza była cały czas Żywa.To znaczy żeby nie była obciążona grzechami.

Chyba nieco mylisz działanie ze skutkiem.
Czuwanie, to czujność. To świadome wystrzeganie się grzechu. Celem czuwania jest świadomość, tego co się czyni i dokonywanie wyborów ukierunkowanych na dobro.

Chyba dość jasno wyjaśniłem, o co chodzi w czuwaniu, cytując Apokalipsę:
Ap 7
To ci, którzy przychodzą z wielkiego ucisku
i opłukali swe szaty,
i w krwi Baranka je wybielili

A więc czuwali i nie odkładali na jutro. No, chyba że sam z siebie potrafisz nie grzeszyć.

[Queza]

Łukasza nie uznaję, więc zacytuję Mateusza:
Mt 10
28 Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz duszy zabić nie mogą. Bójcie się raczej Tego, który duszę i ciało może zatracić w piekle.

Kto może duszę i ciało zatracić w piekle? Odpowiedź jest oczywista - diabeł.

Do piekła wsadza Bóg a nie diabeł, diabeł nie jest strażnikiem piekła bo też tam może trafić. Chyba masz wypaczony obraz piekła, piekła według KK.

[Andej]

Chyba dość jasno wyjaśniłem, o co chodzi w czuwaniu, cytując Apokalipsę:
Ap 7
To ci, którzy przychodzą z wielkiego ucisku
i opłukali swe szaty,
i w krwi Baranka je wybielili

A więc czuwali i nie odkładali na jutro. No, chyba że sam z siebie potrafisz nie grzeszyć.

Tak ni przypiął, ni wypiął. Przytoczony cytat nie ma żadnego związku z czuwaniem.
Wszystkim, poza Tobą, Ap 7.14 kojarzy się z męczennikami, z prześladowanymi, którzy zachowali wiarę pomimo prześladowań.

Do piekła wsadza Bóg a nie diabeł, diabeł nie jest strażnikiem piekła bo też tam może trafić. Chyba masz wypaczony obraz piekła, piekła według KK.

Bóg nikogo nie wsadza do piekła. Chyba masz wypaczony obraz Boga.
Bóg jest MIŁOŚCIĄ. Bóg czyni tylko dobro.
Człowiek sam się skazuje na potępienie, gdy sprzeciwia się Bogu. Piekło to konsekwencja sprzeciwu wobec Boga. Bóg się nie mści.

[Queza]

Do piekła wsadza Bóg a nie diabeł, diabeł nie jest strażnikiem piekła bo też tam może trafić. Chyba masz wypaczony obraz piekła, piekła według KK.

Bóg nikogo nie wsadza do piekła. Chyba masz wypaczony obraz Boga.
Bóg jest MIŁOŚCIĄ. Bóg czyni tylko dobro.
Człowiek sam się skazuje na potępienie, gdy sprzeciwia się Bogu. Piekło to konsekwencja sprzeciwu wobec Boga. Bóg się nie mści.

Myślisz, że znasz Boga lepiej ode mnie?

[Andej]

Czytania na sobotę, 17.10.2026.

Pierwsze czytanie (Ef 1, 15-23)
Bracia:
Usłyszawszy o waszej wierze w Pana Jezusa i o miłości względem wszystkich świętych, nie zaprzestaję dziękczynienia, wspominając was w moich modlitwach.
Proszę w nich, aby Bóg Pana naszego Jezusa Chrystusa, Ojciec chwały, dał wam ducha mądrości i objawienia w głębszym poznaniu Jego samego. Niech da wam światłe oczy dla waszego serca, tak byście wiedzieli, czym jest nadzieja waszego powołania, czym bogactwo chwały Jego dziedzictwa wśród świętych i czym przemożny ogrom Jego mocy względem nas wierzących, na podstawie działania Jego potęgi i siły, z jaką dokonał dzieła w Chrystusie, gdy wskrzesił Go z martwych i posadził po swojej prawicy na wyżynach niebieskich, ponad wszelką Zwierzchnością i Władzą, i Mocą, i Panowaniem, i ponad wszelkim innym imieniem wzywanym nie tylko w tym wieku, ale i w przyszłym.
I „wszystko poddał pod Jego stopy”, a Jego samego ustanowił nade wszystko Głową Kościoła, który jest Jego Ciałem, Pełnią Tego, który napełnia wszystko wszelkimi sposobami.

Psalm (Ps 8, 2 i 3b. 4-5. 6-7)
O Panie, nasz Panie,
jak przedziwne jest Twoje imię po całej ziemi.
Tyś swój majestat wyniósł nad niebiosa.
Usta dzieci i niemowląt oddają Ci chwałę.
Dałeś Synowi władzę nad swym dziełem
Gdy patrzę na Twoje niebo, dzieło palców Twoich,
na księżyc i gwiazdy, któreś Ty utwierdził:
czym jest człowiek, że o nim pamiętasz,
czym syn człowieczy, że troszczysz się o niego?
Dałeś Synowi władzę nad swym dziełem
Uczyniłeś go niewiele mniejszym od aniołów,
uwieńczyłeś go czcią i chwałą.
Obdarzyłeś go władzą nad dziełami rąk Twoich,
wszystko złożyłeś pod jego stopy.
Dałeś Synowi władzę nad swym dziełem

Aklamacja (J 15, 26b)
Świadectwo o Mnie da Duch prawdy
i wy także świadczyć będziecie.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia (Łk 12, 8-12)
„Kto się przyzna do Mnie wobec ludzi, przyzna się i Syn Człowieczy do niego wobec aniołów Bożych; a kto się Mnie wyprze wobec ludzi, tego wyprę się i Ja wobec aniołów Bożych.
Każdemu, kto mówi jakieś słowo przeciw Synowi Człowieczemu, będzie przebaczone, lecz temu, kto bluźni przeciw Duchowi Świętemu, nie będzie przebaczone. Kiedy was ciągnąć będą do synagog, urzędów i władz, nie martwcie się, w jaki sposób albo czym macie się bronić lub co mówić, bo Duch Święty nauczy was w tej właśnie godzinie, co mówić należy”.

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-
Kto się przyzna do Mnie wobec ludzi, przyzna się i Syn Człowieczy do niego wobec aniołów Bożych; a kto się Mnie wyprze wobec ludzi, tego wyprę się i Ja wobec aniołów Bożych. Kwestia decyzji i postawy. Wszystko zależy od naszej postawy wobec Jezusa. Od tego, czy przyznajemy się do Niego. Czy też wypieramy się Jego. Sądzę, że nie chodzi tu o wewnętrzne przyznawanie się lub wypierania, ale o to, jak wygląda to w naszym życiu. Chodzi o to, czy jesteśmy Świadkami Jezusa. Czy nasz postawa i nasze zachowanie świadczy o tym, że jesteśmy Jego uczniami. Czy dajemy w życiu świadectwo naszej wiary. Bez szumnych deklaracji. Bez werbalnych zapewnień. Ale czynami. Czynami miłości i miłosierdzia wobec bliźnich. Liczy się to, czy nasz stosunek do Boga przekłada się na nasz stosunek do ludzi. Czy nasze relacje z innymi ludźmi są obrazem naszych relacji z Bogiem.